Afscheid van het oude huis

dinsdag, november 24, 2015 6 Permalink 0

Zo’n zes maanden geleden (!!) kochten we ons huis. Een enorme stap voor ons, aangezien we tot die tijd altijd in huurwoningen hadden gewoond. In één keer werden we wegwijs in de wondere wereld der hypotheken, woonverzekeringen en erfpacht-ellende. We wisten echter dat we niet meteen van onze nieuwe aankoop gebruik konden maken. De vorige eigenaars hadden namelijk de tijd nodig om een nieuw onderkomen te vinden, dus wij stemden ermee in dat we tot half november op onze huurflat zouden blijven zitten. Ook geen straf, aangezien het een prima huis was en we het tot op dat moment goed naar onze zin hadden.

Toch merkte ik dat er iets veranderd was, nadat ik mijn handtekening onder het koopcontract had gezet. Verhuizen was tot dan toe toekomstmuziek geweest. “Als we ooit een eigen huis hebben, zou ik een echte houten vloer willen”, “Misschien moeten we maar geen kast meer kopen in het oude huis, want wie weet past die niet in het nieuwe huis!” Bovendien wilde ik zo min mogelijk werk hebben aan het in oude staat terugbrengen van onze oude woning. Dat hadden we al eens eerder gehad en ik kan je vertellen: met een pot witte latex en een roller aan de slag in het huis waar je niet meer woont, voelt als enorme tijdsverspilling.

Ik merkte dat ik, hoe dichterbij de verhuisdatum kwam, steeds meer afscheid van ons oude huis had genomen. Waar ik eerst al tranen in mijn ogen kon krijgen bij het idee dat we ooit onze prachtige sunset zouden moeten missen, kon ik nu niet wachten tot we van ons veel te warme huis (in de zomer) af waren. Ik was het zat om op vijf hoog te zitten, met een dreumes die overduidelijk wilde bewegen. Ik kon niet wachten tot ik hem in onze toekomstige tuin kon loslaten om over het gras te kruipen en in zijn eigen opblaasbadje te ploffen. Ik werd chagrijnig van het feit dat we, doordat het appartement op een hoek zat, soms niet konden slapen van de wind die om het gebouw gierde. Ik vond onze oude studentenmeubelen stom, ergerde me aan het slordige behang en was de laminaatvloer zat. Maar: ik wilde er niets aan doen, want het was een huurhuis en de verhuisdatum kwam steeds dichterbij.

Toen werd ik zwanger en werd alles nog even vervelender. Want hoewel ik ENORM blij was (en ben!) met mijn tweede zwangerschap die tot op heden supergoed verloopt, merkte ik wel dat ik significant meer kwaaltjes te verduren had dan tijdens mijn zwangerschap van Nim. Toen kon ik voor mijn gevoel de hele wereld aan – ook in het eerste trimester – terwijl ik deze keer misselijk, lamlendig en moe was. Ik moest overgeven van de geur die uit onze vaatwasser opsteeg als die had gedraaid (en nog veel erger als die niet had gedraaid!), kon niet in ons washok staan zonder veelvuldig te kokhalzen en kon maar heel moeilijk mijn draai vinden gedurende de dag. Ik wilde het liefst lamlendig onder een dekentje op de bank, maar voelde me op één of andere manier daar heel ongemakkelijk over.

Het viel me op dat ik, als ik buiten de deur was, me beter voelde. Als ik bij mijn ouders op bezoek was, had ik evenveel kwaaltjes, maar voelde ik me er minder rot bij. Hetzelfde gold voor ons bezoekje aan het (vakantie)huis van mijn schoonfamilie in Zeeland. Ik leefde helemaal op na een weekendje daar geweest te zijn. Opeens was het me duidelijk. Ik was klaar met ons huis. Voor mijn gevoel had ik het afgesloten en het werd tijd dat we zouden verhuizen. Ik associeerde het rot-gevoel met ons thuis en vond dat onwijs vervelend.

Gelukkig voel ik me een stuk beter, nu we eenmaal verhuisd zijn. De zwangerschapskwaaltjes zijn een stuk minder geworden (wat waarschijnlijk grotendeels samenvalt met het feit dat ik nu in het begin van het tweede trimester zit) en ik voel me over-all gewoon weer een stuk opgewekter. Ons huis is weliswaar nog niet helemaal af, het is inmiddels wel een heel stuk meer ingericht in de stijl die wij willen. We hebben deze keer geen genoegen genomen met de goedkoopste meubeltjes die we konden vinden, maar hebben tijd en aandacht gestoken in het uitzoeken van items die goed bij ons passen. Het voelt ook al echt als thuis voor mij, al moet ik nog wel wat wennen aan de nieuwe geluiden die ik hoor. Wat dat betreft is ons nieuwe huis een stuk gehoriger dan het oude. Ik ben ervan overtuigd dat we daar ook wel weer iets op vinden en dat het vast al enorm zal schelen als we wat meer meubels hebben, wat beter hebben opgeruimd en als er gordijnen hangen.

Ik had verwacht dat ik met een knoop in mijn maag de deur achter me dicht zou trekken van het huis waarin we gedurende drie en een half jaar zoveel hadden meegemaakt. We zijn er verloofd, getrouwd en hebben er Nim gekregen. En hoewel het me raakt dat Nim niet meer in het kamertje slaapt dat we tijdens mijn eerste zwangerschap zo liefdevol voor hem hadden ingericht, ben ik gelukkig met onze keuze. In het nieuwe huis staan nog veel meer mooie momenten op ons te wachten. Ik kan niet wachten tot we aanstaande dinsdag de sleutel definitief achterlaten. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

6 Comments
  • Milou
    november 24, 2015

    Gek is dat he? Ik had ook verwacht dat ik het heel moeilijk zou hebben om ons schattige huurhuisje te verlaten. Maar weet je? Je neemt gewoon onbewust al afscheid en afstand van je oude huis. Het voelt niet meer als thuis en daardoor voel je je inderdaad veel beter als je even weg bent of bij je ouders bent bijvoorbeeld. Wat fijn dat jullie nu over zijn en dat het nieuwe huis al als thuis begint te voelen.

    • Betty
      november 26, 2015

      Ja dat denk ik inmiddels ook. Bij onze vorige verhuizing had ik het moeilijker. Ik was nog niet echt klaar met dat andere appartement, heb dus heel erg aan het nieuwe huis moeten wennen. Misschien is het wel nooit the perfect fit geweest, ofzo. Maar inderdaad, het is fijn om nu lekker in ons nieuwe huis te zijn!

  • claudia
    november 24, 2015

    Ons nieuwe huis moet nog gebouwd worden maar ik herken dit gevoel ook! Ik ben klaar met dit huis en kan niet wachten tot we eindelijk xe sleutel in kunnen leveren!

    Veel geluk in jullie nieuwe huis! Xxx

    • Betty
      november 26, 2015

      Haha gelukkig is het herkenbaar! Jullie moeten nog wel ff inderdaad. Jammer dat je dan zo klaar bent met het huis he! Terwijl je er ook zoveel leuke herinneringen aan hebt. Op een of andere manier is het dan toch genoeg geweest.

  • Mendy
    november 25, 2015

    Mooi geschreven zeg! Ik hoop dat ik dit ook over een tijdje kan zeggen!:-)) Fijn dat je je beter voelt trouwens…

    • Betty
      november 26, 2015

      Dank je! 🙂 Dat gaat voor jullie vast ook gebeuren! Het is zo fijn om eindelijk op ‘ons’ plekje te zitten!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *