to top

Oude vriendschap roest niet

Ik zag haar voor het eerst in de brugklas tijdens een kennismakingsdag. Eigenlijk waren we dus nog basisscholieren. Zij zat ergens midden in het lokaal aan een tafeltje alleen. Ze viel me direct op met haar korte jongenskapsel en haar vrolijke gezicht. Ze bleek ook enorm klein te zijn, wat ik wel grappig vond. Ik vroeg haar of ik naast haar mocht zitten. Dat mocht. Ze bleek Esther te heten en ze was net zo vrolijk en grappig als haar uiterlijk al deed vermoeden. Sinds die dag lieten we elkaar niet meer los.  Ruim vijf jaar lang waren we onafscheidelijk. Esther en ik, samen als buitenbeentjes op een middelbare school vol kinderen van succesvolle voetballers, acteurs en bankdirecteuren. Wij werden alleen...

Continue reading