to top

Mijn tweede eerste trimester

Op 17 september, een dag na Nim’s verjaardag, ontdekte ik dat ik zwanger ben van ons tweede kindje. Een enorm bijzonder moment, helemaal omdat we deze keer min of meer weten wat ons te wachten staat. Ik heb zó enorm genoten van mijn eerste zwangerschap, de geboorte van Nim was een dag om echt nooit meer te vergeten, de kraamweek was fantastisch en het eerste jaar met Nim hangt aan elkaar van bijzondere momenten. Toen ik dan ook weer een positieve test in handen had, stond ik te stuiteren in mijn eentje. Toen ik mijn eerste zwangerschap ontdekte was ik ook heel blij, maar ergens ook een beetje in paniek. Want oei, nu zou alles gaan veranderen! Waren we daar wel aan toe? Bij deze zwangerschap had ik dat gevoel helemaal niet: yay, we mogen weer! Wat een feest!

Dat euforische gevoel heeft een ruime week aangehouden. We vierden Nim’s verjaardag met familie en vrienden, terwijl ik met een gelukzalige glimlach om twee redenen rondliep. In de dagen die daarop volgden begon de misselijkheid al een beetje op te spelen. Ik herkende het nog van toen bij Nim. Het was er, maar het zat me niet per definitie dwars. We gingen met mijn ouders op vakantie naar Lanzarote en daar begon de misselijkheid toch meer door te zetten. Opeens kon ik Nim geen boterham met smeerkaas meer geven, zonder veelvuldig te kokhalzen. Ook poepluiers verschonen ging nog net. Gelukkig waren Maran en mijn moeder to the rescue en ben ik onze vakantieweek goed door gekomen.

Toen we thuis kwamen, was het tijd voor de eerste echo. Hoewel ik door de zwangerschapskwaaltjes al kon merken dat onze boon het echt nog wel goed had daar binnen, was het een enorme geruststelling om nu ook te kunnen zíen dat ‘ie het deed. Er zat een boontje met een kloppend hartje. Netjes in de baarmoeder en het was er gelukkig ‘maar’ één. Weer helemaal gelukkig konden we terug naar huis. Ik was ruim zeven weken zwanger en mocht verder gaan uitbroeden.

Vanaf dat moment begonnen de kwaaltjes pas echt goed door te zetten. Ik kon Nim ’s morgens niet meer uit z’n bedje halen zonder te kokhalzen, vond alles in huis stinken, had nergens trek in, heb veelvuldig moeten overgeven, moest ver weg blijven van de vaatwasser, de wasmachine en de vriezer (?) en voelde me intens lusteloos en vermoeid. Ik herkende alle kwaaltjes van mijn zwangerschap van Nim, maar het was deze keer gewoon zo’n tien keer erger. Waar ik toen stiekem niet begreep dat sommige vrouwen zwanger zijn als ‘zwaar’ konden bestempelen, was ik nu zelf flink tegen Maran aan het klagen.

Begrijp me niet verkeerd hoor, de blijdschap over de zwangerschap overheerste nog. Ik heb regelmatig met Nim langs schappen met mini-babykleding gelopen om me af te vragen of we een zoon of dochter zouden krijgen. Ik heb zelfs al een mintgroen-met-blauwe-vlaggetjes pakje gekocht in maat 50, omdat ik die niet kon laten hangen. Ik vond namelijk dat die prima voor zowel jongens als meisjes kon.

Toen ik tien en een halve week zwanger was, stond de tweede echo op het programma. Deze keer kreeg ik een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen toen we onze frummel weer zagen verschijnen. Dit keer geen boon, maar al een prachtig mini-mensje. We hoorden het hartje kloppen (slik!) en bespraken mijn eerste zwangerschap en bevalling met de verloskundige. Wederom kozen we voor de combinatietest, dus twee weken later, met twaalf en een halve week zwangerschap, waren we weer welkom voor een echo.

Ook die was meer dan bijzonder. Alsof je bij een tweede zwangerschap veel meer beseft waar je nu precies naar zit te kijken. Tijdens mijn zwangerschap van Nim vond ik het prachtig, maar het was ook wel een beetje abstract, zo’n zwart-witte brei van bewegende vlekken op het beeldscherm. Nu weten we heel wezenlijk waar die vlekken voor staan. Hoe dat uit gaat groeien tot het wezentje waar je het allermeest van houdt in de wereld. Ik vind het iedere keer meer dan een feest om onze wurm op de echo te mogen zien.

Inmiddels ben ik dertien en een halve week zwanger en wachten we tot we twee december weer een echo hebben. In principe is dat de geslachtsbepalende echo (mijn nieuwe verloskundige maakt iedere afspraak een echo), maar we weten nog niet zeker of we het geslacht willen weten. En als we het wel willen weten, dan willen we daar iets bijzonders mee doen. Overigens zie ik dan geen grootse gender reveal voor me, maar wel een momentje waarop we even bewust gaan stilstaan bij het feit dat we nog een keer ouders mogen worden. Zo’n tweede zwangerschap doe je er toch meer ‘bij’ dan de eerste keer. Toen was ik heel erg gefocust op mijn buik en de inhoud ervan. Nu vliegen de dagen door de zorg van Nim aan me voorbij en zit het eerste trimester er dus alweer op.

Wat de kwaaltjes betreft ben ik blij dat we de eerste paar maanden weer door zijn. Het was best zwaar, maar gelukkig allemaal voor een goed doel. Wie weet was dit wel mijn laatste eerste trimester, dus ik kijk er met een goed gevoel op terug. Op naar het tweede deel van mijn tweede zwangerschap. Uit ervaring weet ik dat het nu ECHT tof gaat worden, dus ik heb er zin in! Ik houd jullie op de hoogte!

Mocht je het trouwens leuk vinden: dit is het stukje dat ik over mijn eerste eerste trimester schreef 🙂

  • Madelaine

    Het lijkt me inderdaad heel bijzonder om het allemaal voor een tweede keer mee te maken, aan een kant weet je al wat je te wachten staat maar je ziet maar hoe anders het ook kan aanvoelen dan bij de eerste. Heb je nu al minder last van de misselijkheid? Hier heeft ’t wel nog even aangehouden, het kotsen was voorbij maar dat weeïge gevoel bleef. Yuk.

    26 november 2015 at 13:31 Beantwoorden
  • Nikki

    Leuk artikeltje! gefeliciteerd en succes met je zwangerschap:)

    26 november 2015 at 16:17 Beantwoorden
  • Manon

    Ah ik vind het zooooo ontzettend leuk voor jullie dat er weer een kindje komt <3 Nim wordt gewoon grote broer! Ik moest wel een beetje grinniken bij het kokhalzen bij de smeerkaas, de vriezer en de vaatwasser :') Ik zie je al helemaal staan hahaha. Ik lach maar niet te hard want wie weet sta ik over een tijd ook wel zo :')

    26 november 2015 at 18:11 Beantwoorden
  • Milou

    Wat fijn dat je je wat beter voelt zeg! Tenminste… je zegt dat het ergste voorbij is? Gelukkig maar. Nu inderdaad lekker gaan genieten van het tweede trimester. Ik vond dit trimester ook het leukste, al weet ik nog niet hoe mijn derde trimester zal zijn, dat ga ik aanstaande dinsdag in. 😀
    En een pakje in mint en blauw kan best voor een meisje toch? Superlief! Ik ben benieuwd of jullie het geslacht willen weten en wàt het dan is.

    26 november 2015 at 18:20 Beantwoorden
  • Anneleen

    Wat fijn dat de ergste misselijkheid weg is, hopelijk blijft dat zo! Lijkt me erg vervelend… Ik zou, denk ik, sowieso het geslacht willen weten. Ik ben veel te nieuwsgierig ingesteld en zou alles op voorhand al in orde willen hebben 😉

    29 november 2015 at 18:35 Beantwoorden
  • Liselotte

    Leuk om te lezen! Gefeliciteerd met je tweede zwangerschap en geniet ze!

    1 december 2015 at 22:14 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.