Sinterklaas 2015

zondag, november 29, 2015 2 Permalink 0

Toen ik zwanger was, keek ik misschien nog wel het meest uit naar de Sinterklaasperiode als moeder. Ik had het tot dan toe alleen nog maar als juf meegemaakt en dat vond ik al prachtig. Met mijn eigen kind zou het een nog groter spektakel worden, had ik bedacht. Met verhaaltjes over de goedheiligman, gevulde schoentjes om de dag, heel veel Sinterklaasliedjes zingen en naar het Sint-journaal kijken.

Vorig jaar viel er nog niet heel veel te vieren, wat dat betreft. Nim was met zijn leeftijd van twee maanden te jong om te beseffen of hij van voor of achter leefde, laat staan dat hij notie had van een oude kerel met een baard en een rood/gele muts. In 2015 – dacht ik toen nog – zullen we toch echt iets dichter in de buurt komen van dat Sinterklaasfeest zoals ik me die altijd had voorgesteld. Blauwbekkend in de kou bij de aankomst van de Sint, zingend voor de open haard, met z’n allen op pepernoten knabbelend en wachtend tot Piet (de buurman) op de deur zou kloppen met een zak cadeautjes om achter te laten.

En toch vieren we het dit jaar niet. Sterker nog: ik kwam een washandje in de vorm van Sinterklaas tegen, die ik vorig jaar gratis bij Etos had gekregen. Toen herinnerde ik me weer dat de Sint al in het land was! Het was helemaal langs me heen gegaan. Ik had helemaal niet stil gestaan bij het feit dat we al mandarijntjes en jute zakken hadden moeten aanschaffen!

Voor een groot deel geef ik de Zwarte Piet-discussie de schuld van mijn gebrek aan enthousiasme rondom deze periode. Nadat al een aantal jaar lang werkelijk iedereen z’n mening over dit onderwerp heeft opgedrongen, na diverse op loze feiten gebaseerde artikelen uit beide ‘kampen’ te hebben gelezen en nadat Hema en andere winkelketens zich in allerlei extreem politiek correcte bochten hadden gewrongen, was ik er wel een beetje klaar mee. Het Sinterklaasfeest zoals ik dat als kind heb meegemaakt, zoals ik dat zelfs als juf nog meemaakte, is er niet meer.

Liedjes die wij van vroeger kennen, mogen niet meer gezongen worden of zijn – zonder dat ik daar een concrete memo over heb ontvangen – aangepast naar een versie waarin Piet niet meer zwart is. En zonder dat ik ooit rascistische ideeën heb gehad bij de goedheiligman en zijn vrienden, heb ik wel het gevoel in die hoek gedrukt te worden. Helemaal nu er een Amerikaanse documentaire is aangekondigd die Zwarte Piet met de grond gelijk belooft te maken. Ik begin me bijna met terugwerkende kracht te schamen voor het feit dat ik er ooit blindelings in heb geloofd dat Zwarte Piet zwart was doordat hij door de schoorsteen kroop. Of dat ik als juf wel eens zwarte schmink in de poppenhoek legde, waar alle kinderen (ook de kindjes met een donkere huidskleur!) gebruik van maakten.

Feitelijk gezien interesseert het me geen hol of de Pieten wel of niet zwart zijn. Wat mij betreft hebben ze roetvegen op hun gezicht, schminken ze zich in alle kleuren van de regenboog, zijn er verstandelijk beperkte Pieten, transgender Pieten en Pieten met zes armen en een been. Het zal me echt een worst wezen en ik geloof ook niet dat de vorm waarin Piet zal verkeren van invloed is op hoeveel lol kinderen om het feest zullen hebben. Zolang er pepernoten, cadeautjes en een warme, gezellige sfeer is, zal het allemaal wel goed zijn.

En toch hoop ik dat het echte Sinterklaasgevoel voor mij ook weer terug kan komen. Dat ik niet meer angstig rond hoef te kijken of niemand me per ongeluk ‘Zwarte Piet, wiedewiedewiet’ heeft horen zingen. Wellicht volgend jaar, als Nim echt iets meer door krijgt van het festijn. Dan zal ik mijn uiterste best doen een verklede man met een baard en zijn hulpjes in alle vormen en maten vol enthousiasme toe te juichen. En hopelijk is het dan ook gedaan met de discussie en kunnen we ons weer focussen op waar het feest om draait: een magische periode voor onze kinderen.

Oh en even: mijn blog is mijn uitlaatklep, vandaar dit stukje waarin ik kwijt wilde hoe ik me – tot mijn eigen verbazing – dit jaar voel over deze periode. Ik wil geenszins weer deze discussie aanzwengelen, grotendeels ook omdat ik geen duidelijke mening heb over beide standpunten. Ik vind het allemaal wel best, wat er ook ooit wordt besloten. Mijn blog is dan ook geen plek om de discussie weer op te laten laaien. Ik ben niet geïnteresseerd in argumenten waarom Piet wel- of juist niet zwart moet zijn. Iedereen mag wat mij betreft lekker het feestje vieren waar hij of zij blij van wordt. Hopelijk vind ik mijn weg daar ook in 🙂

2 Comments
  • Manon
    november 29, 2015

    Wij vieren wel Sinterklaas met lootjes en wat kleinigheidjes voor Nilo maar ik heb ook weinig van de sfeer meegekregen nog dit jaar. Hopelijk volgend jaar met alles erop en eraan!

  • Drie
    november 29, 2015

    Omdat ik op dit moment niet voor de klas sta leeft het bij mij ook minder. Gisteren heb ik het met vriendinnen gevierd en volgende week met beide families. Ik lijf het een mooie traditie vinden en wil het niet missen. Ik kan me voorstellen dat het volgend jaar voor jullie pas echt leuk wordt als N het wat bewuster meemaakt.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *