to top

Een burn-out is GEEN depressie!

Laatst hadden mijn broer en ik een leuke dag samen. “Wel fijn hoor B, dat je niet meer depressief bent!” Ondanks dat ik achter het stuur zat, keek ik hem verbaasd aan. Depressief? Volgens mij ben ik dat helemaal niet geweest! Sterker nog: een burn-out is GEEN depressie. Ik herhaal: GEEN. Het valt me op dat veel mensen dat toch denken. Ik wil dus eens uiteenzetten wat er verschillend aan is.

Laat ik voorop stellen dat een burn-out alles behalve gezellie aanvoelt. En dat ik inderdaad wel eens dagen heb gehad waarop ik erg somber was, omdat ik me overprikkeld voelde, angstig was, wékenlang maximaal 3 uur per nacht sliep of ronduit midden in een paniekaanval zat. In die zin overlappen een depressie en een burn-out elkaar dus. Je voelt je rot, heel erg rot. Maar beide aandoeningen hebben een andere aanleiding en een andere aanpak nodig. Het zijn gewoon twee verschillende problemen.

Verschil

Een depressie krijg je wanneer je hersenen te weinig serotonine aanmaken, een gelukshormoon. Je bent tijdelijk dan niet in staat om geluk te ervaren. Om je vrolijk te voelen, om ergens zin in te hebben. Je wilt je bed niet uit, omdat je gewoonweg het nut er niet van in zit. Een depressie is diepzwart, heb ik me laten vertellen. Het kan soms zelfs zo zijn dat je het licht aan het eind van de tunnel niet meer kan zien. Het lijkt me een verschrikking. Mocht je somber en lusteloos zijn en dit houdt langer dan twee weken aan of neemt extreme vormen aan, ga dan alsjeblieft op bezoek bij je huisarts <3.

Anyway: een burn-out is een ander verhaal. Bij een burn-out hebben je hersenen te lang in een badje van adrenaline en cortisol (stresshormonen) liggen marineren. Daardoor heb je voorafgaande aan de burn-out geen idee dat het eigenlijk heel slecht met je gaat. Door je stresshormonen voel je daar niets van, alleen dat je door, door, DOORRR moet! Je lichaam is bij een burn-out letterlijk uitgeput. Je kan je niet meer concentreren, kunt niet meer logisch nadenken en je bent vaak lichamelijk ook niet in staat om je bed uit te komen of om voor jezelf te zorgen. Het is geen kwestie van: ik heb geen zin, of ik zie er het nut niet van in. Iemand met een burn-out KAN het gewoon niet.

Verschil in herstel

Bij het overwinnen van een depressie wordt gezegd dat je jezelf moet pushen leuke dingen te gaan doen. Je hersenen moeten dat gelukshormoon weer aan gaan maken. Ga wandelen, zoek daglicht op, ga de hort op met vrienden, eet en drink gezond en slaap genoeg maar niet teveel. Therapie is daarnaast een enorme aanrader en in sommige gevallen is het verstandig om medicatie te gebruiken.

Bij een burn-out moet eigenlijk je in de eerste fase bijna het tegenovergestelde doen: VOORAL NIET jezelf pushen, dat heb je namelijk al lang genoeg gedaan. Je móet rusten en dat houdt soms zelfs in dat je beter niet eens kan Netflixen, omdat dat ook prikkels zijn. Het herstelproces tekent zich door ups en downs: je rust uit en daardoor gaat het goed, maar je lichaam is gewend snel in de stress-stand te raken, dus alles maakt je weer overstuur. Het is een vaak maandenlange zoektocht naar waar je stress vandaan komt en wat je eraan kan doen om met de stress af te rekenen. De stress zorgt ervoor dat je je diep- en diep ellendig kunt voelen, maar je bent níet depressief, want je kan wel geluk ervaren. Na een tijdje is dan wel de tip: zorg dat je erachter komt waar je stress vandaan komt, maar zorg goed voor jezelf en wandel veel en omring je met mensen waar je van houdt.

Kan een burn-out een depressie veroorzaken?

Ja, helaas wel. Je kunt door een burn-out zo verlammen, dat je niets meer durft te ondernemen, waardoor je op den duur alleen maar negatieve ervaringen meemaakt en er geen lichtpuntje meer aan de hemel lijkt. Het advies van mijn psycholoog was dan ook om na de eerste kritieke fase, waarin je lichaam echt moet herstellen, later toch ook wel doelbewust dingen te ondernemen waar je energie van krijgt en waar je vrolijk van wordt.

Als hypochonder ben ik in de eerste fase van mijn burn-out erg bang geweest voor diverse terminale ziektes. Later veranderde dit en was ik vooral erg bang om depressief te worden. Ik heb hier dus regelmatig met mijn psycholoog en de huisarts over gesproken. Gelukkig is een depressie me bespaard gebleven, al is ‘alleen’ een burn-out natuurlijk al erg genoeg.

Overigens heb ik me voor dit artikel alleen gebaseerd op de informatie die ik van mijn huisarts en psycholoog heb gehad en wat artikeltjes die ik gaandeweg over het onderwerp heb gelezen. Ik ben geen professional op dit gebied, dus als je twijfelt of je een burn-out of depressie hebt, trek aan de bel! 

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.