to top

Werkloos zijn: hoe bevalt mij dat?

Ergens in februari schreef ik over mijn besluit (klik) om ontslag te nemen. Dat besluit had ik niet zomaar genomen, daar gingen wel maanden jaren twijfelen aan vooraf. Sindsdien ben ik dus werkloos en hoewel ik er inmiddels redelijk aan gewend ben, heeft het me toch heel wat gekost om er vrede mee te hebben dat het 'niet gelukt' is met mijn werk in het onderwijs. Ondertussen krijg ik vaak de vraag 'wat ik dan doe op een dag', 'of ik me niet onwijs loop te vervelen' en 'wat ik ga doen als de baby geboren is'. Vandaag geef ik daar op mijn blog antwoord op! Omdat ik nu natuurlijk geen baan met heb als dagvulling, moet ik daar zelf voor...

Continue reading

“En? Wat ga je na je zwangerschap doen?”

Zoals jullie waarschijnlijk weten heb ik geen werk meer. Voornamelijk omdat ik mijn werk als leerkracht op een basisschool niet leuk genoeg vond en ik het echt te zwaar vond om iedere dag zes uur lang non-stop de verantwoordelijkheid te hebben over 25 kinderen. Ik besloot afgelopen maart, zo'n 10 weken zwanger, ontslag te nemen en sindsdien ben ik thuis. Vooral in de eerste periode nadat ik gestopt was met werken heb ik veel vragen vanuit mijn omgeving hierover moeten beantwoorden. Inmiddels weet iedereen wel waarom ik met mijn werk was gestopt. Maar: nu ik in de laatste weken van mijn zwangerschap zit, krijg ik toch weer regelmatig de vraag over wat mijn toekomstplannen op werkgebied zijn. Ik weet nooit...

Continue reading

Wat loopbaancoaching mij heeft gebracht

Afgelopen winter nam ik de stap naar loopbaancoaching. Ik liep al bijna ruim twee jaar met twijfels over mijn werk en of het wel voldoende bij me paste. Maar eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, heb ik nooit duidelijk geweten wat ik wilde. Toen ik aan het einde van de middelbare school een keuze moest maken voor een vervolgopleiding, kostte dat me heel veel moeite. Ik koos uiteindelijk voor een thuisopleiding 'Dierenartsassistente', maar aan het feit te zien dat ik niet in een dierenkliniek werk, kunnen jullie wel zien hoe succesvol die keuze was.  Al tijden speelde ik dus met het idee om professionele hulp te zoeken. Iemand die me kon begeleiden naar een duidelijker, concreter beeld van een baan die...

Continue reading

Geen schoolritme meer

Ik blijf het een raar idee vinden om niet meer op school te werken. Tijdens mijn studie (vanaf 2006) was ik al bezig met juf worden. Ik werd zo aangesproken tijdens mijn stage en leefde mee met de jaarplanning van de school. Voor het eerst in jaren vierde ik weer uitgebreid Sinterklaas, Kerst, Pasen en Koninginnedag. Ook beleefde ik de seizoenen veel intenser. Daarvoor stond ik er amper bij stil.  Vooral als kleuterjuf werk je veel met thema's. Ik heb ruim vijf jaar lang mijn jaren beleefd aan de hand van die thema's. We begonnen in september met het thema 'mensen', kwamen via het thema 'herfst' uiteindelijk bij Sinterklaas en trokken met Kerstmis de gouden en zilveren glitters veelvuldig uit de...

Continue reading

Lief zijn voor jezelf

Toen ik nog twee dagen in de week werkte, had ik in ieder geval die twee dagen waarop ik me echt nuttig voelde. De derde dag, of de dag voor mijn werkdagen, wilde ik nog wel lief voor mezelf zijn. Ik gunde mezelf, als bijvoorbeeld het huis schoon was, lekker een middagje vrij op de bank met een tijdschrift, boek of ronduit foute televisie. Sinds ik ook die twee dagen niet meer werk, heb ik het daar een stuk moeilijker mee. Ik heb steeds het gevoel dat ik nuttig moet zijn. Wat resulteert in een opgejaagd gevoel, de hele dag door.  Work work work Toen ik nog werkte, had ik dat niet. Ik stond op mijn werkdagen om 6 uur 's morgens...

Continue reading

Mijn ‘fulltime baan’

Als ik alle uren op zou tellen dat ik stiekem nog 'bezig' ben met de school waar ik vijf jaar lang werkte, zou ik bijna op een fulltime baan uitkomen. De hele dag door denk ik aan de kinderen, de manier van lesgeven, de ouders, mijn collega's en de school op zich. Ik kan het me niet voorstellen dat ik daar niet meer bij hoor. En dat ik daar nooit meer bij zal horen. Mooie ervaring De school waar ik zo'n vijf jaar lang heb gewerkt, was de school waar ik als kind zelf op had gezeten. Het voelde altijd zo vertrouwd om in dezelfde gangen rond te lopen als waar ik als kind had rondgelopen. Nu weliswaar als volwassene, maar nog...

Continue reading

“En, wat ga je nu doen?”

Zoals ik een tijdje geleden schreef (klik), ben ik gestopt met mijn werk als leerkracht. Ik wilde graag het schooljaar afmaken, maar kon het niet meer opbrengen om enthousiast mee te gaan in het verbeterplan van de school. Dus om eerlijk te blijven tegen de school, en vooral mezelf (!), besloot ik toch maar meteen ontslag te nemen. Mijn opzegtermijn werd flink ingekort, doordat er snel een vervanger was gevonden. Daardoor zit ik nu al een week zonder werk.  Ik moet zeggen dat het me bevalt om niet meer het gevoel te hebben me in te moeten zetten voor iets, waar ik me niet voor in wil zetten. Ik hoef niet meer te doen alsof, terwijl ik dat zo lang wel...

Continue reading

Geen juf meer

In 2006 maakte ik de keuze om leerkracht te willen worden. Ik zag het al helemaal voor me: een bordje met "juf Betty" boven de deur van een gezellige, opgeruimde klas, vrolijk lachende kinderen die iedere ochtend weer de klas in komen, samen alle feestdagen beleven en ondertussen heel, heel veel leren. Ik zag al voor me dat mijn eigen kinderen later trots op school vertelden dat hun mama ook juf was en dat ik dan heerlijk iedere schoolvakantie met mijn eigen kinderen kon doorbrengen. Zoals je merkt: ik had een romantisch plaatje in mijn hoofd bij het onderwijs.  Ongeveer 7 jaar heb ik mijn identiteit voor een deel laten afhangen van mijn (toekomstige) beroep. Ik volgde nieuwtjes over het onderwijs...

Continue reading

Verklaring voor radiostilte

Zo lieve lezers, dat was weer een heel tijdje zonder updates van mijn kant. Dat had namelijk een goede reden: ik heb, na heel lang overwegen, twijfelen en wakker liggen, ontslag genomen op mijn werk. Vanaf vandaag ben ik geen leerkracht meer.  Jullie weten dat ik al een tijdje coaching krijg om uit te zoeken wat ik écht wil in een toekomstige baan. Ik twijfel al ongeveer 2 jaar of ik wel thuis hoor in het onderwijs. Aan de ene kant heb ik heel veel lol met de kinderen en weet ik, zonder er arrogant over te doen, dat ik een leuke, goede juf ben. Maar aan de andere kant kost dat me heel erg veel energie. Ik heb gedurende een...

Continue reading

Loopbaancoaching: derde gesprek

Toen ik 17 was en het einde van mijn middelbareschooltijd in zicht kwam, moest ik een keuze maken voor een vervolgstudie. Ik had geen idee! Vond dieren leuk, dus koos voor de opleiding 'Dierenartsassistent Paraveterinair'. Na een aantal jaar studeren en een aantal jaar werkervaring, kwam ik erachter dat ik het niet leuk genoeg vond. Op naar iets nieuws: de Pabo. Inmiddels ben ik 8 jaar verder en mag ik wederom concluderen dat dit niet het werk is dat écht bij mij past. Maar wat dan wel? Daarvoor loop ik sinds een tijdje bij een loopbaancoach (klik). Zij helpt mij om uit te vinden wat voor aspecten van werk ik belangrijk vind en welke eigenschappen van mij waar bij passen.  Na...

Continue reading