Mijn tweede bevallingsverhaal

dinsdag, juli 19, 2016 7 Permalink 0

Och jongens, hoe vaak ik niet opnieuw ben begonnen met het schrijven van dit stuk… Het is inmiddels ruim zeven (!) weken geleden dat ik ben bevallen van Yuna en nog steeds vind ik het moeilijk er een goed lopend verhaal van te maken. Niet omdat ik het niet bewust genoeg heb meegemaakt, maar omdat het uit twee extremen bestond: een hele angstige aanloop naar de bevalling toe en een fantastische bevalling zelf. Ik vond het op één of andere manier moeilijk om te bekijken in hoeverre ik welke details wel en niet wilde delen. Volgens mij heb ik inmiddels wel een stuk geschreven waar ik tevreden over ben. Gaan we!

De aanloop

Precies op de uitgerekende datum beviel ik van Nim en ik heb wel eens gehoord dat je van de tweede meestal eerder bevalt. Toen ik de uitgerekende datum dan ook met dikke buik haalde, was ik teleurgesteld en verdrietig. Ik voelde me al weken – zo niet maanden – gehandicapt en ik wilde van. die. buik. af! Vooral de laatste dagen voor mijn uitgerekende datum zat ik er flink doorheen. Alles deed pijn, ik was extreem moe en ik voelde me schuldig dat ik geen leukere, meer mobiele mama voor Nim kon zijn. Toen ik die nacht dan ook ‘iets voelde druppelen’, was ik meteen blij. Woohoo, de vliezen waren gebroken! Ik schrok me dan ook lam toen ik het licht aan deed en er geen vruchtwater, maar een plas helder bloed op de grond bleek te liggen. De verloskundige stuurde een ambulance, die me naar het ziekenhuis bracht. Ik was tot mijn eigen verbazing rustig onder het hele circus. Ik was niet duizelig en voelde Yuna nog goed bewegen, het zou wel goed zitten. In het ziekenhuis kreeg ik een aantal onderzoekjes, waaruit bleek dat mijn vermoeden bevestigd kon worden. Behalve harde buiken die regelmatig terugkwamen, was er niets dat op een beginnende bevalling wees. Ik mocht naar huis.

IMG_5033

IMG_5034

Bezoek van de verloskundige

De volgende dag kwam de verloskundige in de loop van de middag kijken hoe het ermee ging. Ze voelde dat ik al twee centimeter ontsluiting had, maar zei dat meer vrouwen die op het punt staan een tweede (of volgende) kind te krijgen, ongemerkt met twee centimeter rondlopen. Ze waarschuwde me dat het bloedverlies heel licht terug kon komen, omdat ze me getoucheerd had. Als het heftiger zou worden, moest ik bellen. Een aantal uur later was dat helaas het geval. Ik werd wederom naar het ziekenhuis gestuurd. Een aantal onderzoeken verder bleek dat het nog steeds goed was met ons. Er was geen aanleiding gevonden voor het bloedverlies en meestal betekent dat dat het afkomstig is uit de baarmoedermond en dus niet schadelijk. Ofzo. We werden – ondanks dat ons eerder werd gezegd dat we waarschijnlijk niet naar huis zouden mogen zonder baby – naar huis gestuurd.

Horrorfilm

Die avond lukte het me niet om in slaap te vallen. Zo rond half 12 ’s avonds ging ik naar het toilet omdat ik voelde dat het niet goed zat. En hier komt dus het punt waarop ik in mijn andere verhalen teveel op de details ben ingegaan en dat doe ik nu niet: ik verloor op weg naar het toilet heel, heel veel bloed. Nu was ik – in tegenstelling tot de nacht ervoor – wel angstig, sterker nog: ik stond te trillen op mijn benen. Terwijl mijn moeder (die bij ons logeerde om op Nim te passen) de badkamer dweilde, gingen Maran en ik met spoed naar het ziekenhuis. Weer kreeg ik wat onderzoekjes die op niets wezen, maar deze keer mochten we blijven. We kregen een kleine kraamsuite toegewezen, ik kreeg een slaappil en de mededeling dat we ‘de volgende dag de bevalling waarschijnlijk zouden inleiden’. Het was half 3 ’s nachts en ik viel als een blok in slaap.

Daar gaan we!

