Ons oude huis

maandag, januari 18, 2016 1 Permalink 0

Een paar keer per week rijd ik langs ons oude huis. Soms omdat ik daar in de buurt boodschappen doe, soms omdat we bij een vriend op bezoek gaan die er tegenover woont en soms omdat de weg van de snelweg naar ons nieuwe huis daar nu eenmaal langs loopt. Geen enkele keer kan ik het weerstaan te langzaam voorbij te rijden en zo lang mogelijk naar boven te staren om via de ramen, waar wij zo’n 3,5 jaar vandaan naar buiten hebben gestaard, naar binnen te gluren.

Overal zooi

Laat ik er duidelijk over zijn: vooral de laatste paar maanden was ik ons oude huis heel erg zat. Ik was het rommelige zat. Overal lag iets, maar niks was netjes opgeborgen. Dat moest namelijk gebeuren in het nieuwe huis en zo ver waren we gedurende een tussenperiode nog niet. Bovendien begon ik, vanwege het naderende vertrek, me vooral te focussen op de mindere kanten aan het huis. Zoals je misschien ook doet bij een partner, waarvan je weet dat je die binnenkort gaat dumpen. Zo vond ik de hoeveelheid ramen opeens vervelend. Ze waren viezig en vanwege het feit dat we op een hoek woonden, waren ze dat ook altijd. Als het een keer had geregend, kon je dat aan de ramen blijven zien. Bovendien schudden de kozijnen, als het een dag hard waaide. En wat ik nooit had verwacht gebeurde toch: ik vond de indeling van onze woonkamer bijzonder onpraktisch. Zonder jullie een plattegrondje te laten zien, kan ik niet uitleggen waarom. Maar neem van mij aan dat ik gelijk had met een inpandig balkon midden in de kamer en schuine muren.

Verhuisd

Ik stond dan ook te springen toen de dag van de verhuizing eindelijk was aangebroken. Niet letterlijk, want ik was in mijn eerste trimester van de zwangerschap en misselijk en lamlendig, maar toch. Vanaf het eerste moment dat alle meubels in het nieuwe huis op z’n plek stonden, was ik gelukkig. Natuurlijk leerden we vooral de eerste dagen ook aan dit huis wat minpuntjes kennen. Zo blijft de vaatwasser – als die zijn klusje geklaard heeft – piepen totdat je hem open maakt, is het huis wat gehoriger dan het vorige en zonder de extra ramen op de hoek ook iets donkerder. Maar dit is wel óns huis en zo voelt het ook, iedere keer meer. We hebben hier en daar wat geïnvesteerd in mooiere meubels die nu allemaal sowieso beter tot hun recht komen. Bovendien hebben we alles lekker uitgezocht en opgeruimd. Alleen de babykamer is nog om te huilen, maar de baby is er voorlopig nog niet, dus dat komt vanzelf goed.

De zon komt op aan de kant van het gebouw waar wij hem niet kunnen zien. Gelukkig zien we dan wel de reflectie in de ramen van de huizen in het dorp aan de overkant.

Oude liefde roest niet

Zoals dat ook gaat met een ex-partner, beginnen die verschrikkelijk irritante karaktertrekjes na verloop van tijd te vervagen en kun je iemand weer zien voor hoe hij was op de leukere momenten. Zo zal ik nooit vergeten hoe ontzettend fijn het was om van vijf hoog over het water en de stad naar beneden te staren. Hoe prachtig we de storm soms vanuit de verte aan zagen komen. Dat het heel fijn was dat we op een weekend in de maand geen directe buren hadden. Dat het het huis was, van waaruit we zijn getrouwd. Waar ik zwanger ben geworden en waar Nim is geboren. Waar ik bovendien, na heel wat slapeloze nachten, besloot te stoppen met mijn werk in het onderwijs. Waar het zomer werd en we vanuit het raam de hele dag door bootjes voorbij konden zien komen. Of waar we in de winter, als het voor de verandering gevroren had, over het water konden lopen. Waar we in ieder geval de seizoenen heel duidelijk zagen veranderen. En waar het winkelcentrum op een steenworp afstand lag, waardoor Nim en ik iedere dag wel even gingen snuffelen.

Ons nieuwe huis is fijn en ik vergeet de negatieve kanten aan ons oude huis niet. Maar toch word ik er iedere keer weer weemoedig van als ik er langs kom.

1 Comment
  • Deborah
    januari 18, 2016

    Heel herkenbaar! Ik heb het met mijn eerste eigen eenkamerhuisje en met het huis waar onze oudste dochter is geboren. Altijd even kijken als je langskomt. En even aan ”vroeger” denken.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *