to top

Ik ben thuisblijfmama, zonder dat ik dat per se wil

Toen ik zwanger was van de eerste, leek het me geweldig: thuisblijfmoeder zijn. Lekker de hele dag alle tijd hebben om ongegeneerd te knuffelen, boekjes voor te lezen, lekkere prakjes te maken en van elk mini-mijlpaaltje in het leven van mijn kinderen te genieten. 

Ik ben de eerste 1,5 jaar van mijn zoons leven fulltime thuisblijfmoeder geweest en eigenlijk heeft er altijd wel iets dwars gezeten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben er heel erg blij mee en trots op dat ik alle tijd heb kunnen nemen om van ons knulletje te genieten en samen een hele hechte band op te bouwen. Cliché, maar zo waar: het is zo hard gegaan. Hoogzwanger van mijn tweede kreeg ik een droombaan aangeboden: redactielid van Babybytes.nl, een super populaire website voor moeders. Hier ging ik, met wat pijn in mijn hart (want ik zou mijn ventje zo gaan missen), gretig op in.

Ik heb ruim 1,5 jaar ontzettend genoten van de combinatie van het moederschap (het grootste deel van de week) en mijn werk op de redactie. Twee dagen in de week op een gezellig kantoor, voor de verandering warme koffie drinken, mijn hersenen moeten gebruiken en lachen om kantoorgrapjes: misschien een beetje gek om te zeggen, maar die dagen voelden soms aan als mijn weekend. Want hoe idyllisch het ook lijkt om thuisblijfmoeder te zijn, in werkelijkheid vind ik het vaak toch wel tegenvallen.

Ik word als thuisblijfmoeder namelijk niet geprikkeld om het beste uit mezelf te halen. Natuurlijk zet ik mijn beste beentje voor, voor mijn kleintjes, maar écht uitgedaagd word ik niet. Er worden geen moeilijke dingen van me gevraagd. Een appeltje schillen, een rondje door de dierentuin en billen afvegen na #2… tja. Ik word er bovendien een beetje lui van: ‘hmm, misschien maak ik vandaag de auto wel even schoon. Nah laat maar, kan morgen ook’ en ik ervaar niet op dagelijkse basis voldoening. Als ik me wel een keer kwaad maak en de keuken poets, is die binnen een half uurtje weer terug bij af. Kinderen zijn lief, maar ze hebben ook het talent om overal een enorme puinhoop van te maken. En dan kan je denken: top, werkverschaffing! Maar tja, lui he? En weinig voldoening. Dus laat maar, kan morgen ook.

Anderhalf jaar geleden kwam ik terecht in mijn burn-out. Ik was toen erg blij dat ik geen werkgever had die in mijn nek aan het hijgen was met een reïntegratietraject. Ik had het echt al zwaar genoeg met mezelf, dat ik helemaal niet kón nadenken over hoe ik weer aan het werk zou komen. Inmiddels ben ik wel weer hersteld, maar ik merk dat ik een klein beetje in die burn-out-bubbel ben blijven hangen, omdat ik geen baan heb. Bij vrienden die ook met een burn-out te kampen hebben gehad, merk ik dat ze na een tijdje toch beter uit de verf komen doordat ze begeleid weer aan het werk gaan. Het ‘gewone leven’ wordt weer herpakt, ze draaien weer mee. Hetzij met een grote rugtas aan belangrijke levenslessen.

Ik merk dus dat ik ook heel veel behoefte heb om weer mee te draaien, maar dat ik kwijt ben hoe dat moet. Ik wil wel weer werken, maar kan ik dat wel? Ben ik niet veel te ongeconcentreerd nog? En wat voor werk wil ik dan gaan doen? Iets met mensen? Weer iets op een redactie? Vrijwilligerswerk? Hoeveel uur per week dan? Want voor de kinderen hebben we na schooltijd geen externe opvang geregeld, en eigenlijk vind ik het voor hen ook zo fijn dat ze na een schooldag lekker thuis bij hun mama kunnen uitrusten. En áls ik ga werken, dan houd ik helemaal geen dag meer over om even bij te tanken, terwijl ik die wel nog vaak echt nodig heb.

En zo loop ik rondjes in mijn gedachten. Iets in mij voelt die ontevredenheid die ik voelde toen ik ruim 3 jaar geleden ook werkeloos was. Maar iets anders weet niet hoe dat opgelost kan worden. Een ‘simpel’ baantje aannemen? Of een uitdagende baan om mijn hersenen te laten kraken? Of….?

Even toch nog een disclaimer: ik vind het dus echt een fijn idee dat mijn kinderen zo’n stabiele thuissituatie hebben. Dat ze niet van opvang naar opvang hoeven, dat ze lekker bij mij zijn om bij te komen van een drukke dag op schooltje. Mijn dochter gaat twee dagen in de week naar de opvang. Die dagen besteed ik aan mijn post-HBO studie tot kindercoach. Het is dus niet zo dat ik er niet achter sta om thuisblijfmoeder te zijn. Het is wel zo dat ik merk dat ik het nu mis om na mijn burn-out weer mee te draaien en een ritme te hebben. 

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.