Daar zijn we weer!

zaterdag, oktober 6, 2018 13 Permalink 0

Heel soms bekijk ik mijn blog nog wel eens. Omdat het zo leuk is om terug te lezen hoe mijn leven eruit zag voordat het was zoals nu. Zonder kind. In extatisch blije verwachting van de eerste, vermoeid maar gelukkig in verwachting van nummer twee. Er is in de tussentijd zóveel veranderd dat ik niet eens precies weet waar ik moet beginnen. 

Ik heb geen social media meer, dus ik weet niet eens of mijn blog überhaupt gelezen gaat worden (ik ga er eigenlijk niet vanuit). Maar anders dan een aantal jaar geleden, vind ik dat niet erg. Ik schrijf niet meer met de wens hopelijk ooit een Bekende Blogger te worden. Iemand die leuke persuitnodigingen zou krijgen, gratis de nieuwste gadgets toegestopt en iemand die betaald zou worden voor het verwerken van gesponsorde content in de artikelen. Schrijven doe ik echt voor mezelf, ik heb ontdekt dat ik dat het fijnst vind. En dat ik dat de afgelopen maanden, jaren, het meest gemist heb.

Dan komen we namelijk bij het tweede gedeelte van mijn update en misschien ook wel de grootste reden waarom ik zo lang niet heb geschreven én waarom ik nu weer tijd en ruimte maak om het wel te doen: Ik heb een burn-out. Ik weet het sinds het begin van dit jaar, maar ik denk dat het al langer speelde. Terugkijkende kan ik wel concluderen dat het vanaf pak ‘m beet november 2017 snel bergafwaarts ging: ik kon me niet meer concentreren op wat er op mijn beeldscherm gebeurde, was ontzettend gedemotiveerd om mijn werk te doen (wat me dus enorm frustreerde want ik had mijn werk altijd zo onwijs leuk gevonden!), had enorme last van steeds erger wordende hypochondrische angsten, sliep van tijd tot tijd erg slecht of überhaupt niet, voelde me afwezig, had last van oorsuizen en willekeurige spiertrekkingen.

Toen de angsten steeds heftigere vormen aan begonnen te nemen en ik vaker ’s nachts van ellende trillend als een rietje op de bank doorbracht dan in mijn bed, besloot ik dat het zo niet langer kon. Ik zag de huisarts vaker dan mijn ouders en tijdens een zoveelste consult vertelde hij me dat ik – goddank – geen ALS, darmkanker of hersentumor had, maar ‘gewoon’ een burn-out. Ik werd doorverwezen naar een psycholoog en sinds mijn bezoekjes aan haar is het stukje bij beetje beter aan het gaan.

Ik héb een burn-out. Hoe goed ik me de laatste tijd ook voel, ik durf nog niet over de burn-out te praten alsof die in het verleden ligt. De laatste keer dat ik dat deed – zo’n twee maanden geleden – kwam de man met de hamer daarna genadeloos hard terug om me een flinke terugval in te meppen, alsof ik het lot niet had moeten tarten.

De angsten zijn zo goed als weg (wát een opluchting) en ik voel me het grootste deel van de dag ontspannen. Ik slaap doorgaans weer lang en diep en begin steeds beter te begrijpen welke uitwerking stress en ‘nog even doorzetten’ op mijn lichaam heeft. Ik ga daarom situaties waarvan ik weet dat ik ze heftig vind, zoveel mogelijk uit de weg. En/of zorg ervoor dat ik nadien zoveel mogelijk kan uitrusten om de tijdelijke uitspatting van adrenaline en cortisol te kunnen compenseren.

So far, so good. Maar ik ben er nog niet. Ik heb veel last van hoofdpijn, ben erg snel overprikkeld en voel me dan weer duizelig/afwezig, vergeetachtig, erg snel vermoeid en ik durf nog niet voor 100% te vertrouwen op mijn eigen lichaam. Daarvoor ben ik de afgelopen maanden teveel en te vaak geschrokken.

Schrijven werkt therapeutisch voor mij en ik heb het de afgelopen maanden niet kunnen doen. Ik heb het meerdere malen geprobeerd, ook op aanraden van mijn psycholoog, maar het lukte niet. Zinnen liepen niet, ik raakte snel de draad van mijn verhaal kwijt en wist regelmatig niet meer wat ik nu eigenlijk wilde vertellen.

De komende tijd hoop ik dat het me lukt om mijn ervaringen van de afgelopen maanden op te schrijven. Hoewel het een verschrikkelijke tijd is geweest, merk ik wel dat het een enorm belangrijke leerschool was. Zo weet ik nu beter waar mijn grenzen liggen (dat ik die überhaupt heb!), dat doorzetten niet altijd hoeft, hoe ik het best kan ontspannen (en hoe belangrijk dat is) en dat ik veel meer kan genieten van hele kleine dingen dan ik ooit heb gedaan.

13 Comments
  • Jessica
    oktober 6, 2018

    Zo heftig om mee te maken. Bij vond het ongeveer in dezelfde periode plaats.
    Nog zijn niet alle klachten/stress/paniekaanvallen weg. Bij bij duurde het ongeveer een half jaar voordat ik doorverwezen werd naar een psycholoog, omdat ik het echt niet meer trok. Ik hoop dat ik nu de juiste begeleiding heb om weer op te krabbelen en weer een beetje mijn nieuwe zelf te kunnen zijn.
    Veel sterkte met dit mooie proces. Ik vind burn out zo’n naar woord.
    Wel heb ik nu het boek Jong Burn Out van Nienke Thurlings gekocht. Dat leek mij wel interessant.
    Fijn om weer wat te lezen en dan niet iedereen zomaar van de aardbodem verdwijnt. Je schreef, nee schrijft leuk. Hopelijk kun je er de plezier weer in terug vinden.

    • Betty
      oktober 7, 2018

      Ah wat rot om te lezen dat jij in hetzelfde schuitje hebt gezeten de afgelopen tijd. Balen ook dat het zo lang heeft geduurd voordat je professionele hulp hebt gekregen, dat heeft mij namelijk meteen geholpen om beter met de angsten om te gaan.
      Ik heb Nienke gevolgd in het begin van de burn-out en haar stukjes hebben me ook geholpen inderdaad. Ben benieuwd naar haar boek. Heel veel sterkte de komende tijd, wees lief voor jezelf en dank je wel voor je lieve complimentje 🙂

  • Goedele
    oktober 6, 2018

    Welkom terug! Heb je altijd graag gelezen. 🙂

    • Betty
      oktober 7, 2018

      Wat fijn om te horen! Super bedankt!

  • Annemieke
    oktober 6, 2018

    😘

    • Betty
      oktober 7, 2018

      🙂 Dank je!

  • Sandra
    oktober 6, 2018

    Jeetje wat heftig!! Gelukkig gaat het nu weer wat beter en ik hoop echt voor je dat deze stijgende lijn voortzet!
    Heb je blog altijd met veel plezier gelezen.

    • Betty
      oktober 7, 2018

      Ik hoop het ook! Wat leuk om te lezen. Dank je wel 🙂

  • Susan
    oktober 8, 2018

    Fijn dat je weer terug bent, al is de aa leiding minder leuk… ik las je blog altijd graag!

    • Betty
      oktober 9, 2018

      Ah wat leuk dat je weer mee leest! 🙂

  • Bregje
    oktober 9, 2018

    Wat heftig Betty! Heel herkenbaar ook, al ligt het gelukkig alweer een paar jaar achter me. Sterkte en fijn om weer af en toe een blog van je te lezen. ❤

  • Laura
    november 26, 2018

    Wat leuk dat je er weer bent! Ook ik heb altijd graag je stukjes gelezen.
    Voor mij (helaas) momenteel ook heel herkenbaar. Bij mij is de ”paniek/angst” een paar maanden na de geboorte van mijn 2e kindje begonnen, ik denk toch het grote verantwoordelijkheidsgevoel en de angst/gedachte dat er ooit iets met je kinderen zou gebeuren. Vervolgens kreeg ik door deze stress weer het idee dat er misschien wel iets met mij aan de hand was, en zo ontstond de hypochondrie. Het ”liefst” ga ik elke ‘week naar de huisarts, maar zodra ik dan weer hoor dat ik niks mankeer begin ik thuis wel weer iets nieuws te verzinnen. Vreselijk moeilijk om die negatieve spiraal te doorbreken en de hele dag maar met angst gedachtes te lopen. Fijn dat het met jou gelukkig nu wel wat beter gaat, dat geeft weer hoop.

    • Betty
      december 3, 2018

      Ha Laura,

      Wat ongelofelijk rot dat je bekend bent met hypochondrische gedachtes. Uit ervaring weet ik hoe naar en allesoverheersend ze kunnen zijn. Mag ik je aanraden om hiervoor hulp te zoeken bij een psycholoog of coach? Het heeft mij, naast herstellen van mijn burn-out, echt een hele flinke stap in de goede richting gegeven. Ik zal altijd last houden van hypochondrische trekjes, maar de scherpe randjes zijn eraf en dat is zo fijn!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *