to top

Sta baby, sta!

Toen zoonlief met ruim zes maanden ontdekte dat hij zich tijgerend kon voortbewegen, ging er een wereld voor hem open. Hij was niet meer beperkt tot zijn speelkleedje, maar kon ook opeens fanatiek aan kabels trekken, op stekkerdozen meppen en de katten terroriseren. Die ontdekking was voor mij ook een gigantische verandering. Ik kon niet zomaar meer even naar het toilet of de was ophangen als hij rustig lag te spelen. Een aantal weken later waren we allebei aan deze nieuwe vaardigheid van mijn zoon gewend. Hij was inmiddels al zo vaak bij de kattenbrokjes weg getrokken, dat hij op de één of andere manier had begrepen dat hij daar niet welkom was. Dus bleef hij keurig in de gebieden waar hij mocht komen en kon ik soms weer met een gerust hart afwassen. Die goeie, ouwe tijd.

Want mijn kleine, ondernemende zoon is namelijk een nieuwe vaardigheid onder de knie aan het krijgen, die mij constant op mijn hoede doet zijn: meneer wil tegenwoordig namelijk liever staan en lopen dan tijgeren. Met hoge snelheid tijgert hij – waar ik hem ook had neergezet – naar de salontafel, om zich daar met enige souplesse op te trekken. Met zijn nog gebrekkige motoriek gaat dat staan zelf vervolgens iets minder soepeltjes. Hij wiebelt wat op zijn beentjes en vergeet in alle opwinding soms zijn handjes stevig aan de tafelrand vast te houden. Waardoor ik altijd paraat moet staan om het ventje op te vangen.

En dat is dus mijn nieuwe bezigheid: continu achter mijn zoon aan tijgeren om als vangnet te fungeren. Eén keer was ik net te laat en het gehuil wat op zijn val volgde, ging me door merg en been. Nooit meer, nam ik mezelf voor. Maar daardoor heb ik er een fulltime baan bij. Niet alleen word ik nu als klimrek gebruikt door die kleine, grijpgrage handjes (mama trekt makkelijker op dan het bankstel), ik moet ook altijd minstens één hand vrij houden om mijn frummel op te vangen als hij zich weer eens laat vallen.

Het is allemaal maar wat bijzonder om te merken hoe mijn kleine minibaby in negen maanden tijd is uitgegroeid tot een heerlijk, spekkig, vrolijk kind dat op zijn eigen manier de wereld om zich heen ontdekt. Hij flirt in de supermarkt met iedereen die toevallig naar hem kijkt, doet geluiden die wij maken na, vertelt soms hele verhalen (vooral als hij moe is) en eet als een bootwerker met ons mee. Dat hele kleine wurmpje, dat precies negen maanden geleden met ons mee naar huis kwam, is nergens meer te bekennen in die beer die we nu in huis hebben.

Vooral zijn motorische ontwikkeling vind ik mateloos interessant. Maar ook enorm uitputtend, dus. Want niet alleen geniet ik van iedere stap die hij zet – zowel letterlijk als figuurlijk – ik moet er ook wel eens aan wennen dat die hulpeloze baby er gewoon niet meer is. De tijd waarin hij zichzelf prima een uur lang kon vermaken in de box, is helemaal voorbij. Hij kan tegenwoordig geen tel meer stil zitten en is steeds bezig zijn lichaam en zijn omgeving te ontdekken. En heel soms, verlang ik nog wel eens terug naar die goeie ouwe tijd, waarin ik nog wel eens naar iets anders kon kijken dan naar mijn zichzelf steeds in gevaar brengende zoon. 😉

  • Milou

    Ach zo schattig! Ik snap heel goed dat je soms even terug wilt naar je ieniemini baby, maar het lijkt me juist ook heel leuk om steeds meer contact met hem te krijgen. Tijgerse!

    16 juni 2015 at 17:33 Beantwoorden
  • Bianca

    Echt he, wie dat leren gaat met vallen en opstaan heeft bedacht…. Hoe vaak ik nu niet al een keiharde ‘boem’ hoorde, gevolgd door intens gehuil.. Helaas kan je ze gewoon niet altijd opvangen en moeten ze er ook van leren. Hoe erg dat ook is.. 🙁

    19 juni 2015 at 10:32 Beantwoorden
  • Inge

    Oh, zo schattig zeg! Dat gaat toch echt te snel hé, wij hebben nu eentje van bijna 6 maanden,

    22 juni 2015 at 10:15 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.