to top

Mijn kinderen schelen 1,5 jaar. Hoe bevalt dat?

Het was een bewuste keuze: onze kinderen vrij snel op elkaar te willen krijgen. Dan moet je natuurlijk nog maar afwachten of dat je gegund is, maar in ons geval was dat ook zo. Een dag na de verjaardag van de oudste, had ik een positieve zwangerschapstest van de jongste te pakken. Hoera! Maar hoe bevalt dat nu echt, twee kindjes onder de twee? En hoe het het nu, 3 jaar later?

De tweede zwangerschap

Het leek me zo’n goed idee: snel achter elkaar zwanger worden. Als de eerste dag nog een dutje deed, kon ik ook nog even plat. Op zich was dat ook het geval, dus dat was fijn. Maar wat minder fijn was: ik denk dat mijn lichaam nog niet helemaal voldoende hersteld was na de eerste zwangerschap. Ik had VEEL meer kwaaltjes en was eigenlijk gedurende de gehele tweede ronde ka-pot. Ik had absoluut nergens energie voor. Daarbij kwam dat ik natuurlijk voor een dreumes moest zorgen, die nog niets zelf kon. Gedurende de helft van de tweede zwangerschap, kon hij zelfs nog niet eens lopen. Kan je dus nagaan. Het middagdutje dat hij deed – drie uur lang, meestal! – was dan ook enorm meegenomen.

Twee onder de twee

Toen mijn tweede poppetje er eindelijk was, kreeg ik meer energie. Maarrrr…. ik was bij mijn bevalling om en nabij de 1,5 liter bloed verloren en had direct na de kraamwerk dus de zorg voor twee kleintjes. Ik denk dat ik toen al onder heftige invloed van de adrenaline was: ik beukte gewoon door. Hele dagen was ik bezig met luiers verschonen, kinderen omkleden en (borst)voeding geven. Het was dus erg zwaar, vooral met de gebroken nachten. Baby kwam ’s nachts 1 a 2 keer voor een voeding en dreumes was om 6 uur alive and kicking. En tóch heb ik hier goede herinneringen aan. We zaten in een goede flow en de oudste was helemaal nog niet jaloers (omdat hij niet echt besefte wat er gebeurd was). Bovendien deden ze allebei slaapjes dus waren we gewoon een periode iets heftiger dan anders aan huis gebonden.

En nu dan?

Inmiddels zijn mijn kinderen 4,5 en 3 en ik merk nu oprecht dat we door de heftigste periode heen zijn. Hoe het nu is, zo hadden we het voor ogen toen we het hele avontuur begonnen. Onze kinderen zijn dikke maatjes. Ze spelen hele dagen samen en hebben daardoor veel aan elkaar. De jongste trekt zich ook op aan de oudste, omdat ze ziet wat haar broer allemaal kan en dat dan ook graag wil. En de oudste heeft veel aan zijn kleine zusje, want die gaat vaak braaf mee in zijn spel. Natuurlijk hebben ze wel eens ruzie, het blijven tenslotte broer en zus. Soms gaat het er zelfs hard aan toe. Ze willen precies met hetzelfde speelgoed spelen of niet hetzelfde filmpje op Netflix kijken. Maar met een beetje bemiddelen lost dat zich vaak snel weer op.

Conclusie

Als er al een conclusie te trekken is, omdat de situatie van zoveel verschillende factoren afhankelijk is, zou ik willen zeggen dat ik erg blij ben met dit leeftijdsverschil. Ik vond de babyfase van beide kinderen vrij pittig, maar nu ze groter zijn is het echt alleen maar gezellig. We hoeven geen rekening meer te houden met slaapjes, beide kinderen zijn zindelijk, ze hebben heel veel aan en met elkaar en volgend jaar gaat de jongste naar school en kan ik ook weer meer gaan werken. Voor ons heeft het allemaal heel goed uitgepakt en tegen iedereen die overweegt de kinderen ook kort op elkaar te willen krijgen: wees niet bang. Tuurlijk is het zwaar om twee kleintjes te hebben, maar de tijd gaat snel en voor je het weet plonzen ze samen om de beurt in het zwembad in de tuin en lig jij met een wijntje in de hand op de bank toe te kijken.

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.