to top

Een burn-out én angststoornis

Ik ben altijd al wel een redelijk angstig iemand geweest, maar dit was altijd wel prima onder controle. Toen mijn angst echter uit de hand begon te lopen en tot het niveau gegroeid was waarop ik nachtenlang niets anders kon dan bibberend op de bank doorbrengen van pure ellende, besloot ik naar de huisarts te gaan. Samen met nog een flink aantal andere symptomen trok hij daarna de conclusie: burn-out. Een burn-out gaat vaker gepaard met angsten en paniek, maar niet direct in de mate waarop ik het heb gehad. Ik had (heb?) namelijk een angststoornis erbij, wat herstel extra lastig maakt. Ik wil daar vandaag verder op in gaan.

Angstig als kind

Als kind had ik vaak dromen dat ik mijn ouders kwijtraakte, ik was erg bang voor inbraken en brand in huis en ik kreeg als tiener te maken met heftige hypochondrische klachten, nadat mijn tante plotseling overleed aan iets wat ogenschijnlijk op buikgriep leek. Later bleek dat een verwaarloosde maagzweer te zijn, die was gesprongen. Als ze op tijd naar de huisarts was gegaan, had ze nog geleefd. Het zat er dus bij mij al vroeg in: je kán zomaar doodgaan uit het niets en als je niet goed oplet, is het zo met je gebeurd.

Mijn hypochondrische klachten trokken vanzelf naar de achtergrond. Ik dacht af en toe nog wel eens dat ik een hersentumor had als ik hoofdpijn had, maar kon soms zelfs om mezelf lachen: ‘doe normaal, niks aan de hand’. Sinds de geboorte van mijn jongste (mei 2016) denk ik achteraf gezien dat de angsten een steeds heftige vorm begonnen aan te nemen. Tijdens haar geboorte had ik flink veel bloed verloren en was ik erg bang geweest om haar te verliezen of zelf het hoekje om te gaan. De angsten waren er vaker (dagelijks) en steeds moeilijker te relativeren. In de winter van 2017-2018 had ik heel sterk de angst dat ik ALS had. Ik wist het bijna zeker. Toch nam ik mezelf niet te serieus en trok de angst na een paar heftige weken weer weg. Hij kwam echter op volle sterkte weer terug in het najaar van 2018 en zette daarna flink door.

Doodsangsten

Achteraf weet ik dat de (stress)hormonen adrenaline en cortisol ervoor zorgen dat je minder goed kan relativeren. En laat het nu net zo zijn dat die hormonen in overvloed aanwezig zijn als je last hebt van chronische stress en afstevent op een burn-out. De stress zorgde bij mij dus voor angst en… de angst zorgde op haar beurt weer voor stress. Want je kunt je voorstellen dat het erg moeilijk is om te ontspannen als je in je lichaam allerlei symptomen voelt die wijzen op een terminale ziekte. Ik heb echt maandenlang gedacht dat ik niet lang meer te leven had. Zo dacht ik dat ik ALS had ‘omdat ik raar praatte’. Hier durfde ik geen geruststelling voor te vragen uit mijn omgeving omdat ik bang was dat ze zouden zeggen dat ik inderdaad wel met een dubbele tong sprak. Ik had maandenlang pijn aan mijn onderbeen (botkanker?) en had een verdikking in mijn borst (kwam door de borstvoeding, maar omg wat was ik bang). Later, toen mijn psycholoog had laten vallen dat mensen met een burn-out wel eens in een depressie belanden, was ik daar als de doods voor. Elke keer als ik somber of chagrijnig was, was ik bang dat ik er een te pakken had. Ik stond mezelf dus absoluut niet toe om me ook een keer minder dan gezellig te voelen.

Lastige combinatie

Zoals gezegd: een burn-out én een angststoornis zijn een lastige combinatie, omdat ze elkaar versterken en in stand houden. Aan het begin van mijn burn-out heeft mijn huisarts me dan ook antidepressiva aangeraden, die de angst wat zouden onderdrukken, waardoor er meer mentale ruimte was om tot rust te komen. Dat aanbod heb ik afgeslagen. Achteraf gezien had ik dat toen misschien beter kunnen aannemen. Het had me een hoop rust en misschien wel een sneller herstel op kunnen leveren. Desondanks ben ik er toch ook wel trots op dat ik op eigen houtje zo ver ben gekomen. Van all day every day in pure doodsangst naar een of twee keer per dag een angstige gedachte. Die ik vervolgens keurig volgens de regels kan relativeren: oh joh, ben je er weer? Nou prima hoor. Ik ‘ervaar’ de steek in mijn maag die de angst me oplevert en laat het er even zijn, zonder de gedachtes die ik heb serieus te nemen. De angst zwakt af en weg issie.

Ik ben er dus nog niet helemaal uit. De burn-out zelf is denk ik wel weer onder controle. Ik merk nog steeds dat mijn energie niet op het oude peil is. Ik moet soms namelijk écht bijkomen als ik een aantal drukke dagen heb gehad. Ook is mijn concentratie nog niet helemaal je-van-het, maar joh, als dat het is… Ik ben van zó ver gekomen! Gelukkig is ook de angststoornis al heel aardig onder controle.

Angststoornis aanpakken

Allereerst heb ik HEEL VEEL gehad aan de gesprekken met mijn psycholoog. Ik heb cognitieve gedragstherapie gehad en een aantal emdr-sessies. Bovendien volg ik Yousra van Paniekvrij, Geert van Angstoverwinnen en Jelle van SoChicken.. Alle drie sites met hele goede, praktische tips. Wel wil ik daarbij vermelden dat ik hier nog niet heel veel mee kon aan het begin van mijn burn-out. Pas sinds een half jaar ben ik rustig en energiek genoeg om de tips te begrijpen en toe te kunnen passen. Maar ook nu nog merk ik: als ik gespannen ben, ben ik vatbaarder voor angst. Hoe relaxter ik ben, hoe minder last. Logisch ook wel.

Aan iedereen die buitenproportioneel angstig is (ik geloof dat ik ergens heb gelezen dat hier zeker 10% van de bevolking mee te maken heeft) zou ik willen adviseren om hier veel over te lezen EN om professionele hulp te zoeken. Je huisarts kan je hierover informeren. Wat voor angst je ook hebt, schaam je er niet voor. Door erover te praten en het te delen, wordt het minder angstig. Je kunt helemaal van je angst af komen, daar ben ik van overtuigd. Ik heb de laatste tijd vaak genoeg succesverhalen gelezen van mensen die 20 jaar lang overal angstig om waren, en die dat hebben overwonnen. En als zij het kunnen… Maar zoek te juiste hulp. Die is er altijd!

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.