to top

Heb jij al last van bezorgschaamte?

Ik zag de kop gisteren in de krant. Bezorgschaamte, wat? Het bleek te gaan om een schuldgevoel over het feit dat we tegenwoordig alles maar bestellen. Boodschappen, avondeten, kleding, speelgoed. En als het even kan laten we de boel ook weer kosteloos retourneren. Bezorgschaamte… het kan toegevoegd worden aan het steeds langer wordende lijstje met dingen waar we ons in deze tijd voor moeten generen. Zullen we het eens bij elkaar optellen?

Je zou je eigenlijk rot moeten schamen als je anno 2019 nog rookt of met enige regelmaat een alcoholische versnapering neemt. Nu vind ik die eerstgenoemde een gore gewoonte, maar de tweede… Ondanks dat ik alle bezwaren begrijp, denk ik: zo nu en dan een glaasje voor de gezelligheid, ik ben er wel voor te porren.

Vlees eten dan: slecht voor het milieu, intens dieronvriendelijk. Het is bijna vreemd als je tegenwoordig nog geniet van een schaamteloze bbq met speklapjes, verkoolde kipspiesjes en half rauwe hamburgers. Hoe haal je het in je hoofd om niet voor groentenburgers en tofu te kiezen? Vuile dierenbeul! Schaam je terwijl je het pezige vlees tussen je kiezen vandaan peutert.

Ook op vakantie gaan met het vliegtuig is iets geworden om je buitengewoon voor te schamen. Het is belastend voor het milieu, dus zouden we het niet te vaak moeten doen. En hoewel ik het daarmee eens ben (zes keer per jaar een vliegtuig pakken voor een weekendje Mallorca: is dat nu echt nodig?) denk ik ook dat het gewoonweg fijn is om te kunnen genieten van die luxe. Noem me ouderwets, maar ik kan al helemaal opleven als ik op Schiphol rondloop en voel intense euforie als het vliegtuig opstijgt in het regenachtige Amsterdam, om enkele uren later op een zonnige, stoffige landingsbaan weer voet aan de grond te zetten en palmbomen te zien waaien in de warme wind.

Inmiddels is het dus niet over met de schaamte: racisme en seksisme hebben een nieuw niveau bereikt, waardoor ik (volgens mij absoluut niet racistisch of seksistisch), toch altijd op mijn hoede ben met wat ik zeg. Kan dit wel? Is dit wel politiek correct? Stoot ik niemand voor het hoofd met mijn onwetendheid?

En tot slot dus bezorgschaamte. Ik zet tegenwoordig een pruik en een zonnebril op als de postbezorger weer een pakketje komt afleveren. Dat fysieke winkels waar ik nog wel eens heen ga – ouderwets als ik ben – vaak niet een door mij gewenst item in de door mij benodigde maat op voorraad hebben, buiten beschouwing gelaten.

Ik ben dat geschaam een beetje zat. Natuurlijk is het belangrijk dat we zuinig omgaan met het milieu. Dat we goed voor de Aarde en voor elkaar zorgen. Dat we lief en respectvol zijn en niemand lastig vallen. Maar pff. Het voelt nu wel een beetje alsof we ons moeten verontschuldigen voor ons bestaan. Sorry mensen, dat ik leef. Dat ik wel eens een wijntje drink, een kipfiletje verorber en wel eens een nieuw paar schoenen laat bezorgen. Ik durf bijna niet te vertellen over onze vakantieplannen…

  • N

    He? Volgens mij bedoelen ze niet dat je je zou moeten schamen, maar meer dat mensen die veel laten bezorgen zich zélf een beetje schamen.. Ik heb dat ook als ik weer door onze flat loop met een gigantische doos, dan schaam ik me (een beetje) voor mijn materialisme.

    Ik denk trouwen dat het beter zou zijn als mensen zich eens echt zouden gaan schamen voor hoe we met het milieu omgaan, misschien verandert er dan wat. Want dat moet toch echt gebeuren, of jij (of ik) het nou vervelend vindt dat je een schuldgevoel wordt “aangepraat” of niet. Het wordt je niet aangepraat, vliegen (bv) ís echt slecht voor het klimaat. En het vervelende is natuurlijk
    juist dat er aan al die schadelijke dingen ook een fijne kant zit. Maar dat maakt het toch nog niet minder schadelijk?

    20 juni 2019 at 16:08 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.