De volgende ochtend werd ik door de gynaecoloog op de hoogte gebracht: ze zouden de bevalling – als ik daarmee zou instemmen – inleiden. Ik was inmiddels enorm bang voor nog meer bloedverlies, dus informeerde of een keizersnede niet een veiligere optie zou zijn. De gynaecoloog wist me er (gelukkig!) van te overtuigen dat dat niet nodig was. Zij had er alle vertrouwen in dat de bevalling goed zou gaan. Om 9.05 lag ik dus in een verloskamer, als enige op de afdeling. Het zonnetje scheen, het personeel had alle tijd voor ons en ik had er gek genoeg opeens verschrikkelijk veel zin in, nadat ik eenmaal gerustgesteld was. Mijn dochter zou geboren gaan worden! Woohoo! Toen de gynaecoloog mijn vliezen wilde doorprikken, kwam ze tot de conclusie dat ik al vier centimeter ontsluiting had! Bij mijn eerste bevalling zat ik al tegen het plafond van de pijn met vier centimeter en nu voelde ik niets. Ik was heel blij verrast, dit kon ik!

IMG_5062

Deze oncharmante selfie stuurde ik mijn vriendinnen net nadat de bevalling was ingeleid. DAAR GAAN WE!!

 

En woopwoop! In dat wiegje zou kleine baby Yuna over niet al te lange tijd liggen!

En woopwoop! In dat wiegje zou kleine baby Yuna over niet al te lange tijd liggen!

Ontspannen en gezellig

Er werd een infuus aangesloten dat voor de weeën zou zorgen. Tot aan zeven centimeter (zo rond 12 uur) heb ik heerlijk ontspannen gezeten. De weeën werden steeds krachtiger, maar ik kon ze makkelijk wegpuffen. Bovendien wist ik dat ze me dichterbij mijn kleintje zouden brengen. Tijdens mijn eerste bevalling wilde ik voornamelijk van de pijn af zijn, deze keer wist ik dat de pijn nuttig was. Kom maar door, dacht ik dan ook! Tussen de weeën door maakten we grapjes, waren we aan het kletsen of hield ik mijn vriendinnen op de hoogte via Whatsapp. Zo rond de zeven centimeter werd de dosis nogmaals verdubbeld en toen vond ik het even niet grappig meer. De weeën volgden elkaar zonder pauze op, zodat er geen ruimte was om even op adem te komen. Zoals afgesproken stond er – op mijn verzoek – direct een infuus remifentanil klaar. Een morfinepompje waar ik de vorige bevalling zoveel hulp van heb gehad. Ook deze keer kon ik weer heerlijk ontspannen. Inmiddels waren mijn moeder, schoonmoeder en de bevallingsfotograaf in de verloskamer aangekomen. Iedereen die ik erbij wilde hebben, was er. Het was druk, maar ook zó ontspannen! Tijdens een wee kroop ik heerlijk in mijn eigen wereldje en daarna kon ik weer kletsen met iedereen die er was.  Juist het feit dat er een gezellige drukte was, maakte dat ik beter kon ontspannen.

Ready to launch

Op een gegeven moment zei de gynaecoloog dat ik beter even op mijn zij kon gaan liggen. Dat zou beter zijn voor de baby, ofzo. Ik lag nog geen minuut op mijn zij, toen ik enorme persdrang kreeg. “Ze komt er al aan!” Ik wist niet wat me overkwam, zo heftig werd alles opeens! Er werd weer gecontroleerd en ik had volledige ontsluiting. Dat was zó bizar snel gegaan! Het gevoel dat ik alles echt onder controle had, raakte ik tijdens het persen een beetje kwijt. Ik had – net als bij mijn eerste bevalling – steeds het gevoel dat ze weer helemaal terug naar binnen gleed, als ik stopte met persen. Bij Nim heb ik ruim twee uur lang geprobeerd hem op eigen kracht eruit te werken, maar moest er uiteindelijk toch een vacuümpomp aan te pas komen. Ik was opeens heel erg bang voor een herhaling, ondanks de bemoedigende woorden van de gynaecoloog.

Gelukkig bleek dat niet nodig te zijn. Slechts 25 minuten nadat ik begon met persen, werd Yuna – om 12.53 uur – op mijn borst gelegd. Mijn lieve, kleine, glibberige meisje. ‘Wat lijk jij op mij!’ was het eerste dat ik dacht. En opeens had ik die billen – die in de voorgaande maanden mijn ribben continu aan het beurs drukken waren – in mijn handen. Dat was zo raar!  Tijdens het knuffelen (alles kon me op dat moment gestolen worden) bleek dat ik wederom veel bloed aan het verliezen was. Ruim 1,1 liter. Om die reden werd besloten dat Yuna en ik een nacht in het ziekenhuis zouden moeten blijven. Hoewel ik bij voorbaat had gedacht dat ik het verschrikkelijk zou vinden als ik een nachtje zou moeten blijven, vond ik het nu toch wel prettig. Tijdens het wassen na de bevalling viel ik flauw en ik was doodmoe van de bevalling zelf en de aanloop er naartoe. Ik miste mijn kleine mannetje natuurlijk verschrikkelijk, maar ik wist dat ik hem de dag daarna weer zou kunnen zien.

