to top

Zwangerschapsupdate week 13 t/m week 17

Bij mijn eerste zwangerschap hield ik wekelijks een stukje bij waarin ik over mijn belevenissen tijdens de zwangerschap schreef. Daar ben ik nog heel blij mee, want het is super leuk om wel eens terug te lezen. Vooral nu ik weer zwanger ben en het deze keer heel anders beleef. Om die reden wilde ik deze keer weer een zwangerschapsupdate gaan bijhouden. Voornamelijk voor mezelf en later voor ons kleine meisje, maar wie weet vinden jullie het ook wel leuk. Deze keer (denk ik) niet wekelijks, maar eens in de maand ofzo. Komt ‘ie!

Week 13

We zijn verhuisd en ik ben druk bezig met het inrichten van ons nieuwe huis. Ik merk dat ik sneller moe ben dan ik normaal zou zijn. Ook krijg ik last van mijn onderrug en heupen als ik veel heb gedaan op een dag. Gelukkig is dat gevoel na een nachtje slapen meteen weer voorbij. Gewoon een teken van mijn lichaam dat ik even rekening moet houden met dat frummeltje in mijn onderbuik. Ik ben wel grotendeels van mijn zwangerschapskwaaltjes uit het eerste trimester af. Van de ene op de andere dag ben ik niet meer doorlopend misselijk, voel ik me niet meer lamlendig maar juist energiek (tot het moment dat het ophoudt dus, haha) en niet meer chagrijnig.

Ook hebben we de combinatietest deze week. Wat is het iedere keer toch weer bijzonder om naar onze uk te kunnen kijken die daar binnen lekker aan het rondzwemmen is. Volgens de echoscopiste ziet ons kindje er goed uit en is de nekplooi mooi dun. We kunnen binnen enkele dagen de uitslag per post verwachten. Diezelfde avond staat ze op mijn voicemail: alles zag er goed uit, kans van minder dan 1 op 5000 dat ons kind een van de drie syndromen heeft, en een betere kans was niet mogelijk. Mooi! De nepchampagne gaat weer open!

12 weken_4

Week 14

We vinden steeds meer ons draai in het nieuwe huis en het gaat allemaal z’n gangetje. Ik heb nog een paar keer overgegeven, maar nu alleen als ik niet meteen ontbijt zodra ik wakker ben. Echt aan denken dus! Mijn buik begint steeds extremere vormen aan te nemen en ik moet er eerlijk gezegd een beetje aan wennen. Bij Nim was ik super trots op mijn dikker wordende buikje, maar op één of andere manier vind ik hem nu iets minder mooi. Hij is voor mijn gevoel al veel sneller dik dan bij Nim en deze keer ook in de breedte. Zal het dan toch een meisje zijn? Aan het einde van deze week komen we erachter! Ik ben zó benieuwd! Ik ben bijna obsessief bezig met de nub-theorie. Niet omdat ik een voorkeur heb, maar omdat ik het fascinerend vind dat het geslacht van onze uk misschien al te zien is op die vage 2D-foto van de laatste echo. Als ik de nub-theorie moet geloven, krijgen we een meisje. Aan al mijn kwaaltjes te zien ook. Ik ben benieuwd.

Week 15

Ja! Een meisje! Wauw wat bijzonder! Ik had me, ondanks alle ‘symptomen’ toch ingesteld op een tweede jongetje. Op één of andere manier vond ik dat bij ons passen, twee ventjes. Maar toch een meisje nu, het is wel even wennen. Leuk-wennen. Ik heb een paar keer met tranen in mijn ogen op de meisjes-afdeling gestaan, omdat ik het zo bijzonder vind dat ik hier nu ook mag snuffelen! Volgens mij voel ik ons meisje ook al een beetje trappelen. Heel soms een plopje wat volgens mij geen op hol geslagen darm is. Ik ben een beetje ongeduldig, merk ik. Ik wil zo graag dat gevoel wat ik bij Nim ook heel lang heb gehad. Dat het ukje op je hand af komt zwemmen om er vriendelijk tegenaan te drukken! Nog even, nog even!

Geslacht_2

Week 16

Zestien weken zwanger alweer! Ik voel me steeds beter, gelukkig. Hoewel ik nog wel op moet letten dat ik niet te veel doe op een dag (en dat is vrij ingewikkeld met een dreumes), gaat het goed. Het idee van een mini-meisje in mijn buik, begint ook steeds meer te wennen. Ik bedenk me opeens dat ik straks, als het een meisje-meisje blijkt te zijn, hele middagen met haar op de bank Frozen kan kijken en keihard mee kan zingen. Als Nim en z’n vader typische jongensdingen doen dus 😉 Nee hoor, ik weet dat mijn toekomstbeeld van ons gezin grotendeels is gebaseerd op stereotypen, maar wie weet. Ik was zelf wel echt een Disneyprinsessen-meisje en ik hoop stiekem dat onze dochter daar ook van houdt. We zullen het afwachten en ook als dat niet het geval is, is het vast super leuk om een dochter te hebben. Ondertussen worden we overspoeld met roze kleertjes, jurkjes en andere typische meisjesspulletjes. Zo gek, maar ook zo leuk!

Week 17

Ja, sinds deze week is er geen twijfel meer mogelijk: ik voel ons meisje schoppen. Soms zelfs al zo heftig dat ik denk dat ze aan de buitenkant te voelen is. Maran zegt dat hij haar niet kan voelen, maar ik voel het heel duidelijk. Ze komt inderdaad op mijn hand af, als ik ’s avonds rustig op de bank lig. Ik heb ook het gevoel dat ze veel actiever is dan Nim was. Ze reageert als ik harde geluiden hoor en de hele dag door, als ik ook maar éven op de bank zit, voel ik haar bewegen. Zo bijzonder!

Ik twijfel opeens wel een beetje of we echt een meisje hebben gezien op de echo. De verloskundige was vrij zeker van haar zaak, maar met 14 weken is het nog wel een beetje vroeg. Ik zoek Nim’s oude kleren uit, om die aan een collega van mijn moeder te geven die binnenkort een zoontje verwacht. Maar voorlopig houd ik ze nog even zelf. Op 6 januari hebben we de 20-weken echo, dus als we dan ook geen piemeltje zien, mogen de kleertjes definitief weg.

Ik geniet steeds meer van de zwangerschap. Ben weer trots op mijn buik, die weliswaar breder is, maar alsnog mooi, want mijn kindje zit erin. Ik ben me er steeds meer van bewust dat ik straks twee kinderen heb en hoe bijzonder dat is. We hebben altijd gezegd dat we misschien wel meer dan twee kinderen zouden willen, maar ik ben me ervan bewust dat de kans groot is dat ik nu voor het laatst zwanger ben. Twee kinderen is in ons huidige huis praktischer dan drie. Ik geniet dan ook extra van alle typische zwangerschaps-zaken en ben van plan dat nog tot eind mei te gaan doen.

Buikfoto van 18 weken. Wat en verschil met toen ik zwanger was van Nim!

Buikfoto van 18 weken. Voor m’n gevoel is die enorm, maar als ik hem vergelijk met de foto’s van Nim’s zwangerschap loop ik nu ongeveer drie weekjes voor. Prima!

Op dit moment ben ik 18,5 week zwanger en volgende week staat de 20-weken-echo gepland. Ik ben er een stuk zenuwachtiger voor dan destijds met Nim. Toen stond ik er iets meer onbevangen in. Ik denk dat ik nu beter weet wat we te verliezen hebben. Toch heb ik er – misschien naïef – een goed gevoel over. Vanaf het begin van deze zwangerschap ‘weet’ ik dat het goed zit. We komen er snel genoeg achter of dat gevoel klopt. Duimen jullie mee?

  • Jolijn

    Hi Betty!

    Leuk om weer te volgen. Bij Nim liepen we bijna gelijk, nu loop ik iets voor. En ja, ook wij krijgen en meisje!! Te grappig! Nu bijna 22wk, maar ookmik heb het idee dat mijn buik echt immenser is dan de 1e keer. Toen was het nog leuk, lief en bescheiden met 20wk, nu lijkt! Het wel 2x zo groot.

    Wel maakt het extra speciaal zo vroeg al wat te voelen. Bij Eden gebeurde dat pas na 20wk echo, nu al idd vroeg voor die echo. Ik blijf het altijd een spannende tijd vinden omdar ik altijd bang ben dat we wat gebeurd. Momenten dat je dan even een schop of een beweging voelt stellen dan gelukkig gerust.

    Hopelijk geen gekke dingen volgende week. Succes!

    Groetjes. Jolijn

    30 december 2015 at 21:19 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.