to top

Een keizersnede? EH WAT?!

Tijdens de 20-wekenecho werd tussen neus en lippen door vermeld dat de placenta erg laag lag, zo niet voor de ‘uitgang’. De echoscopiste was hier luchtig over: “joh, dat zien we vaker en met 32 weken doen we dan een echo om even te bekijken of de placenta al weg is. Bij de meeste vrouwen trekt hij in de loop der tijd weg!” Met die info kon ik het doen. Ik heb daarna wel wat gegoogeld naar het onderwerp, maar omdat ze onze dochter er destijds ook van verdachten veel te klein te zijn, ging daar mijn zorg naar uit.

Inmiddels ben ik de 32-wekengrens al zo’n week gepasseerd en stond gisteren dan dé herhalingsecho op het programma, om de afstand tussen de placenta en de uitgang van de baarmoeder op te meten. Als deze afstand tussen de 2 en 3,5 centimeter is, kan er vaginaal bevallen worden. Bij voorkeur wel in het ziekenhuis. Je kunt je namelijk voorstellen dat een mega baby die langs de placenta schuurt voor aardig wat bloedverlies kan zorgen. Bij minder dan 2 centimeter is, volgens mijn verloskundige, het protocol zo dat er niet natuurlijk bevallen mag worden en dat een geplande keizersnede vereist is. Twee weken geleden werd er middels een uitwendige echo geconstateerd dat er een afstand van 1,8 cm was tussen de placenta en de uitgang. Nog 0,2 centimeter te gaan dus en volgens de echoscopiste ging dit helemaal lukken. “De placenta kan alleen maar verder weg trekken, hij zakt nooit terug”, zei ze.

Gisteren kreeg ik weer een echo. Eerst mochten we onze dochter nog eens uitgebreid bewonderen. Ze werd opgemeten (heeft nu nota bene een DIKKERE buik dan gemiddeld!) en we mochten haar gezichtje in 3D zien. Daarna was het tijd voor een inwendige echo, omdat daarop de afstand beter te meten is. De eerste meting gaf 1,2 cm aan, de tweede 1,4. Allebei bij lange na niet in de buurt van de benodigde 2 cm dus. “Ja, tja…” de echoscopiste vond het duidelijk moeilijk om het vonnis uit te spreken. “Dit gaat niet meer goed komen, he?” vroeg ik, daarom. Ik had behoefte aan duidelijkheid en wilde dat ze het uitsprak. “Nou, er is nog wel een kans, maar die wordt nu toch wel steeds kleiner…” zei ze.

Het was alsof ik een klap in mijn gezicht had gekregen. Want hoe pijnlijk mijn eerste bevalling ook was, ik heb er hele mooie herinneringen aan. Zo wilde ik het nu weer: in spanning zitten totdat de bevalling zich aandient (‘oohhh, zal hij vandaag komen?’), ik wilde ervaren hoe ik met de weeën om zou gaan, met de ervaring die ik al heb. Ik wilde weten of ik deze keer weer zo in paniek zou raken, of rustiger zou kunnen blijven. Ik wilde een herkansing, om deze keer mijn kindje zelf de wereld in te persen, zonder hulp van een gynaecoloog en haar vacuümpomp. Ik wilde daarna heerlijk genieten met dat pasgeboren wurmpje op mijn borst. Onder de douche gezet worden, mijn baby aankleden en met een goed gevulde Maxi-Cosi vervolgens terug naar ons – met roze vlaggetjes versierde – huis, waar Nim met zijn opa en oma ons met open armen zouden ontvangen. Dat wilde ik het aller, aller liefst. En nu werd dat beeld – vanwege de positieve echo van twee weken eerder – toch nog vrij onverwacht van me afgepakt.

Een keizersnede, wordt het hoogstwaarschijnlijk. Aanstaande week staat er een gesprek met een gynaecoloog op het programma. Ik krijg wederom een inwendige echo om de meting te herhalen en als die nagenoeg niets veranderd is, zal een vaginale bevalling te riskant zijn. Ik vind het doodeng om een keizersnede te moeten ondergaan, vind het heel jammer dat de spanning van ‘wanneer gaat het gebeuren’ over is en moet er niet aan denken minimaal drie dagen opgenomen te worden in het ziekenhuis, waar Nim slechts enkele uurtjes per dag op bezoek kan komen. Ik heb gisteren heel, heel veel gehuild en inmiddels gaat het wel weer. Ik hoop nog steeds met alles wat er in mij zit dat er komende week goed (ander!) nieuws uit het ziekenhuis komt en dat een ‘gewone’ bevalling nog steeds een optie is.

Ik begrijp desondanks dat het belangrijkste is dat de baby gezond ter wereld komt en dat ik ook gezond uit de strijd zal komen. Op welke manier dan ook: als dat de uitkomst is, mogen we ons meer dan gelukkig prijzen. En toch ben ik teleurgesteld. Hopelijk trekt dat wel weg, met de tijd.

  • Mariska

    Ach, ik kan me je teleurstelling heel goed voorstellen! 🙁

    Maar je hebt nog 8 weken te gaan, dus wie weet komt het toch nog goed? Of wordt die kans steeds kleiner met een groter wordende baby en minder ruimte voor de placenta om omhoog te schuiven?

    Mocht het toch een keizersnede worden, dan kun je wel een ‘natuurlijke’ keizersnede bespreken toch? Zodat je je meisje wel direct bij je kan hebben en kan aanleggen.

    http://natuurlijke-keizersnede.blogspot.nl/

    Sterkte!

    9 april 2016 at 14:04 Beantwoorden
  • Merel

    Wat een teleurstelling zeg! Ik heb een jaar geleden een keizersnede gehad (wel een spoedje, dus dat is sowieso niet erg fijn), maar vooral het herstel vond ik heel moeilijk. Pas na 6 weken (!) mag je weer wat tillen en daarvoor zit je onder de medicijnen om de pijn dragelijk te maken. Klinkt niet heel erg als een hart onder de riem, sorry. Ook die pijn ben je snel weer vergeten gelukkig! Mijn tip: zorg dat je 6 weken echt niks doet qua tillen of het huishouden, dan gaat het herstel het snelst! En qua eten: zoveel mogelijk licht verteerbare dingen, omdat je darmen het ook moeilijk hebben na de operatie. Sterkte!

    9 april 2016 at 18:30 Beantwoorden
  • Nathalie

    Begrijpelijk dat het een teleurstelling is!
    Maar inderdaad,… als een keizersnede het veiligste is, dan zou ik daar zeker voor gaan. Eén voordeel is dat het een geplande keizersnede is dan, voor nu ik hoop dat het alsnog natuurlijk kan.

    Succes met afwachten…

    9 april 2016 at 19:46 Beantwoorden
      • Nathalie

        Beide veilig (en gezond) is het belangrijkste… al kan ik je teleurstelling wel begrijpen. Zelf bij de eerste natuurlijk bevallen, de tweede spoed keizersnede (dat was een flinke teleurstelling/tegenvaller).

        10 april 2016 at 20:59 Beantwoorden
  • Petra

    Oh, wat verdrietig! En natuurlijk is het het allerbelangrijkste om voor de veiligste manier van bevallen te kiezen, maar het is wel even flink omschakelen. Ik kreeg ook vrij laat de mededeling dat het een keizersnede moest worden. En ik bleef tot de avond voor de datum hopen op een supersnelle bevalling waar geen keizersnede meer aan te pas kon komen. Dat gebeurde niet. Gelukkig maar, denk ik nu. En echt (je kunt het vast moeilijk geloven) het viel zo ontzettend mee. De tijd in het ziekenhuis was gewoon een fijne (ook al was mijn andere kindje bij opa en oma) & het herstel goed te doen met wat leefregels. Sterkte met accepteren, ik hoop dat je de laatste weken niet al te verdrietig bent & wat moed weet te verzamelen.

    9 april 2016 at 22:15 Beantwoorden
  • anouk

    Wat een tegenvaller voor je! Hoop op een wonder de komende weken. Hou je taai

    10 april 2016 at 08:20 Beantwoorden
  • Dita

    Aah wat vervelend! Kan me voorstellen dat je je daar niet fijn bij voelt. Zelf had ik totaal niet zoiets van ‘ik moet natuurlijk bevallen’. 10 Weken geleden is ons meisje ter wereld gekomen met een keizersnee. Het was een geplande omdat ze al weken in stuit lag en ik een stuit bevalling niet zag zitten. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Ja, het is eeb flinke buik operatie en je mag 6 weken niet zwaar tillen en alleen licht huishoudelijk werk doen. Maar ik voelde mij binnen 1.5 week weer zo goed als de oude. In ons ziekenhuis werd er wel een natuurlijke keizersnee gedaan zodat je je kindje gelijk bij je hebt en kunt zien als ze uit de buik wordt gehaald. Heel fijn! Nee ik vond de keizersnee heel erg meevallen, heb er bijna geen last van gehad en voelde me heel snel weer goed.

    10 april 2016 at 09:44 Beantwoorden
  • Renee

    Ik begrijp jouw gevoel helemaal. Je wordt deze zwangerschap niet echt gespaard he? Sterkte en succes komende week! X

    10 april 2016 at 12:16 Beantwoorden
  • Barbara

    Kan me je teleurgestelde gevoel goed voorstellen. Heb zelf een geplande ks gehad, want zoon lag in een stuit. Lichamelijk is het me meegevallen, de pijn vond ik goed te doen en als je je aan de regels houdt kan je na 6 weken echt weer een hoop.
    Geestelijk vond ik het het zwaarst, ik wou zo graag een vaginale bevalling meemaken. hopelijk kan dat bij een tweede alsnog.
    Maar wat ik ermee wil zeggen is dat je voor de periode erna je hulptroepen kan inschakelen voor het huishouden maar geestelijk is het ook belangrijk om je erop voor te bereiden.

    10 april 2016 at 21:06 Beantwoorden
  • Margriet

    Wat een vervelend nieuws! Gelukkig kan je jezelf erop voorbereiden en is het niet pas het geval na eerst uren liggen persen. 🙁

    11 april 2016 at 14:49 Beantwoorden
  • Tess

    Wat vervelend om dit nieuws te krijgen terwijl de verwachting toch was dat de placenta wat omhoog zou komen.. Kan me de teleurstelling en ook de tranen goed voorstellen! En toch, ik denk dat je nadat je even flink de tranen hebt laten gaan je kracht beter kunt halen uit het feit dat je (gelukkig!) al een vaginale bevalling hebt meegemaakt en dat je dus niet zoals sommige vrouwen helemaal geen vaginale bevalling hebt meegemaakt. Want ja, die zijn er ook. Misschien helpt dat om te relativeren. 1 keer is beter dan helemaal niet lijkt mij.. En daarbij kun je je er in ieder geval op voorbereiden, en niet zoals met een spoedkeizersnede ineens ‘a change of plans’. Heel veel succes met de laatste loodjes en voor je t weet is ze er 😘

    12 april 2016 at 07:48 Beantwoorden
  • Ineke

    Oooh bléh, ik begrijp jouw reactie volledig.
    Bijmij was er ook even sprake van en ik weet nog goed dat er toch heel wat traantjes zijn gevloeid.

    19 april 2016 at 15:50 Beantwoorden
  • Nikka

    Ik snap dat het vervelend nieuws is. Ik heb 11 maanden geleden een geplande keizersnede gehad, en ik heb de gehele bevalling en de periode erna als zeer prettig ervaren. Je gaat heel rustig en uitgerust naar het ziekenhuis, je krijgt gelijk je kindje op je borst na de bevalling en die blijft eigenlijk vanaf dan heel de tijd bij je. Tuurlijk is de buikwond pijnlijk, maar een gewone bevalling lijkt me ook pijnlijk. En de dagen in het ziekenhuis zijn ook fijn. En het bezoek mag heel de dag door langskomen. Ik hoop dat je en nu iets positiever tegenaan kijkt 🙂

    22 april 2016 at 10:47 Beantwoorden
  • Madelaine

    Ah ik begrijp je teleurstelling totaal. Dikke knuffel

    24 april 2016 at 20:50 Beantwoorden
  • Mieke

    Ik heb dezelfde mededeling gekregen alleen dan met de 20 weken echo. Het gevolg; niks meer mogen en vooral weinig doen ivm kans op vroeggeboorte…. Aankomende 20 weken.
    Liep ik in de rondte voelend als een tikkende bom(baby).
    97% trekt uiteindelijk nog weg, mr bij mij helaas niet t geval. Dus het gevoel van KS vond ik ook niet leuk, maar vergeleken met het bovenstaande niet mee bezig geweest.
    Kop op meid, tis zoals t is, ik was binnen 48 uur thuis en ging fluitend t ziekenhuis in(ook vamwege dat ik de 38 welen had gehaald). Het valt echt mee! X

    10 mei 2016 at 09:09 Beantwoorden
  • Mieke

    Ik lees nu de rest pas, nou is je wens toch uitgekomen!

    10 mei 2016 at 09:12 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.