IMG_5072

IMG_5090

Nim kwam gelukkig wel later op de middag even langs. Ik vond het super fijn om hem te zien, maar hij werd er een beetje ongemakkelijk van. Mama in een ziekenhuisbed, aangesloten aan een berg apparaten. Zijn zusje in een wiegje naast het bed en de kamer vol met familieleden en artsen. Je kan als nog geen tweejarige van minder overstuur raken. Desalniettemin hield hij zich groot, stoeide wat met zijn papa, knuffelde met oma en ging na een half uurtje lekker weer naar huis, samen met alle andere visite. Maran en ik bleven bij Yuna achter en dat was wel even fijn.

De volgende ochtend mocht ik naar huis, waar onze ouders de alles geweldig hadden versierd met roze vlaggetjes en ballonnen en waar roze cupcakes op ons stonden te wachten. Nim was deze keer wel erg blij om ons te zien en wilde zelfs even met Yuna knuffelen. De bevalling en het hele avontuur eromheen was achter de rug en ik ben er nog steeds heel erg opgelucht over dat ik het nooit meer hoef te doen. De weeën opvangen vond ik dit keer juist heel mooi en bijzonder, maar alle spanning van het bloedverlies doe ik liever nooit meer. En dat hoeft dus ook niet 🙂

Mijn bevalling is gefotografeerd door bevallingsfotograaf Mirjam van Pure Life Geboortefotografie en ik ben onwijs blij met de prachtige reportage. De foto’s wil ik echter voor mezelf houden. Misschien dat ik binnenkort een blogje post met mijn ervaring met geboortefotografie, dan kunnen jullie nog wel een foto verwachten. Je ziet het vanzelf!

7 Comments
  • iooon
    juli 19, 2016

    Het voelt lang geleden maar ook weer heel kort. Frustrerend die paar keer dat je weer naar huis gestuurd werd. Zeker met het bloed verlies. Vond het weer leuk om je verhaal te mogen lezen!

  • Nicole
    juli 19, 2016

    Poeh wel heftig zo van te voren hoor en dan telkens naar huis gestuurd worden.. Dat pompje klinkt trouwens wel erg prettig. Ken ik nog niet!

  • Nienke
    juli 19, 2016

    Jeetje heftig met al dat bloedverlies. Vraag me toch af waar dat bloed dan vandaan komt? Maar het verhaal eindigt super mooi! Met je kleine meisje! 🙂
    Dat pompje had ik ook graag gewild maar dat mocht ik niet omdat ik nog niet ver genoeg was en ‘iets’ later al te ver was.

  • Renee
    juli 20, 2016

    Wow wat een heftige aanloop! Heel erg herkenbaar ook. Mijn vliezen braken en ik verloor ook veel bloed. Thuis bleef ik er ook heel kalm onder, dat had ik van tevoren niet verwacht. Tijdens het toucheren in het ziekenhuis bleef er ook maar bloed komen. Uiteindelijk weten ze nog steeds niet waar het vandaan kwam.. Fijn dat je bevalling zelf zo goed verliep!

  • Manon
    juli 20, 2016

    Oh zo bijzonder om het nu als één verhaal te lezen. Ik weet nog alle losse flarden die je ons via de app gaf. Ik heb in spanning gezeten hoor! Ik vind dat je het mooi op hebt geschreven zonder al te veel persoonlijke details 🙂

  • Susan
    juli 20, 2016

    Wat een spannende aanloop, maar zo fijn dat het uiteindelijk meeviel en zo goed verlopen is 🙂 Konden de artsen nog iets zeggen over waarom je zo veel bloed verloor? En heb je nu het gevoel dat je gezin compleet is?

  • Jennifer
    juli 20, 2016

    Heel mooi opgeschreven Betty, echt een herbeleefmomentje van alles wat we ervan hebben meegekregen. Wat een spanning, met prachtig einde! Lieve kleine Yuna! En dat het alweer zoveel weken geleden is vind ik ook BI-ZAR. Maar het is ook al zo logisch en vanzelfsprekend dat ze er is, dat het is alsof dat altijd zo was: Nim en Yuna. Prachtig setje kinderen! 💙💗

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *