to top

Ruim een jaar zonder social media: hoe beviel dat?

Ik ben een social media-gebruiker van het eerste uur. Zo hield ik altijd braaf vragenlijstjes bij op CU2, had ik als één van de eersten Twitter, deed ik fanatiek aan Hyves en Facebook en was ik groot fan van Instagram. Toch was ik dat in april 2018 allemaal spuugzat. Wég ermee! Waarom, hoe en waarom ik nu (deels) weer terug ben, leg ik vandaag uit.

Toen ik mijn burn-out kreeg, vond ik eerst nog wel steun uit de online wereld. Ik was niet de enige met paniekaanvallen, slapeloze nachten en het gevoel doorlopend overprikkeld te zijn. Dat luchtte me enerzijds op. Aan de andere kant was ik enorm gevoelig: als er iets naars gebeurde met iemand in mijn timeline, dan was ik compleet over mijn toeren. Want 1: wat verschrikkelijk voor hem of haar, maar ook 2: wat als dat mij gebeurt? Dat kan ik er nu écht niet bij hebben. Dan draai ik vast door. Wát een beangstigende gedachte! Bovendien zorgde het continu refreshen van de apps en de constante stroom updates van anderen voor veel meer prikkels dan ik aan kon. Mijn hersenen hadden behoefte aan rust, niet aan nog meer informatie!

Wachtwoorden veranderen

Maran stelde voor mijn wachtwoorden te veranderen, omdat ik mijn accounts niet wilde verwijderen. Ik heb er jarenlang foto’s en teksten op gepost, ik wilde niet dat dat verloren zou gaan. Maar goed, zo gezegd zo gedaan. Mijn wachtwoorden waren veranderd en ik had een drempel waar ik overheen moest om alles weer te activeren. Dat deed ik dus niet. Ook besloot ik uit een aantal drukke whatsapp-groepjes te stappen. Mijn telefoon bleef lange tijd zo goed als onaangeraakt liggen.

Eigenlijk beviel dat me best. Wat me op viel, was dat ik op straat opeens weer om me heen keek, in plaats van naar mijn scherm. De lucht was zo blauw. De wolkjes zo fluffy. En wisten jullie dat bladeren aan bomen schitterende patronen hebben? Opeens werd ik me daar zoveel meer bewust van! Het gaf me rust in min hoofd om niet meer de hele dag te willen posten en lezen. Bovendien kon ik me zonder telefoon beter afsluiten van ellende in de wereld. Wat niet weet, wat niet deert. Toch? Aan de andere kant miste ik wel contact met leuke (online) vrienden en kennissen. Ik kreeg geen meme’s en sappige roddels meer mee. Ik wist niet meer hoe het met blogger X of Y ging. Mijn wereldje was klein. En dat vond ik fijn en geruststellend, maar ook een beetje eenzaam. Het maakte het ook mogelijk om écht te focussen op mezelf en mijn zielige burn-out.

Collega’s

Eigenlijk pas sinds kort begint het weer te kriebelen. Ik merkte dat ik ENORM behoefte had aan schrijven. Vooral voor mezelf: om de burn-out woorden te geven, om uit de doeken te doen hoe ik me heb gevoeld. Om mijn tips te delen. Ook merkte ik dat ik het contact met anderen begon te missen. Die whatsapp-groepjes was ik dan wel weer ingestapt, maar ik miste toch het contact met “”collega’s””. En ook al spreken we elkaar niet dagelijks bij het koffiezetapparaat, toch voelen sommige bloggers een beetje als collega’s. We hebben elkaar tijdens presentaties ontmoet en moedigen elkaar aan. Dat contact miste ik als thuisblijfmoeder. Weliswaar met een opleiding, maar zonder aanmoediging.

Ik voelde nog enige weerstand: wat als ik weer zo overdreven veel door mijn timeline ga scrollen? Wat als ik me andermans ellende toch weer zo hard aan ga trekken? Is social media niet eigenlijk gewoon een Grote Narcistenshow? Daar moet ik toch niet bij wíllen horen? Toch bleek de wens om weer te bloggen groter dan de weerstand. Ik veranderde mijn wachtwoord weer, enigszins aarzelend, en was weer online. Overigens alleen op Instagram, de rest laat ik voorlopig lekker links liggen.

Op dit moment denk ik dat ik een leuke balans heb gevonden. Soms raak ik Instagram dagenlang niet aan, soms vind ik het leuk om door mijn timeline te scrollen en wat meer te delen. Ik ben niet meer buitenproportioneel geraakt door nare updates (altijd fijn om te merken dat dat weer hersteld is) en ik ben er so far nog niet overprikkeld door geraakt. Desondanks wil ik die balans vasthouden: ik heb inmiddels geleerd hoe belangrijk het is om af en toe ook te genieten van de wolkjes die voorbij drijven.

Vind je het leuk om me te volgen? Dat kan hier.

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.