to top

Eén jaar moeder

Een jaar geleden strompelde ik nog rond in huis met mijn enorme skippybalbuik. Toen moest ik mezelf een schop voor mijn hol geven om van de bank af te komen en even een rondje buiten te gaan waggelen. Ik liet Maran toen The Sims installeren op mijn computer, om daar vervolgens maar bar weinig gebruik van te maken. Ik keek veel series, probeerde mijn nesteldrang ietwat onder controle te houden en deed iedere middag een dutje. Ah, the good life. Inmiddels zijn we op twee weken na een jaar verder. Het afgelopen jaar is mijn leven volledig op z’n kop gezet en lijkt het in vrij weinig meer op wat het ooit was. Ik zal het vandaag eens uiteenzetten.

Borstvoeding

Nooit in mijn hele leven had ik kunnen bedenken dat ik een jaar (!!!) lang borstvoeding zou gaan geven. En, zoals het er nu uit ziet, waarschijnlijk zelfs nog langer! Ik was altijd vrij preuts als het op mijn borsten aan kwam. Ik heb nooit openbaar topless in de zon gelegen en besteedde eigenlijk nooit aandacht aan mijn voorgevel. Tot vorig jaar mijn liefje werd geboren en het diens voedingsbron werd. Sindsdien hebben mijn borsten ons veel gebracht. Ik heb me blij, gefrustreerd, benauwd, gelukkig en trots gevoeld over het feit dat ik borstvoeding gaf. In die volgorde. Ik had niet verwacht dat ik het ooit zo lang vol zou houden, maar dat is uiteindelijk toch nog vrij makkelijk gebleken. Nu mijn ventje bijna één jaar oud is, maakt hij nog geen aanstalten om te stoppen met bij mij drinken. Ik voel ook niet echt de drang om er over twee weken al definitief de brui aan te geven. Wel wil ik terug naar maximaal twee keer op een dag: als hij ’s ochtends wakker wordt en voordat hij ’s avonds naar bed gaat. En dan zien we wel weer.

Me-time

Dat er een tijd was waarin ik ongestoord dagenlang Animal Planet kon kijken, mijn jas aan kon trekken en de deur uit kon wandelen en waarin ik kon doen waar ik zin in heb, zonder met iemand rekening te hoeven houden, is inmiddels een scenario dat ik me gewoonweg niet meer kan voorstellen. Het lijkt echt uit een heel ander leven dat mijn eigen behoeftes voorop stonden. Tegenwoordig houd ik namelijk altijd rekening met mijn zoon. Natuurlijk neem ik hem wel gewoon mee als ik per se ergens heen wil, of regel ik een oppas. Maar ook dat is een vorm van rekening houden. Als ik mijn ventje mee neem, probeer ik dat om zijn slaapjes heen te doen. Dan moet ik een luiertas vol met eten, zijn rietjesbeker, luiers en warme (of juist koelere) kleding meenemen, in plaats van alleen mijn sleutels, telefoon en pinpas. In het geval dat ik een oppas vraag (dat zijn tot nu toe alleen nog maar onze ouders of een goede vriend geweest), zorg ik – voordat ik de deur uit kan – dat alles voor mijn liefje klaar staat. Dat zijn eten gekookt is, of op z’n minst gesneden. Dat zijn slaapzakje klaar ligt, dat er een flesje gekolfde melk in de koelkast staat en dat de oppas op de hoogte is van hoe meneer’s dag er normaliter uit ziet. Bi-zar om te bedenken dat dat allemaal ooit niet nodig was!

Daten

Maran en ik waren ruim negen jaar samen toen N. werd geboren. We zijn altijd met z’n tweeën geweest en konden altijd doen waar we zin in hadden. Soms gingen we drie keer per week (!!) uit eten. We gingen regelmatig naar de bioscoop of een week(end)je weg. Maar écht bewust hebben we nooit van die vrijheid genoten. Het was toen vanzelfsprekend. Er zijn namelijk ook heel veel dingen die we nooit samen gedaan hebben, omdat we er niet bij stil stonden dat het fijn was om zoiets eens rustig te ondernemen. Zo zijn we pas bewust vrij-zonder-kind doelloos door Amsterdam gaan wandelen, toen we een oppas voor Mini hadden. De momenten waarop we nu met z’n tweeën zijn, beperken zich slechts tot de avonden. Dan slaapt babylief en kunnen wij een film kijken, even bijkletsen of allebei onze eigen gang gaan. Er waren wel eens weekenden waarop we met z’n tweetjes de hele dag op de bank lagen te stinken. Dat gebeurt nu nooit meer. Als we oppas hebben voor N., gaan wij de hort op. Dan bedenken we leuke date-activiteiten en genieten we er driedubbel zo hard van.

Persoonlijkheid

Volgens Maran heeft de komst van N. mij zorgzamer en zachter gemaakt en ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Ik heb meer geduld gekregen, omdat er simpelweg geen andere oplossing is. Als Mini verdrietig is en ik weet niet direct waarom, dan rest mij niets anders dan het arme ventje te troosten totdat het gelukt is. Gelukkig komt dat niet vaak voor, maar er zijn wel eens momenten geweest waarop ik voor mijn gevoel niet meer kón, en het toch deed. Dat zal moederliefde wel zijn, al vind ik dat een verschrikkelijk klef woord. Ik heb het afgelopen jaar uren aan de eettafel gezeten om mijn kleintje zelfgemaakte prutjes naar binnen te harken. Ik heb duizenden keren achter hem aan gelopen toen hij leerde tijgeren, kruipen en zichzelf leerde optrekken. Ik lach om zijn grapjes en ben apetrots op iedere ontwikkeling die hij door maakt. Ik had me een voorstelling gemaakt van het moederschap en van welk effect dat op mij zou hebben, maar ik had me niet kunnen bedenken dat het zo allesomvattend zou zijn.

Eerlijk gezegd mis ik het soms wel een beetje, mijn eindeloze vrijheid en het feit dat ik met vrijwel niemand echt rekening hoefde te houden. In zekere zin was het destijds gemakkelijker. Desondanks zou ik niet meer terug willen en bovendien moet ik zeggen dat ik inmiddels goed aan de situatie ben gewend. Het contact met N. heeft mij zoveel gebracht, dat ik alles voor hem over heb. Soms baal ik wel eens als vrienden bellen met de vraag of we mee gaan naar de bioscoop en we geen oppas hebben, maar als ik ’s avonds mijn gewassen frummel in z’n schone kleertjes en slaapzak, gevoed en wel in bed leg, weet ik waar ik het voor doe.

  • Rosanne

    Mooie blogpost!
    Geniet van het moederschap!

    5 september 2015 at 14:58 Beantwoorden
  • Milou

    Heel mooi. Gek is dat toch, dat je wéét dat een baby je hele leven op zijn kop gaat zetten, maar dat je pas echt weet hoe dat is, als hij er eenmaal is. Ik weet ook wel hoe ons leven er uit gaat zien als onze zoon er is, maar ik weet óók al dat dat heel anders is dan dat ik nu denk. Haha volg je me nog? 😉

    Nim is toch een heerlijk ventje zeg…

    30 september 2015 at 12:39 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.