to top

Mijn ‘fulltime baan’

Als ik alle uren op zou tellen dat ik stiekem nog 'bezig' ben met de school waar ik vijf jaar lang werkte, zou ik bijna op een fulltime baan uitkomen. De hele dag door denk ik aan de kinderen, de manier van lesgeven, de ouders, mijn collega's en de school op zich. Ik kan het me niet voorstellen dat ik daar niet meer bij hoor. En dat ik daar nooit meer bij zal horen. Mooie ervaring De school waar ik zo'n vijf jaar lang heb gewerkt, was de school waar ik als kind zelf op had gezeten. Het voelde altijd zo vertrouwd om in dezelfde gangen rond te lopen als waar ik als kind had rondgelopen. Nu weliswaar als volwassene, maar nog...

Continue reading

Partime leerkracht, maar wat nu?

Ik heb heel veel (bij)baantjes gehad. Op mijn veertiende begon ik met een bijbaantje bij de bakker. Vanaf daar heb ik in de Thuiszorg gewerkt, als voedingsassistente in een zoekenhuis, als telefoniste bij een uitzendbureau, in een restaurant in een hotel, als barista, als dierenartsassistente en uiteindelijk na mijn opleiding aan de Pabo ben ik terecht gekomen in het onderwijs.  Aan het einde van mijn opleiding tot dierenartsassistente kwam ik erachter dat ik mezelf het werk niet de rest van mijn leven zag doen. Het romantische idee wat je ervan kan hebben (kittens aaien en zieke honden beter maken) leek in de praktijk een stuk minder rooskleurig. Ik was vaak bezig met schoonmaken, agressieve honden in bedwang houden en zakken dieetvoer...

Continue reading