Het leven na borstvoeding

dinsdag, januari 12, 2016 2 Permalink 0

Over het geven van borstvoeding heb ik al vaak iets geschreven. Mocht je daar geïnteresseerd in zijn, dan kun je die blogjes hier eens doorbladeren. Het is één van de mooiste ervaringen die ik mee heb mogen maken, al ervaarde ik dat niet altijd zo. In het begin moest ik heel erg wennen, toen ik overwoog te stoppen, werd Nim een flesweigeraar en uiteindelijk gingen we door tot meneer dertien maanden oud was. We zijn dus al zo’n drie maanden gestopt en het leek me leuk om eens terug te blikken. Deels omdat ik er veel vragen over krijg, voor een deel ook om het nu dan echt af te sluiten.

Moeilijk

Nim dronk steeds minder als ik hem wat aanbood, dus uiteindelijk bedacht ik: wie doe ik hier nou een plezier mee? Hem niet echt meer, blijkbaar. Ik deed het dus nog voor mezelf, omdat ik het ergens stiekem toch moeilijk vond om de periode definitief af te sluiten. Van de ene op de andere dag, gaf ik geen borstvoeding meer. Ik heb geen bewust laatste-momentje genomen, omdat ik vond dat als Nim opeens écht weer om melk zou vragen, dat ik het hem nog wel kon geven. Maar dat deed hij niet, dus ik gaf ook niks meer. Twee volle dagen na de laatste voeding, stonden mijn borsten op springen. Ik liet Nim een beetje drinken en na drie slokken voelde alles weer beter aan en was Nim er klaar mee. Dat was achteraf gezien echt de allerlaatste keer. Een paar dagen later was hij verdrietig voor het slapengaan, omdat er weer tandjes door kwamen. Ik probeerde mijn good-old-trick door hem weer even aan te leggen, maar dat lukte al niet meer. Hij wist niet hoe hij aan moest happen en/of er kwam gewoon geen melk meer uit. Over en uit. Ik moest eerlijk gezegd wel even slikken.

Hoe het nu gaat

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder en kan ik me bijna niet voorstellen dat ik zo lang borstvoeding heb gegeven. Dat het zo’n belangrijk onderdeel van mijn en Nim’s leven is geweest. Dat er überhaupt een vloeistof uit mijn borsten is gekomen. En dat mijn vrolijke dreumes daar zijn voeding uit heeft gehaald. Bizar vind ik het! Je zou aan niks meer kunnen ontdekken dat ik ooit borstvoeding heb gegeven. Mijn voedingsbh’s hebben de verhuizing niet overleefd en we hebben ondertussen nog een aantal flesjes in gebruik, voor als Nim ’s morgens en ’s avonds een klein beetje koeienmelk krijgt.

Borstenman

Nim is wel een enorme borstenman te noemen. Niet dat hij nog aanstalten maken om er eens lekker uit te drinken, maar hij schurkt maar wat graag tegen mijn voorgevel aan. Als we samen op de bank liggen, kruipt hij soms net iets hoger, om mijn borsten als kussentje te gebruiken. Ook is het een vast onderdeel van zijn ‘wat is dit?’-spelletje. Dan wijst hij mijn neus aan, mijn oren, mijn haren, mijn bril, en ja, ook mijn voorgevel. Ik vraag me af of kindjes die flesvoeding hebben gehad dit ook zo hebben.

De toekomst

Door het flesweigeren heb ik borstvoeding soms echt als iets benauwends ervaren. Ik vond het helaas lang niet altijd even leuk, al moet ik toegeven dat ik het na het eerste half jaar allemaal heel prima te behappen vond. Dat enigszins benauwde gevoel weegt voor mij niet op tegen de plezier die ik eraan beleefd heb. Hoe gek dat misschien ook klinkt, ik vond het heel mooi en intiem om dit voor Nim te hebben kunnen doen. Vanzelfsprekend dan ook dat ik voor zijn zusje ook weer borstvoeding wil gaan geven. Ik hoop maar dat het weer zo goed gaat en dat ook zij er lange tijd haar voeding uit kan halen. Maran en ik gaan haar wel vaker flesjes gekolfde melk tussendoor geven, om flesweigeren te voorkomen. Maar mocht zij – net als haar grote broer – een enorme eigenwijs zijn, dan weet ik nu dat de tijd voorbij vliegt. Dat ze niet zo afhankelijk van mij is als ik denk. Dat ik best een keer een middagje de hort op kan, en dat er dan niks hartverscheurends gebeurd. En in het ergste geval eet ze binnen no time met de pot mee en zijn we alweer voedingsmomenten aan het afbouwen.

Het is een bijzondere periode geweest en ik vind het geweldig dat ik het mee heb mogen maken. Nu even een tijdje van relatieve rust voor mijn lichaam (want laten we eerlijk zijn, er is alweer iemand aan het mee-eten…). Nog even en het circus begint weer van voor af aan en ik heb er onwijs veel zin in!

2 Comments
  • Elise Joanne
    januari 12, 2016

    Fijn dat ‘afbouwen’ zo goed is gegaan uiteindelijk. En ik kan mij voorstellen (nog niet genoeg, maar dat komt hopelijk wel) dat het even slikken was toen dat moment voorbij was. Over en uit. Maar nu komt mini nummertje 2 waarbij je hopelijk hetzelfde kan doen. Dat fles-weigeren is ook iets wat ik heb meegenomen uit onze gesprekken; af en toe een flesje geven vanaf een bepaald aantal weken lijkt mij verstandig. Een flesweigeraar lijkt mij enorm lastig namelijk! Ik ben zó zó zó benieuwd hoe het mij afgaat en hoe ik het ga ervaren. Ik ben ook benieuwd of je ervaring met Nim hetzelfde gaat zijn als straks met mini-meisje.

  • Mariska
    februari 12, 2016

    Kan me er nog niks bij voorstellen, zoontje is 5 mnd 🙂 Vind die momentjes zo gezellig..

    Ook al hadden wij geoefend met flesjes vanaf 6 weken oud, rond 3 maanden ging hij flesweigeren. Schijnt vaker voor te komen rond deze tijd. Met 4 maanden ging hij naar kdv en heeft daar 2 dagen geweigerd. De derde dag hief hij zijn staking toch maar op en is weer gaan drinken 🙂 Nu gaat het allemaal weer probleemloos!

    Omdat hij eerst prima uit het flesje dronk (Avent natural), hebben wij bewust gekozen om aan hetzelfde flesje vast te houden – ik dacht gewoon niet dat dat de oorzaak kon zijn van flesweigeren. Eerder het feit dat hij rond die tijd doorkreeg dat er aan die borst nog een mama vast zat 😉

    Ben benieuwd hoe het met jullie tweede spruit zal gaan!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *