to top

Ik ben thuisblijfmama, zonder dat ik dat per se wil

Toen ik zwanger was van de eerste, leek het me geweldig: thuisblijfmoeder zijn. Lekker de hele dag alle tijd hebben om ongegeneerd te knuffelen, boekjes voor te lezen, lekkere prakjes te maken en van elk mini-mijlpaaltje in het leven van mijn kinderen te genieten.  Ik ben de eerste 1,5 jaar van mijn zoons leven fulltime thuisblijfmoeder geweest en eigenlijk heeft er altijd wel iets dwars gezeten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben er heel erg blij mee en trots op dat ik alle tijd heb kunnen nemen om van ons knulletje te genieten en samen een hele hechte band op te bouwen. Cliché, maar zo waar: het is zo hard gegaan. Hoogzwanger van mijn tweede kreeg ik een droombaan aangeboden: redactielid...

Continue reading

Wat er sinds mijn burn-out alweer beter gaat

Ik heb een tijd gedacht dat ik Superwoman was. Ik had een verantwoordelijke, drukke baan voor 2,5 dag in de week, twee kleine, geweldig lieve kinderen en een fijn huwelijk. Ik was moe en liep vaak op mijn tandvlees, maar doen alle ouders van jonge kinderen dat niet? Dus ging ik zonder te mokken door, totdat mijn burn-out me kwam terugfluiten. Blijkbaar is er toch zoiets als 'een grens' als het gaat om wat een mens kan doen.  Van de ene op de andere dag kon ik nagenoeg niets meer. Ik had geen energie, kon mentaal niets meer (geen mailtjes meer beantwoorden, niet meer bedenken hoe ik brood voor mijn kinderen kon smeren, geen keuzes meer maken - super handig midden...

Continue reading

‘Wil je niet weer eens gaan bloggen?’

Mijn lief vroeg het me laatst. Schrijven, bloggen, is jarenlang een fijne uitlaatklep voor me geweest. Een manier om gedachtes, gevoelens en gebeurtenissen te ordenen, een plekje te geven en om soms feedback te krijgen van lieve lezers. Maar op één of andere manier lukt het me niet meer zo. Ik heb mijn burn-out een tijdje de schuld gegeven van het niet kunnen schrijven. Dat was terecht trouwens, want 1. ik had absoluut geen inspiratie en 2. ik had geen concentratie en 3. geen energie. Inmiddels ben ik 1,5 jaar verder sinds ik het stempeltje 'burn-out' opgeplakt kreeg en voel ik me écht een stuk beter. Nog steeds met ups en downs, maar de ups duren gelukkig steeds langer en voelen...

Continue reading

De belangrijkste dingen die ik leerde van mijn burn-out

Begin dit jaar kreeg ik de stempel 'burn-out' opgeplakt, na maandenlang met ernstige angstgevoelens en slapeloosheid rond te hebben gelopen. Voor mij was het, ondanks dat er daarna nog een loodzwaar hersteltraject om de hoek kwam kijken, een keerpunt. Sinds die stempel ben ik me 1000% beter gaan voelen.  Ik zocht destijds wanhopig naar verhalen van mensen die positief uit een burn-out waren gekomen, omdat ik me op dat moment absoluut niet kon voorstellen dat ik me óóit weer 'mezelf' zou gaan voelen. Ik was angstig, neerslachtig, regelmatig in paniek, zag wazig, was duizelig en kon me totaal niet concentreren. Hoe kon dit ooit goed komen? Maar: dat kwam het wel. Gelukkig maar. Ik heb de afgelopen maanden (bijna een jaar)...

Continue reading

De balans vinden

Ik ben van nature een zorgzaam type, maar ik denk dat ik langzamerhand wel kan concluderen dat - hoe graag ik ook voor een ander klaar sta - ik niet met een eindeloze hoeveelheid energie gezegend ben.  Het zorgt er momenteel voor dat ik een beetje worstel met mezelf: enerzijds geeft het me het meest voldoening als ik voor anderen kan zorgen. Ik houd ervan om leuke dingen met mijn kinderen te doen, thuis alles op orde te houden en - als het even kan - ook daarbuiten voor anderen klaar te staan. Maar mijn burn-out gooit regelmatig roet in het eten. Ik raak snel vermoeid na een bezoekje aan een vriendin, feestjes overprikkelen me en zelfs een dagje alleen met...

Continue reading

Daar zijn we weer!

Heel soms bekijk ik mijn blog nog wel eens. Omdat het zo leuk is om terug te lezen hoe mijn leven eruit zag voordat het was zoals nu. Zonder kind. In extatisch blije verwachting van de eerste, vermoeid maar gelukkig in verwachting van nummer twee. Er is in de tussentijd zóveel veranderd dat ik niet eens precies weet waar ik moet beginnen.  Ik heb geen social media meer, dus ik weet niet eens of mijn blog überhaupt gelezen gaat worden (ik ga er eigenlijk niet vanuit). Maar anders dan een aantal jaar geleden, vind ik dat niet erg. Ik schrijf niet meer met de wens hopelijk ooit een Bekende Blogger te worden. Iemand die leuke persuitnodigingen zou krijgen, gratis de nieuwste...

Continue reading

Het geboortekaartje van Yuna

Net als over Yuna's naam, heb ik ook lang getwijfeld over haar geboortekaartje. Waar we er bij Nim al vrij snel tevreden mee waren, duurde dat bij Yuna langer. Zelfs tot twee weken na haar geboorte! Enerzijds had het voor ons geen haast: dankzij social media was iedereen al vrij snel op de hoogte van de geboorte van onze dochter. Anderzijds is en blijft het een leuke traditie om je pasgeboren uk op zo'n speciale manier onder de aandacht te brengen. Net als bij Nim's geboortekaartje, hebben wij ook deze keer onze geboortekaartjes bij hippe-geboortekaartjes.nl mogen laten maken. Daar waren we natuurlijk erg blij mee, want destijds hadden we een erg goede ervaring. Je kunt kiezen uit een enorme hoeveelheid geboortekaartjes en...

Continue reading

De naam Yuna: hoe zijn we daaraan gekomen?

Ik heb een aantal verzoekjes gekregen over mijn tweede bevallingsverhaal en die wil ik (iets minder uitgebreid en persoonlijk dan die van Nim) binnenkort wel vertellen, maar er wordt nog druk gewerkt aan het verhaal. Omdat ik toch wel weer zin heb om te bloggen, eerst een ander stukje dan!  Ik dacht altijd dat het kiezen van een meisjesnaam makkelijker zou zijn dan het kiezen van een jongensnaam. Totdat ik heel hoogzwanger 's nachts wakker schrok van het idee dat we de naam van onze dochter nog niet definitief hadden gekozen. Wat een stress bracht dat met zich mee, zo tegen het eind! Ik moest er niet aan denken dat we nog zouden twijfelen op het moment dat ik met een...

Continue reading