“Wanneer ga je weer werken?”

maandag, augustus 31, 2015 9 Permalink 0

Ik krijg vrij regelmatig de vraag wanneer ik van plan ben mij weer op de banenmarkt te gaan begeven. Ik heb daarop mijn blog een tijd geleden ook al uitgebreid aandacht aan besteed, maar inmiddels zijn we weer een tijd verder en het leek me daarom wel eens leuk om er weer eens wat veelvoorkomende vragen over te beantwoorden. Gaan we!

“Mis je het niet, om te werken?”

Aan de ene kant: ja. Want ik weet dat je met de juiste baan veel voldoening uit je werk kunt halen. Dat je er energie van krijgt. Dat je contact hebt met leuke collega’s en dat je na een paar dagen werken weer extra geniet van de momenten dat je lekker vrij bent. Nu ik altijd ‘vrij’ ben, waardeer ik het denk ik minder. Aan de andere kant ben ik blij dat ik momenteel niet werk. Ik besef hoe ontzettend snel N. is gegroeid en hoeveel hij het afgelopen jaar heeft geleerd. Ik ben er dan ook enorm blij mee dat ik al die sprongetjes in zijn ontwikkeling van zo dichtbij heb mee mogen maken. Nu suggereer ik niet dat een fulltime werkende moeder te weinig van haar kind mee zou krijgen, maar ik ben er echt iedere stap bij geweest, 24/7. En ik vind het fijn dat ik in de positie zit dat dat kan.

“Wat doe je dan, de hele dag?”

Ik ben vooral veel met N. bezig. Hij scharrelt lekker door het huis en kan van tijd tot tijd zichzelf goed vermaken. Maar in de tussentijd zoekt hij mij vaak op en spelen we samen. Hij houdt ervan om te stoeien en haalt vaak ondeugende grapjes uit, waar hij dan zelf hard om moet lachen. Ondanks dat hij stevig staat en goed kan lopen als hij zich ergens aan vast kan houden, moet ik veel op hem letten. Ik ben er de hele dag mee bezig om ervoor te zorgen dat hij zichzelf niet elektrocuteert en dat hij niet van de trap dondert. “Babyproof dat huis dan!” zal je misschien denken. Maar dat gaan we niet doen, aangezien we over twee maanden al gaan verhuizen. In de tussentijd houd ik hem in de gaten. Bovendien spelen we minstens één keer op een dag buiten en wandelen we veel. Als N. slaapt, doe ik het huishouden en probeer ik tijd vrij te maken om te bloggen, omdat ik het heel fijn vind om te kunnen schrijven.

“Wil je uit principe fulltime thuis blijven?”

Nee hoor. Ik heb er super veel respect voor dat er moeders zijn die hun verantwoordelijke baan kunnen combineren met het moederschap. Ik weet hoeveel tijd het kost om voor zo’n uk te zorgen, dus dat combineren met werk, vind ik heel knap. Bovendien is het altijd goed om je te blijven ontwikkelen, naast het moeder-zijn. Om die reden ben ik dus bezig met een schrijfcursus en probeer ik veel meters te maken. Ik lees bovendien ook veel. Nu is het allemaal niet te vergelijken met een baan waarin je jezelf dagelijks ontwikkelt of het volgen van een studie, maar voor nu ben ik tevreden. Ik heb, ondanks dat de meningen daar misschien over verdeeld zullen zijn, niet het gevoel dat ik stil sta. Ik ontwikkel mezelf op een iets lager pitje dan andere vrouwen (en moeders) van mijn leeftijd dat misschien zullen doen, maar dat vind ik voor nu niet erg. Ik besef dat de periode waarin mijn kind (en later hopelijk kinderen) klein is, maar kort is. Daarna is de weg voor mij vrij om weer vol aan de bak te gaan! En misschien zit de arbeidsmarkt tegen die tijd niet te wachten op een moeder met een gat in haar cv, maar dat zien we dan wel weer. Ik zal me in dat geval extra moeten bewijzen, maar ik weet dat ik dat kan.

“Maar jouw wereld draait nu helemaal om je kind, vind je dat niet erg?”

Nee. Als ik de verantwoordelijkheid over mijn kind niet had willen hebben, was ik niet zwanger geworden. Ik ben heel blij dat ik moeder ben geworden en vind het de mooiste rol die ik had kunnen krijgen. Desondanks heb ik soms wel eens het gevoel dat mijn wereldje wat klein is geworden. Gelukkig heb ik de liefste (schoon)ouders ter wereld, dus is er altijd ruimte om N. een dagje langs te brengen. Bovendien probeer ik nooit de hele dag binnen te zitten. We gaan sowieso één keer per dag naar een speeltuin, winkelen, wandelen in het bos of naar het strand, maar ook vaak bij vriendinnen op bezoek. Ook gaan Maran en ik er regelmatig samen even tussenuit, wat naar mijn idee ook heel belangrijk is. Het grootste deel van mijn week staat inderdaad in het teken van mijn zoon, maar dat wist ik van tevoren en dat vind ik dus geen probleem.

“Zou je N. niet liever naar een kinderdagverblijf brengen?”

Dat is niet echt een optie. Omdat ik geen werk heb, krijgen wij niets vergoed van de belasting. N. één dag in de week naar een kinderopvang brengen, zou ons 350 euro per maand kosten. Nu weet ik niet hoe jullie in de slappe was zitten, maar wij vinden dat nogal veel geld. Als ik in het onderwijs zou werken, zou dat anders zijn. Dan zouden we wat vergoed krijgen en dan zou ik natuurlijk salaris hebben. Het probleem is dat ik absoluut niet in het onderwijs wil werken. Ik heb echt ontdekt dat dat werk niet bij mij past. En als je de hele dag de verantwoordelijkheid hebt over een groep kinderen, dan moet je dat met hart en ziel doen, anders maak je daar niemand blij mee. Werken bij – ik noem maar wat – de Etos of in de supermarkt heeft wat mij betreft niet direct meerwaarde, zonder daar denigrerend over te doen. Het lijkt me simpelweg niet leuk. Als het financieel nodig zou zijn, dan zou ik welke baan dan ook met twee handen aanpakken. Maar dat is het niet en dan is het moeilijk om iets te gaan doen waar je niet direct voldoening uit denkt te halen. Overigens houd ik wel interessante vacatures in de gaten. Het liefst zou ik ooit een schrijvende functie vervullen, maar naar mijn idee wil half-Nederland hetzelfde. Omdat ik niet geschoold ben – en wellicht niet goed genoeg – kan ik naar die functies fluiten. Bovendien moet ik toegeven dat ik op dit moment geen fulltime functie zou willen. Ik wil graag een leuke baan, maar ik wil wel nog het grootste deel van de week (zo’n 4 dagen) voor N. kunnen zorgen. Dus noem me een moeke, dat mag, maar dat is hoe ik het zou willen.

Ik heb me bovendien ingelezen in het feit dat N. nu weinig contact heeft met andere kinderen. Ik was namelijk bang dat ik hem hier iets mee tekort zou doen. Nu blijkt dat dat gelukkig heel erg meevalt. Kinderen vanaf twee jaar zouden wel baat hebben bij regelmatig contact met andere kinderen. Voor die tijd voegt het niet heel veel toe, omdat hele jonge kinderen nog teveel op zichzelf gericht zijn. Wij zijn van plan om N. naar een peuterspeelzaal te laten gaan, dus wat dat betreft komt het tegen die tijd wel goed.

Al met al heb ik het gevoel dat het een weloverwogen keuze is van zowel Maran als mijzelf om momenteel nog thuis te zijn. Maran geeft me overigens alle ruimte om uit te vinden wat ik wil en dat eventueel uit te voeren, dus het is niet zo dat hij van mij verlangt dat ik huismoeder ben. Het is nu eenmaal zoals het is en we zijn daar allebei tevreden mee. We hebben het er regelmatig over, dus we weten van elkaar hoe we er in staan.

Ik vind dit een erg interessant onderwerp en ben heel benieuwd hoe andere moeders hier in staan. Werk jij, of ben je (bewust) thuisblijfmoeder? En voor de vrouwen die nog geen moeder zijn, hoe zien jullie dit in de toekomst voor je? 

9 Comments
  • Dita
    augustus 31, 2015

    Mooi geschreven! Op dit moment ben ik zwanger van ons 1e kindje. Nu 17 weken. Ik werk als pedagogisch medewerkster in de kinderopvang/bso en als onderwijsassistent. Dit werk doe ik nu 7,5jaar met heel veel plezier en liefde. Bij de kinderopvang/bso heb ik 7 uren op contract, helaas erg weinig, Het zijn 2 middagen bso. Op school werk ik steeds met een contract van een schooljaar. Tot juli zit ik dus weer safe. Ik werk op dit moment 2 middagen op de bso, op ma en dinsdag. Op donderdag en vrijdags werk ik tot half 3 op school in groep 8. Totaal zijn dit 19 uren per week. Het liefst zou ik gewoon binnen 1 organisatie 20 tot 25 uren werken, het liefst in de kinderopvang. Voorheen werkte ik veel meer uren in de kinderopvang. Helaas mogen wij nu als vaste kracht geen extra uren betaald meer gaan werken. Vandaar ook 2 banen. Straks als ons kindje er is wil ik deze uren blijven werken. Op school is het zoals gezegd sowieso t/m juli en daarna is het weer afwachten. Ons kindje zal 1,5 dag naar de opvang gaan, 1 dag en 2 ochtenden bij mij thuis, een dag met mijn vriend thuis en een middag naar onze ouders.

  • angelique
    augustus 31, 2015

    Prachtig geschreven. Ik ben 4 jaar thuismoeder geweest en dit beviel mij prima maar wou toch wel weer onder de mensen komen. Nu studeer ik fulltime en mis ik het fulltime mama zijn weer…Leven loopt nou eenmaal niet altijd zoals je zelf wilt en het mooiste zou zijn als wij betaald thuis zouden kunnen zitten om voor onze kinderen te zorgen.

