“Welkom bij de club!”

woensdag, januari 6, 2016 6 Permalink 0

Enthousiast werd ik welkom geheten door andere jongensmoeders, toen ik in maart 2014 aankondigde een zoon te verwachten. “Jongens zijn echt heel leuk!” verzekerden meerdere moeders van zoons mij. Daar had ik geen enkele twijfel over, dus die opmerking leek me overbodig. Desalniettemin hoorde ik, vanaf het moment dat er een piemel in mijn buik groeide, bij het clubje. En daar ging ik steeds meer van merken.

Zo kon ik voortaan de meisjesafdeling van een kledingwinkel overslaan. In het begin met een klein beetje pijn in mijn hart (al die felgekleurde tule-rokjes waren zo schattig!), maar toen ik eenmaal ontdekt had dat jongenskleding ook erg leuk is, keek ik überhaupt de andere kant niet meer op. Ik vond gestreepte boxpakjes al snel het toppunt van schattigheid, werd enthousiast van Duplo en Toettoet-auto’s en vond het geweldig om mijn zoon in een mini zwembroekje te hijsen en hem een klassieke boeren pet op te zetten. Ik was al snel een ervaren lid van de jongensmoeders-club en kon me niet indenken dat dat ooit zou veranderen. Ik had een zoon en die was (en is!!) fantastisch en wat mij betreft mochten er nog minstens dertig bij komen.

Totdat ik tijdens deze zwangerschap weer bij een andere groep werd uitgenodigd. Vlak nadat we hadden ontdekt dat baby2 een meisje is, werd ik door andere meisjesmoeders welkom geheten in hun clubhuis. Want blijkbaar is er een groot verschil tussen de moeder zijn van een zoon en de moeder zijn van een dochter. Ondanks dat ik me pas een aantal weken lid mag noemen, snap ik die verschillen al wel een beetje. Er gaat een nieuwe wereld voor me open van prinsessen, roze, glitters, haarspeldjes en pony’s. Ik had er helemaal geen rekening mee gehouden dat ik ooit tot deze club toe zou treden.

Blijkbaar schept het een band, of je de moeder van één of meerdere zoons of dochters bent. Alsof andere moeders zich met je identificeren als je een kindje van hetzelfde geslacht op de wereld hebt gezet. Of verwacht.

Zelf ben ik daar denk ik iets te nuchter voor. Ik heb niet het idee dat het geslacht van een kind per se zoveel zegt over het gedrag van het kind en waar hij of zij van zal gaan houden. Er zijn hele jongensachtige jongens en hele meisjesachtige meisjes en een heel spectrum er tussenin. Meisjesachtige knullen behoren bovendien tot de mogelijkheid, net als jongensachtige meisjes. Waar mijn zoon en dochter zich op dat spectrum zullen bevinden, gaan we vanzelf meemaken. Eerlijk gezegd ben ik daar helemaal niet mee bezig.

Deze jongensmama behoort inmiddels tot beide groepen en ondanks dat ik er niet bijzonder veel waarde aan hecht, is het leuker dan nergens bij horen. Duplo, treinen en piraten zullen hier in huis naast prinsessen, pony’s en glitterstiften staan. Ik ben benieuwd wie waarmee zal spelen 🙂

Ben jij een typische jongens- of meisjesmoeder? En denk je dat je dat überhaupt kan zijn?

6 Comments
  • Manon
    januari 6, 2016

    Een komingskoppel! Ik vind mezelf tot nu toe een echte jongensmoeder. Ik krijg op dit moment nog de kriebels van strijkkraaltjes, glitters en paarden. Maar stiekem lijkt een dochter me ook gewéldig, júist om samen Disneyprinsessen te kijken, samen te kleuren en theekransjes te houden!

  • Lara
    januari 6, 2016

    Wat schrijf je toch leuk! En inderdaad, ieder kind is ook weer anders. Ik heb een neefje die van glitterpennen houdt, maar ook van Lego haha. Lekker laten spelen waarmee ze willen spelen. Zelf ben ik nog geen moeder, maar ik zie mezelf toch altijd wat meer als jongensmoeder. Alhoewel ik een dochter krijgen vast ook geweldig ga vinden. Misschien komt het omdat ik meer ervaring heb met jongetjes, in mijn familie enzo.

  • Madelaine
    januari 6, 2016

    Ik vind het wel leuk om te zien dat er echt ”twee kanten zijn”. Ik heb een dochtertje maar ben geen typische meisjesmoeder denk ik? Geen paasei strik om haar hoofd in ieder geval, maar heb wel zin om met haar te tutten als ze groter is. Ik had zelf altijd het idee dat ik jongens zou krijgen, toen ze vertelde dat het een meisje was, was ik ook echt ontzettend verbaasd haha.

  • Jodi - liefthuis
    januari 6, 2016

    Ik denk dat het inderdaad met dat mensen zich in elkaar kunnen verplaatsen. Ik hoor ook bij de club van jongensmoeders, maar voel me eigenlijk niet zo. Hoor denk ik ook nog niet ergens echt bij.

  • Suus / Babyisthenewblack.nl
    januari 7, 2016

    Welkom bij de club Betty!! Haha.

    Ik was er in het begin van mijn zwangerschap heilig van overtuigd dat ik een piemeldrager in mijn buik had zwemmen. Dat bleek rond 15 weken toch een heel ander verhaal en ik was veel blijer dan gedacht. Uiteindelijk denk ik stiekem dat ik een echte meisjesmama ben. Hoewel dat bij een eventuele volgende zwangerschap dus zomaar weer helemaal kan veranderen.

    Super gaaf je meisje straks, ik kan niet wachten! <3

  • iooon
    januari 7, 2016

    Ik denk dat iedereen mij een echte jongensmoeder vind maar ik zelf vind dat wel meevallen. Al zou ik ook geen typische meisjesmoeder kunnen zijn denk ik.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *