to top

Wat een wonder is het toch…

Ik weet nog goed dat ik glimlachend over mijn amper bestaande buikje zat te aaien, toen Maran en ik in de wachtkamer zaten voor de 20-weken echo. Ik had heerlijk geslapen en stond er niet bij stil dat er een mogelijkheid was dat er iets afwijkends te zien zou zijn. Ik was helemaal op mijn gemak en had er zin in om weer naar onze zwemmende frummel te mogen kijken. 
Nu – ruim een jaar later – kan ik me niet meer voorstellen dat ik destijds zo relaxed was. Ik heb in de tussentijd namelijk vaak genoeg gezien in mijn omgeving of bij mensen die ik via internet volg, dat het helaas ook vaak genoeg anders is. 

Hoe ouder Nim wordt, hoe meer ik besef wat een ongelofelijk wonder het eigenlijk is dat hij gezond is. En dat ik een gezonde, makkelijke zwangerschap heb gehad. Misschien komt het doordat ik er na mijn bevalling pas voor open stond en dat ik daarvoor niet echt heel erg geïnteresseerd was ik andermans baby-perikelen, maar het lijkt alsof het bijna niet gewoon kan gaan. Alsof iedereen óf moeite heeft met zwanger worden, óf miskramen te verwerken krijgt, óf een verschrikkelijke zwangerschap heeft óf dat er iets mis is met de baby, óf dat de nasleep van het hele gebeuren zwaar is. Soms zelfs een vreselijke combinatie van alles. Ik lees bijna geen verhalen zoals die van mezelf: waarbij alles, echt alles, van een leien dakje is gegaan.

Het zal wel een vertekend beeld zijn, maar met terugwerkende kracht kan ik nog eens in de zenuwen zitten. Hoe kán het dat alles zo voorspoedig is gegaan? Waar hebben we dat aan te danken gehad? Ik werd in één keer zwanger, heb geen kwaaltjes gehad, nooit iets afwijkends te zien gehad op de echo’s en had een droom van een kraamtijd. Het lijkt een zeldzaamheid, als ik om me heen kijk.

Ergens maakt dat me ook angstig voor de toekomst. We hebben nog een kinderwens (voor over een tijdje pas, moge dat duidelijk zijn), maar ik heb een beetje het gevoel alsof we alle geluk in de wereld al hebben gehad met Nim en dat het nooit een tweede keer zo makkelijk zal gaan. Ik ken ook genoeg verhalen van gezinnen waarbij het tweede, derde en twaalfde kind ook gezond ter wereld is gekomen hoor, maar op één of andere manier maken de nare verhalen van anderen toch meer indruk.

Hoe het ook zal zijn bij een eventuele volgende keer, ik ben enorm, onbeschrijfelijk dankbaar voor hoe onze eerste zwangerschap is verlopen en met hoe het met ons ventje gaat. Hij groeit goed en ontwikkelt zich helemaal volgens de lijn der verwachting. Iedere dag genieten we meer van hem. Hij heeft ons leven op z’n kop gezet en soms is dat nog wel eens wennen, maar we hadden het niet beter kunnen treffen. Soms is het goed om daar bewust van te zijn en even bij stil te staan.

  • Desiree

    Zo herkenbaar! Wij hebben twee gezonde kinderen en geen kinderwens meer. Nu ben ik regelmatig heel erg bang dat er iets mis moet gaan (iemand uit ons gezin wordt ernstig ziek of erger…). Dat maakt me soms heel onrustig. Ik probeer de angst te relativeren, want het is niet zo dat mijn hele leven al rozengeur en maneschijn is geweest. Ook de zwangerschappen liepen in het begin niet heel gemakkelijk. Dus misschien heb ik het ergste al gehad ofzo… 😉

    11 juni 2015 at 12:53 Beantwoorden
  • Lilian

    Toen ik zwanger was, toen waren er al zoveel baby’s geboren zonder problemen, dat ik me bijna niet kon voorstellen dat het bij mij ook goed zou gaan. Ik heb best veel neven met een beperking, maar het gros van de dingen die bij hun fout zijn gegaan, die gebeuren nu niet meer. Bevallen met 6 maanden enzo. Maar goed, ik was dus best wel bang. Gelukkig helemaal ten onrechte, want bij mij ging ook alles zo goed en er is een perfect meisje uitgekomen 🙂

    11 juni 2015 at 14:01 Beantwoorden
  • Milou

    Ja een wonder is het zeker!! En hoewel ik het met je eens ben dat het bij jou perfect is gegaan, moet je je misschien ook bedenken dat het internet soms een vertekend beeld geeft. De heftige verhalen zijn de verhalen die het meest verteld worden. Logisch!! Ik zou zelf ook van mij af willen schrijven en het ook als een soort therapie ervaren als ik erover zou kunnen bloggen (of schrijven in t algemeen) mocht het mij overkomen. Maar in de meeste gevallen gaat een zwangerschap toch wel goed. Toch? Maar ik herken je gevoel wel. Soms ben ik al zó gelukkig en iedereen in mijn omgeving is gezond en gelukkig… Dan denk ik, er zal toch wel eens iets mis gaan in mijn leven? Reden te meer om je zegeningen te tellen denk ik dan maar. 😉 geniet van je manneke en de herinneringen aan je mooie zwangerschap!

    11 juni 2015 at 15:34 Beantwoorden
  • iooon

    Nu, zie ik zoveel meer beren op de weg. Inderdaad ik stond niet zo open voor de verhalen van anderen en al helemaal niet voor de negatieve. Bevallingsverhalen las ik niet, uit angst ook dat ik tegen die van mezelf op zou gaan zien.

    In de kraamtijd ben ik plots ontzettend onzeker geworden. Ik herkende dat niet van mezelf. Ieder klein dingetje ben ik gaan googlen en om het minste geringste belde ik mijn ouders om te vragen of we het wel goed deden. Vermoeiend. Nu ben ik weer iets relaxer geworden maar ik denk niet net zo zorgeloos een tweede zwangerschap in te gaan.

    11 juni 2015 at 15:53 Beantwoorden
  • Renee

    Ik herken je gevoel zo erg. Ik ben tijdens de zwangerschap helemaal niet ongerust geweest, maar denk dat ik het bij een volgende wel zal zijn. Je hoort vaak verhalen dat het allemaal goed gaat, maar ook dat het niet goed gaat.. Mijn broer is overleden toen hij 8,5 maand was. Nu Alicia ruim 6 maanden is en ook die leeftijd gaat bereiken, ben ik af en toe wel wat banger en onzekerder..

    11 juni 2015 at 17:23 Beantwoorden
  • Anna

    Oh ik ben vandaag al zo’n emtionele hormonale zwangere moeder; laat je me weeer huilen hahaha. Vandaag besefte ik precies dit zo goed. En wat voel ik me dankbaar en gezegend dat ik al 1 jaar van een kerngezonde jongen mag genieten, na een prima zwangerschap bevalling en kraamweek.
    Ik kan alleen maar hopen en bidden dat het deze keer weer zo goed. Tot nu toe gaat ales weer goed: in 1 keer zwanger, 2 mooie echos en alweer 14 weken onderweg. . .

    11 juni 2015 at 23:55 Beantwoorden
  • Vlienelien

    Helaas ben ik een van die rampverhalen. Ik zal nooit meer een zwangerschap zorgeloos ingaan helaas. Maar ik vind het erg fijn om ook de goede verhalen te horen, naast andermans en mn eigen drama. Zo weet ik dat er nog hoop is. Dus, hoe raar het missshien ook klinkt: dankjewel.

    14 juni 2015 at 18:20 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.