Wat er sinds mijn burn-out alweer beter gaat

donderdag, mei 23, 2019 0 Permalink 0

Ik heb een tijd gedacht dat ik Superwoman was. Ik had een verantwoordelijke, drukke baan voor 2,5 dag in de week, twee kleine, geweldig lieve kinderen en een fijn huwelijk. Ik was moe en liep vaak op mijn tandvlees, maar doen alle ouders van jonge kinderen dat niet? Dus ging ik zonder te mokken door, totdat mijn burn-out me kwam terugfluiten. Blijkbaar is er toch zoiets als ‘een grens’ als het gaat om wat een mens kan doen. 

Van de ene op de andere dag kon ik nagenoeg niets meer. Ik had geen energie, kon mentaal niets meer (geen mailtjes meer beantwoorden, niet meer bedenken hoe ik brood voor mijn kinderen kon smeren, geen keuzes meer maken – super handig midden in een verbouwing/verhuizing -, niet meer vooruit plannen, niet meer slapen ook, hoe ironisch dat ook klinkt). Ik was extreem angstig, snel overprikkeld en van tijd tot tijd ook somber. Een kleine anderhalf jaar later kan ik met een knoop in mijn maag terugkijken op die periode. Enigszins tot mijn teleurstelling moet ik concluderen dat ik er nog niet helemaal ben (daar wil ik een volgende keer over uitweiden), maar er zijn al zoveel dingen die beter gingen dan toen. Fijn om eens op te sommen:

  • Ik kan weer gewoon met de juffen van mijn kinderen communiceren, zonder dat ik compleet overweldigd raak door alle geluiden er omheen en eigenlijk niet eens meer kan verstaan wat de juf zegt.
  • Ik kan de angst, die er soms nog steeds is, beter plaatsen, waardoor die niet meer zo uit de hand loopt als toen.
  • De angst is er dus veel minder vaak en ook veel minder heftig als voorheen.
  • Ik kan weer keuzes maken en weer zelf inschatten hoe en welke stappen ik moet nemen om tot het gewenste resultaat te komen.
  • Ik slaap weer goed! Misschien wel de allerfijnste verbetering: ik val gewoon in slaap en slaap meestal lekker de hele nacht door, in plaats van tot 4 uur ’s nachts te rillen in bed van ellende, twee uurtjes te tukken en om 6 uur verdwaasd weer klaarwakker te zijn. HOERA!
  • Ik heb weer energie. Ook al zo’n fijne! Ik kan bijvoorbeeld de hele ochtend met Dochter naar Artis gaan, daarna met Zoon naar zwemles, daarna een half uur hardlopen en tot slot nog voor iedereen een lekkere maaltijd op tafel zetten. Een halfjaar geleden kon ik slechts één van deze activiteiten ondernemen en moest ik de rest van de dag rusten.
  • Ik heb geleerd beter naar mezelf te luisteren, waardoor ik nu vaker tijd voor mezelf in las en mijn grenzen beter aan durf te geven. Met terugwerkende kracht verbaas ik me soms over hoe weinig ik voor mezelf deed en hoeveel ik soms over mezelf heen heb laten lopen.
  • Ik kan me weer beter concentreren. Een aantal maanden geleden nog dansten de letters over mijn toetsenbord, als ik probeerde iets te typen. Inmiddels kan ik weer zeker tot 2 uur ’s middags geconcentreerd aan de slag zijn met mijn HBO-studie (kom ik ook nog op terug) of freelance schrijfwerk.

Al met al dus ontzettend fijne verbeteringen, waar ik zó trots op ben. Ik hoor vaak van mensen die hersteld zijn van een burn-out dat het achteraf een blessing in disguise is geweest, maar zo kijk ik er (nog?) niet naar. Het is écht de verschrikkelijkste periode in mijn leven geweest en ik denk zelfs dat ik er lichtelijk getraumatiseerd van ben. Ik had nooit verwacht dat ik me zó rot zou kunnen voelen. Maar tijd heelt alle wonden, dus ik hoop en verwacht dat ook dit laatste deel van het hersteltraject uiteindelijk afgerond zal zijn en ik over een poosje weer zo goed als nieuw verder kan. Ik ben benieuwd! 🙂

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *