De balans vinden

donderdag, oktober 11, 2018 0 Permalink 0

Ik ben van nature een zorgzaam type, maar ik denk dat ik langzamerhand wel kan concluderen dat – hoe graag ik ook voor een ander klaar sta – ik niet met een eindeloze hoeveelheid energie gezegend ben. 

Het zorgt er momenteel voor dat ik een beetje worstel met mezelf: enerzijds geeft het me het meest voldoening als ik voor anderen kan zorgen. Ik houd ervan om leuke dingen met mijn kinderen te doen, thuis alles op orde te houden en – als het even kan – ook daarbuiten voor anderen klaar te staan. Maar mijn burn-out gooit regelmatig roet in het eten. Ik raak snel vermoeid na een bezoekje aan een vriendin, feestjes overprikkelen me en zelfs een dagje alleen met de kinderen vind ik soms heftig.

Hoe kan ik namelijk ontspannen en me goed over mezelf voelen, als ik niet datgene kan doen waar ik het meest voldoening uit haal? Een boek of tijdschrift lezen, tekenen, schilderen of wandelen zijn ontspannende activiteiten, maar daar bereik ik niks mee. In de eerste fase van de burn-out kon ik hier aan toegeven: mijn doel was om te herstellen, dus ook al had een lange wandeling maken geen korte-termijn-doel: het zou er uiteindelijk aan bijdragen dat ik beter zou worden.

Inmiddels ben ik de eerste fase – gelukkig! – ruimschoots voorbij, maar loop ik hier dus extra tegenaan. Ik zou zo graag mijn leven van voor de burn-out weer oppakken. Lekker zorgen voor mijn gezin, leuke dingen doen met elkaar, afspreken met vriendinnen. Ik zou graag vrijwilligerswerk oppakken en/of een leuke baan. Maar ik balanceer tussen doen wat me voldoening geeft en doen wat me in ieder geval niet teveel overprikkelt.

Blogs over burn-out of boeken die ik hierover heb gelezen, reppen met geen woord over de (mentale) zorg die kleine kinderen nodig hebben en die je – als burn-out herstellende – niet altijd kan geven zoals je wilt. Maar daarover later meer…

No Comments Yet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *