to top

Ouders voelen zich schuldig als ze niet gezond voor hun kinderen koken

Tijdens één van mijn krantenrondes kwam ik bovenstaande kop tegen. Als oud-hoofdredacteur van Babybytes ging er direct een belletje rinkelen: goed stuk om over te schrijven. Los van mijn oude gewoonte, sprak het artikel mij ook persoonlijk aan. Ik ben namelijk zo'n moeder die haar handen in de lucht steekt bij het lezen van bovenstaande titel. Geldt voor mij ook! Ik was/ben een perfectionistische moeder. Het is al een stuk minder dan voordat ik op mijn burn-out af stevende, maar als ik wel eens vergelijk met vriendinnen, is het er nog steeds. Met name op het gebied van de (mentale/sociaal-emotionele) gezondheid van mijn kleintjes kan ik me druk maken. Zo hecht ik er veel waarde aan dat ze voldoende buiten spelen,...

Continue reading

Ik ben thuisblijfmama, zonder dat ik dat per se wil

Toen ik zwanger was van de eerste, leek het me geweldig: thuisblijfmoeder zijn. Lekker de hele dag alle tijd hebben om ongegeneerd te knuffelen, boekjes voor te lezen, lekkere prakjes te maken en van elk mini-mijlpaaltje in het leven van mijn kinderen te genieten.  Ik ben de eerste 1,5 jaar van mijn zoons leven fulltime thuisblijfmoeder geweest en eigenlijk heeft er altijd wel iets dwars gezeten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben er heel erg blij mee en trots op dat ik alle tijd heb kunnen nemen om van ons knulletje te genieten en samen een hele hechte band op te bouwen. Cliché, maar zo waar: het is zo hard gegaan. Hoogzwanger van mijn tweede kreeg ik een droombaan aangeboden: redactielid...

Continue reading

Wat er sinds mijn burn-out alweer beter gaat

Ik heb een tijd gedacht dat ik Superwoman was. Ik had een verantwoordelijke, drukke baan voor 2,5 dag in de week, twee kleine, geweldig lieve kinderen en een fijn huwelijk. Ik was moe en liep vaak op mijn tandvlees, maar doen alle ouders van jonge kinderen dat niet? Dus ging ik zonder te mokken door, totdat mijn burn-out me kwam terugfluiten. Blijkbaar is er toch zoiets als 'een grens' als het gaat om wat een mens kan doen.  Van de ene op de andere dag kon ik nagenoeg niets meer. Ik had geen energie, kon mentaal niets meer (geen mailtjes meer beantwoorden, niet meer bedenken hoe ik brood voor mijn kinderen kon smeren, geen keuzes meer maken - super handig midden...

Continue reading

‘Wil je niet weer eens gaan bloggen?’

Mijn lief vroeg het me laatst. Schrijven, bloggen, is jarenlang een fijne uitlaatklep voor me geweest. Een manier om gedachtes, gevoelens en gebeurtenissen te ordenen, een plekje te geven en om soms feedback te krijgen van lieve lezers. Maar op één of andere manier lukt het me niet meer zo. Ik heb mijn burn-out een tijdje de schuld gegeven van het niet kunnen schrijven. Dat was terecht trouwens, want 1. ik had absoluut geen inspiratie en 2. ik had geen concentratie en 3. geen energie. Inmiddels ben ik 1,5 jaar verder sinds ik het stempeltje 'burn-out' opgeplakt kreeg en voel ik me écht een stuk beter. Nog steeds met ups en downs, maar de ups duren gelukkig steeds langer en voelen...

Continue reading

De belangrijkste dingen die ik leerde van mijn burn-out

Begin dit jaar kreeg ik de stempel 'burn-out' opgeplakt, na maandenlang met ernstige angstgevoelens en slapeloosheid rond te hebben gelopen. Voor mij was het, ondanks dat er daarna nog een loodzwaar hersteltraject om de hoek kwam kijken, een keerpunt. Sinds die stempel ben ik me 1000% beter gaan voelen.  Ik zocht destijds wanhopig naar verhalen van mensen die positief uit een burn-out waren gekomen, omdat ik me op dat moment absoluut niet kon voorstellen dat ik me óóit weer 'mezelf' zou gaan voelen. Ik was angstig, neerslachtig, regelmatig in paniek, zag wazig, was duizelig en kon me totaal niet concentreren. Hoe kon dit ooit goed komen? Maar: dat kwam het wel. Gelukkig maar. Ik heb de afgelopen maanden (bijna een jaar)...

Continue reading

De balans vinden

Ik ben van nature een zorgzaam type, maar ik denk dat ik langzamerhand wel kan concluderen dat - hoe graag ik ook voor een ander klaar sta - ik niet met een eindeloze hoeveelheid energie gezegend ben.  Het zorgt er momenteel voor dat ik een beetje worstel met mezelf: enerzijds geeft het me het meest voldoening als ik voor anderen kan zorgen. Ik houd ervan om leuke dingen met mijn kinderen te doen, thuis alles op orde te houden en - als het even kan - ook daarbuiten voor anderen klaar te staan. Maar mijn burn-out gooit regelmatig roet in het eten. Ik raak snel vermoeid na een bezoekje aan een vriendin, feestjes overprikkelen me en zelfs een dagje alleen met...

Continue reading

Daar zijn we weer!

Heel soms bekijk ik mijn blog nog wel eens. Omdat het zo leuk is om terug te lezen hoe mijn leven eruit zag voordat het was zoals nu. Zonder kind. In extatisch blije verwachting van de eerste, vermoeid maar gelukkig in verwachting van nummer twee. Er is in de tussentijd zóveel veranderd dat ik niet eens precies weet waar ik moet beginnen.  Ik heb geen social media meer, dus ik weet niet eens of mijn blog überhaupt gelezen gaat worden (ik ga er eigenlijk niet vanuit). Maar anders dan een aantal jaar geleden, vind ik dat niet erg. Ik schrijf niet meer met de wens hopelijk ooit een Bekende Blogger te worden. Iemand die leuke persuitnodigingen zou krijgen, gratis de nieuwste...

Continue reading