to top

“En? Wanneer komt de tweede?”

Tegen het einde van mijn bevalling wist ik het zeker: dit nóóit meer. Ook toen Nim een aantal uur later in schone kleertjes op mijn borst lag, verzekerde ik onze ouders ervan dat dit het enige kleinkind zou zijn dat ik ze zou geven. Maar naarmate de dagen verstreken, ging ik daar toch al snel anders over denken. Halverwege de kraamweek kwam ik er alweer voorzichtig op terug. Misschien wilde ik ooit toch wel een tweede. En nog later was ik er van overtuigd dat ik ooit moeder wilde worden van twee, drie of misschien wel vier kinderen. Kom maar door, als ze allemaal zo geweldig zijn als Nim, kan ik er geen genoeg van krijgen! 

Na een tijdje zeiden Maran en ik stellig tegen elkaar dat we aan een tweede wilden beginnen, als Nim één jaar zou zijn. Dan zou hij – als alles mee zou zitten – bijna twee zijn als hij grote broer zou worden, dat leek ons wel een leuk leeftijdsverschil. Inmiddels is onze mening daarover al een aantal keer veranderd. Tijdens slapeloze nachten riepen we heel hard dat we voorlopig nog helemaal niet aan een tweede mini moesten denken. Aan de andere kant zijn we vaker zó vertederd door Nim en de leuke dingen die hij doet, dat we niet kunnen wachten tot we ooit nog zo’n frummel in huis mogen hebben. Bovendien was mijn zwangerschap een prachtige, bijzondere tijd, die ik maar wat graag nog eens mee zou maken.

Ik heb wel eens gehoord dat de overgang van nul naar één kind minder zwaar is dan de overgang van één naar twee kinderen. Dat je, als je eenmaal twee kinderen in huis hebt, je afvraagt waarom je het in hemelsnaam druk vond, met één kind. Als ik daar aan denk, vraag ik me wel eens af of ik het überhaupt ooit zou kunnen, voor twee kinderen zorgen. Ik ben namelijk toch ook wel erg gesteld op de kleine momentjes waarop ik even iets voor mezelf kan doen. Bovendien kom ik nu soms al ogen en handen tekort, dus ik wil bijna niet weten hoe dat zou zijn met twee van die aapjes.

Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze, voordat ze zwanger werd van mijn broertje, bang was dat ze nooit zoveel van een tweede kind zou kunnen houden als dat ze van mij hield. Ik vond dat toen een beetje gek, want natuurlijk kan je van allebei je kinderen evenveel houden! Maar inmiddels heb ik dat gevoel ook een beetje. Ik vind Nim zó ontzettend leuk en lief, dat ik me niet kan voorstellen dat ik ooit een kind zou krijgen waar ik hetzelfde voor voel als voor hem. Bovendien hoor ik om me heen zoveel rampverhalen van (tweede) zwangerschappen en (tweede) baby’s, dat ik denk: count your blessings, je hebt één gezonde zoon, dat krijg je hierna vast nooit meer.

Toch weten we bijna zeker dat er ooit, als dat allemaal mag lukken, nog een tweede frummel aan ons gezin toegevoegd zal gaan worden. Maar wanneer precies? Of we er weer voor gaan als Nim één jaar is, weet ik niet meer zo zeker. Ik ben ervan overtuigd dat er een dag komt waarop we elkaar aan gaan kijken en zeggen: zullen we weer? En dan zal ik die tweede bevalling ook wel weer doorstaan.

  • Manon

    Ah, mooi geschreven 🙂
    Ik denk niet dat wij al een tweede kindje willen als hier de eerste kaarsjes net zijn uitgeblazen… Ik heb het gevoel dat wij eerder een poging doen over een jaar ofzo. Als hij een jaar of 1,5, richting de 2 gaat…

    26 juni 2015 at 06:45 Beantwoorden
  • Desiree

    wij vonden nummer 1 zo leuk dat we gelijk doorgingen voor nummer 2 🙂
    Vier maanden na haar geboorte was ik weer zwanger. Helaas heeft deze zwangerschap maar 17 weken mogen duren. Uiteindelijk werd nummer 2 21 maanden na nummer 1 geboren.
    En niet om je te ontmoedigen, ik vond die overgang inderdaad heel groot. Misschien mede door de gezondheid van oudste die ervoor zorgde dat zij extra tijd, zorg en aandacht nodig had.
    Maar als lichtpuntje: de overgang van 2 naar 3 kinderen was een makkie! Die deed ik er gewoon even bij!!

    26 juni 2015 at 10:16 Beantwoorden
  • Annemiek

    Oh wat grappig dat mensen nummer 2 zwaarder vinden. Ik vond het juist met de eerste het zwaarst! Het hele moeder worden en de onzekerheid….met de 2de wist ik hoe alles moest en deed ik alles op (bijna) automatische piloot. Onze zoons schelen trouwens 10 dagen. Ik was de 16de uitgekerend maar hij kwam eerder!

    26 juni 2015 at 12:46 Beantwoorden
  • Nicole

    Oh ja de tweede, dat is hier ook een heel verhaal. Ik ben vooral degene die telkens wisselt met wat ze wilt!

    26 juni 2015 at 19:53 Beantwoorden
  • angelique

    Mooi geschreven! Ik zou heel graag een tweede willen maar de situatie is er nu niet naar en daar heb ik mij bij neergelegd. Ik heb een prachtig jongetje en geniet hier enorm van. Dat er straks een groter leeftijdsverschil tussen zit dan ik hoopte moeten we dan maar voor lief nemen denk ik.

    26 juni 2015 at 21:01 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.