to top

In het vliegtuig met een dreumes

Twee weken geleden renden Maran en ik om de beurt hysterisch door het huis om onze halve inboedel te verplaatsen in onze nieuw aangeschafte koffers. In de nacht van zaterdag op zondag zouden we namelijk voor het eerst met Nim op vakantie gaan naar het buitenland. We vonden het allebei erg spannend: hoe zou het ventje reageren? Zou hij het hele vliegtuig bij elkaar gillen? Hoe zou het gaan, op Lanzarote? Zouden we eten kunnen vinden wat hij lust? Zou hij goed slapen in onze vakantievilla? Zou hij het leuk vinden om te zwemmen? Welke spullen mogen we écht niet vergeten?

Slapeloos

Als een kip zonder kop renden we door het huis, naar de supermarkt en naar de buren om onze huissleutel af te geven. Toen we ’s avonds uitgeblust in bed ploften, waren we blij dat we ‘nog in ieder geval vijf uur zouden kunnen slapen’. Helaas bleek ons kleine Nimmetje daar anders over te denken. Het ventje had ongemerkt toch wat van onze stress meegekregen en was daardoor enorm onrustig. Normaal gesproken slaapt hij goed door. Soms wordt hij tussen 8 en 7 nog eens wakker, maar dan laat hij zich makkelijk troosten en slaapt hij 10 minuten later weer braaf verder. Nu niet. Meneertje bleef verdrietig en wilde niet slapen. De wijzers van de klok tikten verder en uiteindelijk hebben we ongeveer anderhalf uur kunnen slapen voordat de wekker vertelde dat het tijd was om naar Schiphol te gaan.

Rampvlucht?

Daar stonden mijn vrolijke ouders op ons te wachten. Ze hadden er zin in. Wij ook, alleen niet bepaald in de reis op zich. Nim’s gebrek aan nachtrust baarde me zorgen. Ik had überhaupt al mijn twijfels over of hij zich zou kunnen gedragen in het vliegtuig of niet, maar nu hij zo slecht had geslapen vreesde ik al helemaal. Ik had ervaringen van anderen gelezen die met een hysterische baby 11 kilometer in de lucht hadden gezeten en nog net niet werden gestenigd door medepassagiers. Met samengeknepen billen van de spanning zat ik een paar uur later dan ook in mijn vliegtuigstoel. Baby op schoot, mijn moeder met zoutoplossing-neusspray in de aanslag, klaar om mijn borst uit mijn shirt te wippen en Nim te laten drinken. Nog voordat het teken ‘stoelriemen vast’ uit was gegaan, lag mini al heerlijk in mijn armen te slapen. Mijn moeder schoof een stoel op (we hadden enorm veel geluk dat het vliegtuig niet vol zat) en ik legde mijn slapende hoopje mens op de lege stoel tussen ons in. Daar heeft het ventje bijna twee uur lang geslapen en kon ik voor het eerst ontspannen. Hoe het ook zou zijn: hij zou in ieder geval niet de volle vier-en-een-half uur gillen.

De liefste

De rest van de vlucht verliep ook meer dan voorspoedig. Halverwege werd het mannetje wakker en liet hij zich prima vermaken. Hij at een rijstwafeltje, speelde wat met de spulletjes die we hadden meegenomen, stond tegen de stoelen achter ons om met papa en opa ‘kiekeboe’ te spelen, sjanste met de stewardessen en andere passagiers en liet zich één van de 92 boekjes voorlezen die mijn moeder in haar handbagage had meegenomen. Binnen no-time stonden we weer op de grond, ditmaal in het zonnige Lanzarote. In de bus op weg naar ons huisje viel mijn liefste op mijn borst in slaap en eenmaal op plaats van bestemming tukte hij nog heerlijk door in zijn buggy.

Ik was al trots op mijn lieve zoon, maar sinds de afgelopen vakantie nog meer. Wat hebben we een ongelofelijke mazzel met zo’n lief ventje. Ik was uitgegaan van een rampscenario, maar eigenlijk had ik meer vertrouwen moeten hebben. Op reis met een kleintje heeft heel wat meer voeten in de aarde dan in wanneer je alleen met je partner op een vliegtuigstoel ploft. Maar het kan best en het kan zelfs ook gewoon allemaal soepel verlopen.

Hebben jullie wel eens gevlogen met je kindje?

  • Mendy

    Ik moet vaak zo lachen om je droge opmerkingen tussendoor (1 van de 92 boekjes:-)) . Welke buggy heb je uiteindelijk gekocht? Ennuh…is ie heel aangekomen?

    11 oktober 2015 at 09:30 Beantwoorden
  • Cindy

    Mijn vriend en ik hebben het er over gehad, na onze laatste vlucht (2 weken geleden) vanuit Griekenland: Dit was voorlopig de laatste keer vliegen. In maart verwachten we een kindje en ik zie het no way zitten om te gaan vliegen. Niet vanwege het kind, maar vanwege alles er om heen en ik denk dat ik jankend in het vliegtuig zal gaan zitten haha. Maar ja, misschien draai ik nog wel helemaal bij hoor en ga ik volgend jaar ergens in oktober nog gewoon met een 6 of 7 maanden oude dreumes vliegen naar een warm oord (het klinkt wel heel erg aantrekkelijk als ik het zo typ). Fijn dat jullie vlucht zo goed ging, ondanks de slechte nacht er voor.

    11 oktober 2015 at 17:38 Beantwoorden
  • Tamara - Crazygreatlife

    Dit doet mij helemaal denken aan onze vliegreis verleden jaar met onze dochter Zoë, toen 9 maanden. Ook zij was zoet en vermaakte zich prima met slapen en spelen. Dit jaar was het iets lastiger.

    12 oktober 2015 at 14:20 Beantwoorden
  • iooon

    Ik ga niet vliegen met kind. Ik durf al niet alleen. Laat staan met kind er bij.

    13 oktober 2015 at 22:58 Beantwoorden
  • Trang

    De eerste keer dat we vlogen met onze zoon was meteen een rit van 14 uur naar Vietnam. Ik vond t wel spannend hoor, help dalijk gaat ie krijsen of heeft ie oorpijn etc. Maarr het viel
    100% mee, hij heeft 3/4 van de rit geslapen. Sindsdien nemen we hem zonder moeite mee. Hij heeft al korte ritjes ervaren in Europa en afgelopen zomer zijn we naar zuid Afrika geweest. Ik heb gemerkt als je er zelf makkelijk in bent gaat t ook makkelijker: het is hoe je er zelf mee omgaat.

    19 oktober 2015 at 14:31 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.