to top

Opa’s en oma’s als vaste oppas

Al sinds de kinderen klein zijn, krijgen wij veel hulp van onze ouders. Maran’s ouders uit Rotterdam hebben bijna nog geen vrijdag overgeslagen sinds N. geboren is, nu vijf jaar geleden. Mijn ouders hadden de eerste jaren een vaste oppasdag, maar passen nu incidenteel op, voornamelijk als wij een avondje of weekendje weg willen.

Een tijd geleden werd er een artikel gepubliceerd waarin werd gesteld dat de ouders van tegenwoordig teveel beroep op hún ouders deden, waardoor veel opa’s en oma’s met stressklachten te kampen hadden. Het oppassen viel ze (naast hun werk en eigen leven) zwaar en ze durfden vaak geen ‘nee’ te zeggen. We hebben destijds vaak aan onze ouders gevraagd of dat bij hen het geval was. Het was voor ons namelijk absoluut niet de bedoeling dat wij een bron van stress zouden zijn! Zij verzekerden ons dat ze best ‘nee’ zouden durven zeggen als ze dat wilden, dus dat stelde ons gerust.

Daar was die weer, het schuldgevoel!

Toch heb ik me er regelmatig wel eens schuldig over gevoeld. Vooral toen ik in mijn burn-out weinig waard was en echt veel op de hulp van anderen moest steunen.

Vanmorgen las ik echter een heel ander ingestoken artikel in het NRC. Nog steeds dezelfde strekking: opa’s en oma’s rijden vaak honderden kilometers om wekelijks op hun kleinkinderen te passen, maar… doen dat met liefde. Omdat ze het zelf ook leuk vinden om een bijdrage te leveren aan de opvoeding van hun kleinkinderen en omdat ze zo een sterke band opbouwen. En als het een keer niet uitkomt, ze moe zijn of geen zin hebben, durven ze best af te zeggen.

HOERA! Zo gaat het bij ons ook! Wij vinden het zelf enorm gezellig om nog steeds zo’n fijne band met onze ouders te hebben, én de kinderen zijn gek op ze. N. haalde laatste zijn eerste kikkerdiploma brons, en het eerste wat hij zei was: “mag ik de opa’s en oma’s bellen?”

Zo zie je maar weer: het is maar net hoe een journalist een artikel insteekt 🙂 Ik gun in ieder geval iedereen zo’n fijne band met de (groot)ouders en (klein)kinderen als wij hebben!

  • Annemieke

    Mijn vader zegt elke keer weer ‘dank je wel dat ik mocht oppassen’. Terwijl ik toch echt vind wij hem 10x meer dankbaar moeten zijn! Maar hij vindt het zo fijn dag hij zo betrokken mag zijn. Mooi om te zien!

    28 september 2019 at 22:39 Beantwoorden
  • Jannie

    Zo is het bij ons ook, wij vinden het zelf veel te leuk om op te passen, en komt het een keer niet zo goed uit dan zeggen we dat gewoon hoor. Nu onze kleindochter 4 jaar is en naar de basisschool gaat, mis ik het gewoon dat we haar minder zien.

    29 september 2019 at 06:48 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.