to top

Heeft mijn burn-out ook iets positiefs gebracht?

Toen ik net wist van mijn burn-out en nog elke nacht bibberend van angst door het huis aan het dwalen was, was ik veel aan het zoeken naar positieve verhalen. Ik voelde me in elk opzicht zo slecht, dat ik me bijna niet kon voorstellen dat het ooit nog goed zou komen. Stukken van ervaringsdeskundigen die schreven ‘dat hun burn-out eigenlijk een cadeautje was’, deden me dan ook goed. Zou ik, als ik er doorheen was, er net zo over denken?

Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar verder en ligt de burn-out voor het overgrote deel wel achter mij. Ik reageer nog wel heftiger op stress dan voorheen (dan word ik heel snel moe en een beetje duizelig/overweldigd), maar ik slaap weer goed, ben niet angstig meer en heb weer voldoende energie om leuke dingen te doen. Kortom: het gaat weer goed met mij. Ik zal nooit zeggen dat mijn burn-out het beste is geweest wat me is overkomen (ik had het écht liever niet gehad), MAAR ik ben wel blij met de levenslessen die ik noodgedwongen heb geleerd.

Leven als een Sims-personage

Het klinkt misschien gek maar ik heb er voorheen nooit bij stilgestaan dat als ik stress ervaar en moe ben, dat ik daar dan aan toe moet geven. Altijd als ik me overweldigd voelde of merkte dat ik iets niet zo goed kon, dan probeerde ik een stapje bij te zetten. Hop, schop voor mijn hol en gaan. De grootste les die ik heb geleerd is mezelf te zien als een Sims-poppetje: die willen en kunnen heel veel, maar het energiebalkje loopt langzaam (en soms snel) leeg. Dan moet ik keuzes maken en bewust sommige dingen laten liggen. Momenteel loopt mijn hoofd over van inspiratie om te schrijven, maar ik merk dat de lettertjes na een tijdje toch over het beeldscherm gaan dansen en dat mijn hersenen langer achter elkaar typen nog niet helemaal relaxed vinden. Voorheen zou ik denken: wat krijgen we nou? Doorzetten! Maar nu accepteer ik het en klap ik mijn laptop dicht. Morgen weer.

Afrekenen met perfectionisme

Ik ben ook minder perfectionistisch geworden. Sterker nog: ik heb tijdens mijn burn-out geleerd dat ik überhaupt enorm perfectionistisch wás! Ik was op school altijd verbaasd als ik een mega hoog cijfer kreeg, of dat ik op mijn werk werd geprezen dat ik een taak goed had uitgevoerd, als ik voor mijn gevoel een halfslachtig iets had afgeleverd. Mijn huis moest altijd schoon zijn en mijn kinderen móesten gezond eten en veel buiten spelen. Ik kon mezelf enorm voor mijn donder geven als ik ‘te lui was’ om iets met ze te ondernemen. Van mijn burn-out heb ik geleerd om soms eens na te gaan of iets wel echt zo belangrijk is. Is het écht zo erg als ze een avond magnetronpoffertjes voor de tv eten? En is het echt een probleem als het rommelig is in huis, als er visite langskomt? Welnee.

Laat het los, laat het gaan!

Ook heb ik geleerd om de controle los te laten. Te accepteren dat je soms iets maar moet laten voor wat het is. Zoals mijn psycholoog zei: de huisarts zegt vaak ‘kijk het maar even een week of twee aan.’ En zo is het ook. Soms heb ik het overweldigende gevoel dat ik een bepaalde situatie aan moet pakken en op moet lossen, maar eigenlijk zou het beter zijn om een stapje terug te doen en het op zijn beloop te laten. Vaak lossen situaties zichzelf gewoon op. Het is een heel relaxed idee dat je situaties waar je geen controle over hebt gewoon lekker los kunt laten.

Nog zoiets: tijdens mijn burn-out trok ik me álles heel persoonlijk aan. Als ik las over iemand die met een heleboel spiritualiteit uit haar burn-out was gekomen, kon ik enorm in paniek raken. “Maar ik bén helemaal niet spiritueel en ik heb/wíl daar helemaal niks mee, nu kom ik er nooit uit!” dacht ik dan. Terwijl ik nu besef: doe wat bij je past. En kijk en luister niet teveel naar anderen. Tijdens mijn zwangerschap, de eerste jaren met mijn kindjes én mijn burn-out, heb ik extreem veel gelezen over hoe ik alles het best kon aanpakken. Sommige dingen paste ik toe omdat het bij mij, bij ons, paste. Maar sommige dingen paste ik ook toe, ondanks dat het totaal niet bij mij paste. Omdat het ‘zo hoorde’. Ik heb inmiddels wel geleerd dat dat gewoon niet werkt. Natuurlijk is het goed om een beetje beslagen ten ijs te komen, maar blijf te allen tijde bij jezelf. Je hoeft niet uren te mediteren en drie avonden per week aan te schuiven op een yogamat, als je dat gewoon niet fijn vindt!

Lief zijn en begrip hebben

Tot slot, want ik geloof dat ik er nu maar eens een einde aan ga breien, heb ik geleerd om milder naar mezelf, maar ook naar anderen te kijken. Bij mensen met (mentale) problemen dat ik wel eens: jongens, schop voor je reet en gaan met de banaan. Maar ik heb zelf ervaren dat het helaas niet zo makkelijk is én dat het vaak dus helemaal niet goed is om jezelf op te jutten.

Al met al dus hele belangrijke lessen waar ik in de rest van mijn leven veel aan zal hebben. En TOCH heb ik nog niet helemaal geaccepteerd dat ik ze op zo’n brute wijze heb moeten leren. De voortdurende angst, paniek, hoofdpijn, duizeligheid, slapeloosheid en twijfels over mezelf hebben een wond gemaakt die nog aan het helen is. Hier ligt nog een leerpuntje, dus 🙂 Maar één ding weet ik zeker: het komt dus goed en heeft heeft allemaal zo moeten zijn.

  • Donna

    Trots op jou!

    20 september 2019 at 13:33 Beantwoorden
  • Jannie

    Mooi geschreven Betty, was ik maar zo sterk als jou 😘😘

    20 september 2019 at 22:24 Beantwoorden
  • Gaby van Eijsden

    Wauw een feest der herkenning! Je komt er wel. Ik had het ook nooit mee willen maken, maar het heeft me gevormd en uiteindelijk een betere versie van mezelf gemaakt!

    28 september 2019 at 19:49 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.