  • iooon
    augustus 31, 2015

    Zoals ik mezelf altijd noem, ongewenst-thuisblijfmoeder. Ook al geniet ik er wel van om alles mee te maken, het is gewoon niet wat ik voor ogen had. Soms voel ik een gebrek aan uitdaging, soms vraag ik me af hoe ik het anders klaar zou spelen. Nu heb ik zoiets van we zien wel hoe het loopt in de toekomst, wat er op mijn pad komt.

  • Pauline
    augustus 31, 2015

    Ja, dat heb je mooi geschreven. Ik sta er een beetje hetzelfde in als jij. Heel bewust dat ik het mezelf niet makkelijker maak door even niet actief te zijn op de arbeidsmarkt, maar daarnaast: geen zorgen voor de dag van morgen. Geniet van vandaag, later kan altijd nog (of zoiets).

  • Janine
    september 1, 2015

    Ik werk 2,5 dag als fysiotherapeut, op de administratie na, een fijne baan. Meer zou ik niet willen werken dit is precies haalbaar voor mij. Soms baal ik dat ik een dag moet werk bijv als hij niet zo lekker is kan me dan ook slechter concentreren, en soms kan ik me juist door verandering van rol/omgeving ontzettend opladen! Wat ook helpt is dat of papa this is of andere familie op hem past dat werkt voor mijn moedergevoel het fijnst!

  • Simone
    september 1, 2015

    Op het moment dat ik wist dat ik zwanger was werkte ik bij een bedrijf waar ik niet lekker op mn plek zat. We besloten dus al vrij snel daar te stoppen, zodat ik me rustig kon focussen op de zwangerschap. Dat kon financieel gelukkig ook, want mijn man werkt gewoon fulltime. Nu onze zoon geboren is, willen we in ieder geval dat ik nog een halfjaar thuis ben. Daarna gaan we eens kijken naar iets voor mij, parttime. Ik vind werken wel belangrijk en voor mezelf ook fijn; even eruit en even iets anders. Maar ik zal nooit fulltime meer gaan werken, tenzij het financieel zou moeten.

  • Desiree
    september 1, 2015

    Ik heb er bewust voor gekozen om geen thuisblijfmoeder te worden toen er kinderen kwamen. Mijn man stond volledig achter die keuze, mocht ik anders gekozen hebben dan denk ik dat hij zich daar ook in zou kunnen vinden maar het is nooit aan de orde geweest.

    Ondanks dat het ons financieel nauwelijks iets oplevert als je mijn baan/inkomen afgezet tegen de kosten die werken met zich meebrengt (niet alleen het kdv, maar ook extra reiskosten, extra kledingkosten voor mijn “werkkleding”) ben van mening dat het zowel voor mij, mijn man en kinderen het beste is.

  • Renee
    september 2, 2015

    Ten eerste, ik heb respect voor thuisblijfmoeders! Ik vind een ‘thuisblijfdag’ pittiger dan een werkdag, om eerlijk te zijn. Ik roep wel eens dat ik thuisblijfmoeder wil zijn, maar na mijn 2 vrije dagen (woensdag en donderdag) ben ik blij dat ik weer een dagje naar het werk ga. Wij hebben de mazzel dat Alicia gedurende mijn werkdagen onder de pannen is bij de oma’s. Het kost ons niets. Sterker nog, de oma’s willen per se zelf luiers etc kopen. Prima! Maatgoed, terug naar het onderwerp. Soms heb ik het gevoel dat ik gefaald heb als huisvrouw na een vrije dag. De wasmand staat er nog steeds en het eten is niet altijd klaar als manlief thuis komt. Ik geniet van de dagen met Alicia, maar als zij zo’n jankdag heeft, ben ik blij als ze op bed ligt. Ik wil dus wel blijven werken, zelfs als we de loterij winnen. Alleen dan misschien 2 of 3 dagen van 10 tot 3 ofzo. Als dat kon… Haha.

  • Sterre
    september 3, 2015

    Boeiend om te lezen hoe jij er in staat!
    Ik ben nu 32 weken zwanger en ook straks degene die vanuit thuis werkt (webwinkel > verdient nog niet, mogelijk ook gastouderopvang bij mij thuis). Ik moet zeggen, nu komen de muren soms wel eens op me af dus ik zie er naar uit om ook over een jaar of 2 te gaan solliciteren. Ik hoop in die tussentijd wel te ontdekken wat ik leuk vind (want dat is heel breed). Een parttime job, max. 3 dagen werken zou erg fijn zijn. Financieel redden we het nu net maar om het sparen en het huis af te maken (we zijn net verhuisd) zou het niet erg zijn als ik ook zou gaan werken.
    Toch wil ik de eerste 2 jaar van onze zoon straks niet werken, ook vanwege dat KDV verhaal. Dan zou ik gaan werken om dat te betalen en dat vind ik zonde.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *