to top

Laten we het eens over selfies hebben

Gisteren was ik met mijn schoonouders, Maran en Nim in de dierentuin. We waren met zoonlief al eens eerder in een dierentuin geweest, maar toen kon hij nog geen onderscheid maken tussen giraffen en bomen, dus daar was de lol snel vanaf. We zijn echter inmiddels ruim een half jaar verder en aangezien onze zoon enthousiast gillend de halve dag achter onze katten aan kruipt en op straat iedere hond met een blij ‘aaaahh’ begroet, leek het ons leuk om hem een dagje mee te nemen. En inderdaad: het was een succes. Nim wees dolgelukkig naar ieder dier dat hij tegen kwam, giechelde als Peppa Pig toen de ijsberen aan het spelen waren en keek vol verbazing met grote ogen naar de haaien in het aquarium. Een heerlijke dag dus. En dan valt me helaas toch iets op: al die mensen die selfies maken.

Echt waar, als ik een euro zou krijgen voor iedereen die ik met getuite lipjes en een leeuw op de achtergrond een foto van zichzelf heb zien maken, zou ik mijn eigen dierentuin kunnen bouwen. Het was werkelijk waar genant om te zien hoeveel volwassenen hun gezicht in de meest onnatuurlijke vormen trokken om zichzelf en de diergaarde te vereeuwigen. Grote ogen, een speelse glimlach, kin omhoog en de haren bij voorbaat vast een beetje in model gekneed. Daar stonden ze dan, met wat prairiehondjes op de achtergrond. Om het ritueel ongetwijfeld later bij de olifanten, de neushoorns en de aapjes te herhalen. Soms met een vriend of vriendin (die z’n smoel in een zelfde quasi-sexy pose trekt) erbij.

Ik vind het maar een rare, narcistische bezigheid: selfies schieten. Wat moet je ook met zo’n foto? Sta je dan met je duckface tussen de Savanne-dieren. Zodat je Facebookvrienden, Twitter-followers en Instagram-likers een hartje of duimpje omhoog in kunnen drukken. Of zodat ze: “wat sta je er leuk op” erbij kunnen schrijven? Wat haal je daar uit?

Nu is het in mijn beleving en ander verhaal als je in je eentje op reis bent en aan de rand van de Grand Canyon staat. Op het moment dat de warme woestijnlucht door je haren blaast en je de gapende diepte in kijkt, kan ik me best voorstellen dat je dat wilt vereeuwigen. Als je dan toevallig niemand tot je beschikking hebt om daar even een foto van te maken, snap ik het best dat je een gezellige glimlach op zet en met gestrekte armen – om naast je eigen gelaat ook de canyon in beeld te krijgen – een kiekje schiet om aan het nageslacht te laten zien dat je er geweest bent.

Maar in de dierentuin? Of erger: gewoon thuis? Meh, daar kan ik niet helemaal in komen. Misschien ligt het eraan dat ik niet gezegend ben met een popperig gezicht en dat mijn wallen buitenaardse vormen aan beginnen te nemen. Dat ik niemand kan bedenken die enthousiast zou springen om een foto van mijn smoel. Of misschien ben ik inmiddels te oud geworden om zelfwaardering te halen uit het aantal likes en complimentjes die ik eventueel toch zou krijgen. Hoe het ook zij: ik denk dat het voor iedereen beter zou zijn als ‘ze’ selfies zouden verbieden. Spontane foto’s – gemaakt door die duckface-trekkende vriendin – waarop je oprecht je tandvlees bloot lacht om de kuifmakaken, zijn echt veel leuker!

Oh en om mijn haat jegens selfies kracht bij te zetten: voor jullie speciaal een selfie (van ruim een jaar geleden) van mij als begeleidend visueel materiaal.

  • iooon

    Ik vind selfies wel leuk met iets op de achtergrond. Soort van bewijs dat ik er ben (geweest). De foto’s van alle dieren heb ik ondertussen al 500800 keer, maar nooit met mezelf. En selfies met kind er bij vind ik nog leuker. Toch soort van samen. Kijk we zijn dit gaan doen.

    19 oktober 2015 at 14:44 Beantwoorden
  • Milou

    Nee ik heb het ook niet zo op selfies. Vooral niet op selfies die geen nut hebben. Selfies op instagram waar bij staat: zo, ik ga even naar de supermarkt! Waarom moet daar een selfie bij? De selfies (of ussies) van moeders met baby of kind vind ik wel altijd erg leuk. Oh ja en de selfies-met-zwangere-buik zijn ook leuk. Maar dan heeft het nút, en dat mis ik vooral bij alle overige selfies.

    19 oktober 2015 at 14:53 Beantwoorden
    • Milou

      Wat een k** woord trouwens. Selfie. Selfie selfie selfie

      19 oktober 2015 at 14:54 Beantwoorden
  • Rebecca

    tuurlijk, een foto van jezelf schieten met elk ander dier is overdreven. 700 x dezelfde foto van jezelf maar met net-iets-andere-kleding-in-de-badkamer is ook niet nodig. Maar ik wil proberen vaker een selfie te maken, met mijn vriend of vriendinnen. En dan NIET voor op facebook, maar voor mezelf! Zodat ik het terug kan kijken, of een fotoboek kan maken (het hoeven dan ook niet perse selfies te zijn), en alle leuke dingen die ik de afgelopen tijd heb gedaan met leuke mensen nog eens in de revue te laten passeren. (:

    19 oktober 2015 at 18:03 Beantwoorden
  • Lilian

    Ik vind selfies ook echt niks voor mij. Ik vraag me sowieso steeds vaker af waarom ik überhaupt zoveel foto’s maak, want heel veel gooi ik weg en de rest doe ik niks meer mee. Ik maak wel eens een selfie met m’n dochter, maar dat is vooral leuk omdat zij er dan heel hard om moet lachen als ze er gek op staat. En NIET geschikt voor Facebook 😉

    19 oktober 2015 at 22:40 Beantwoorden
  • Susan

    Haha ij ga dobderdag baar de dierenuin en ij ga er op letten!
    Ik maak nooit selfies in het openbaar. Ik vind het te genant…

    7 december 2015 at 11:24 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.