to top

Borstvoeding in het openbaar

Toen de verloskundige tijdens mijn zwangerschap vroeg of ik van plan was om borstvoeding te geven, antwoordde ik volmondig ‘ja’. Hoe lastig kon het zijn? Je houdt je kleine schreeuwerd in de buurt van je tepel en hij of zij zou weten wat ‘ie daarmee zou moeten doen. Toch? Nee. Borstvoeding geven had bij mij wel wat voeten in de aarde. Ondanks mijn extreme melkproductie, kwam het voeden zelf niet helemaal automatisch op gang en ook later ben ik tegen wat puntjes op gelopen die ik niet helemaal relaxed vond. Vandaag bijvoorbeeld even iets over borstvoeding in het openbaar. 

 

Toen Nim nog een stuk kleiner was dan nu, dronk hij soms wel iedere drie kwartier. Omdat ik onzeker was of hij wel genoeg binnen kreeg, legde ik hem bij ieder piepje aan. Zo kwam het regelmatig voor dat ik de hele avond met mijn shirt opgetrokken door het huis liep. Dat was nog tot daar aan toe, als Maran en ik alleen met Nim thuis waren. Maar als er kraamvisite kwam, voelde ik me toch enigszins opgelaten.

 

Ik heb namelijk in een ver verleden één keer in een ‘yolo’-bui het topje van mijn bikini uit gedaan op een Spaans strand. Om ongemakkelijk om me heen te kijken, me op mijn buik te draaien en ongelukkig het topje weer aan te frommelen. Daarna heb ik het nooit meer geprobeerd. Niet dat ik zo verdomd onzeker was over mijn boobies, maar het ‘hoorde niet bij mij’. Vond ik. Ik had mijn tieten dus nog nooit echt in het openbaar geflashed en ik had er in de eerste instantie best wel moeite mee dat ik dat nu opeens wel moest doen.

 

Niet voor de kraamverzorgende, Maran of onze inner circle hoor. Onze ouders en mijn broertje stonden namelijk al naast het ziekenhuisbed toen ik nét gehecht was. Ik lag erbij alsof er een vrachtwagen over me heen gereden was, met een naakte Nim op mijn blote borst. In één keer had iedereen datgene gezien dat ik jarenlang onder mijn kleding had gehouden. Vond ik niet zo erg. Maar tijdens de kraamweek kwam er veel meer visite. En toen vond ik het wel even gek om mijn borst uit mijn shirt te moeten wippen. Ik heb nog pogingen gewaagd om er heel ongemakkelijk een hydrofiele doek overheen te gooien, maar aangezien het al een drama was om – toen – het tepelhoedje op z’n plek te houden, heb ik het maar los gelaten. Uiteindelijk wende het wel en ik troostte me met het feit dat Nim’s kleine hoofdje toch ook een deel van het zicht blokkeerde.

 

Toch stopten de ongemakkelijke momenten daar niet. Want borstvoeden thuis op de bank, met of zonder vrienden van Maran op bezoek, is één ding. Mijn ukkie aanleggen in een restaurant was van een heel ander kaliber. Want wat voelde ik me opgelaten, de eerste paar keer dat ik ging lunchen met mijn moeder, of een kopje koffie dronk met Maran buiten de deur! Als Nim het op het schreeuwen zette, voelde ik me goed ongemakkelijk. Soms probeerde ik met wat tassen een soort fort op tafel te bouwen, waardoor Nim en ik enigszins beschut zaten. Later werd ik hier makkelijker in. Zo subtiel mogelijk wipte ik mijn shirt omhoog, en maakte ik een klein kiertje waar mini net uit kon drinken. De rest bleef bedekt, en dat vond ik wel zo prettig.

 

Als er in de media artikelen verschijnen over vrouwen die ergens de deur uit geschopt zijn, omdat ze hun baby wilden voeden, raakt dat me. Ik ben er namelijk nog steeds iedere keer bang voor dat ook ik een keer vriendelijk verzocht word om de zaak te verlaten. Wat zou ik dan gekwetst zijn! Ik wil namelijk niemand voor z’n hoofd stoten, ik wil zelf niet eens met mijn tieten bloot. Maar het is nu eenmaal de voeding voor mijn zoon, en als die honger heeft… Tja.

 

Ruim een half jaar geef ik nu borstvoeding en ik ben er trots op dat mijn lichaam nog steeds de belangrijkste voedingsbron voor mijn ventje is. Het voeden in het openbaar gaat me nu steeds gemakkelijker af, al moet ik wel iedere keer een drempeltje over. Ik vraag me af of dat ooit minder wordt. Zo niet, dan niet. Zoals het nu gaat, is het prima te doen.

 

Overigens moet ik toegeven dat ik het zelf prachtig vind als ik een andere moeder haar kind in het openbaar voedt. Absoluut niets aanstootgevends aan! Maar ik ben zelf dus een preutse muts. Hoe ervaren jullie dat, andere borstvoedende mama’s?

  • Milou

    Ik dacht ook altijd: ik doe ’t gewoon met een leuke doek over mijn schouder! Maar nu lees ik hier dat dat best lastig is… Ik weet het niet zo goed. Als ik mama’s zie voeden in een restaurant denk ik alleen maar: “ach, wat mooi!” Maar mijn vriend weet dan niet zo goed waar hij kijken moet en heeft het gevoel dat zijn blik daar steeds heengetrokken wordt, hoewel ook hij vindt dat zoiets gewoon in het openbaar moet kunnen. Ik vind het een mooi gespreksonderwerp dit. Ben benieuwd wat andere mama’s doen!

    28 maart 2015 at 13:19 Beantwoorden
  • Faber

    Poeh ik durf het nog steeds niet, zelfs na 8 maanden. Vind het zo knap dat andere moeders dat zo doen, ook al moet je die drempel over zoals jij dat zegt. Bij mij is dat toch wel echt een héle grote muur! Ik ben daarom ook in die eerste 6 maanden nauwelijks weggegaan rond etenstijd van de baby en anders voor het voeden was ik weer thuis. Of ik voedde in de auto.
    Eén keer voedde ik wel, maar toen had ik zo een oversized trui aan, dan kon het makkelijk. Voor mijn gevoel kijken veel mensen naar je en daar word ik echt ongemakkelijk van. Gelukkig wordt het voeden steeds makkelijker en komen er meer uren tussen door de bijvoeding. Dus we kunnen langer weg 🙂

    28 maart 2015 at 13:26 Beantwoorden
  • G

    Bij mij was het net andersom. Bij bezoek bij ons thuis had ik er moeite mee om mezelf zo (letterlijk en figuurlijk) bloot te geven, dan ging ik meestal in een andere kamer voeden. In een restaurant of op een bankje in het park/bos had ik er geen probleem mee. Als er dan eens een tepel te zien was, dacht ik ‘niemand kent me toch hier’. Ik deed dit wel maar tot ze ongeveer een half jaar of iets ouder was. Toen was mijn baby veel meer afgeleid tijdens het drinken en liet ze tijdens het drinken vaak de borst los om even rond te kijken, waardoor ik zonder het te willen wel heel veel borst liet zien. Inmiddels dronk ze ook wel minder overdag en was het vaak ook niet meer nodig om op locatie te voeden.

    28 maart 2015 at 15:23 Beantwoorden
  • iooon

    De eerste paar keer moest ik een drempel over maar sindsdien voel ik me gek genoeg apetrots. Ik weet dat Eon meer stampij maakt als ik hem niet vlot genoeg aanleg, dan wanneer ik hem gewoon ergens borstvoed. Dus op visite, in een café, in de bibliotheek, buiten op een bankje of tijdens een zakenbespreking het maakt me allemaal niets meer uit. Wel vraag ik eerst of de mensen bij wie ik op bezoek ben er bezwaar tegen hebben maar dat heb ik nog niet meegemaakt.

    Enige situatie waar ik het tot nu toe niet gedaan heb is tijdens een verjaardag. Dan is het zo druk dat ik liever even een rustig plekje op zoek. Ook gewoon om even lekker samen te zijn.

    Ik ben er dus super relaxed mee. En sinds ik hemdjes draag is er zelfs met mijn cup praktisch niks te zien. Trui omhoog, hemdje naar beneden, kind er voor en er is vrijwel niks te zien. Meestal krijg ik vertederde blikken. De meeste verbazing of rare blikken komen van pubers.

    28 maart 2015 at 20:06 Beantwoorden
  • anouk

    gelukkig hoef ik niet heel vaak in hetopenbaar te voeden, mini is altijd behoorlījk consequent in haar voedingsmomenten. als het wel moet in een restaurant,heb ik ook een hemdje waardoor je weinig ziet. lekker warm ook trouwens.rug naar de drukte toe en dan geloof ik het wel. Afgelopen zomer heb ik een keer een pitstop moeten maken na het boodschappen doen (moet dan nog een halfuur lopen). ben op een stukje gras gaan zitten met een lage heg en voorbijgangers zeiden dat het een prachtig gezicht was. Daar vertrouw ik dan maar op 😉

    29 maart 2015 at 18:15 Beantwoorden
  • Petra

    Ik had van tevoren verwacht dat dit voor mij ook een enorme drempel zou zijn, maar dat is het totaal niet gebleken. Ik vind het, in eerste instantie tot mijn eigen verbazing, alleen maar logisch. Het is ook echt nodig dat vrouwen in het openbaar hun kind voeden, zodat het normaal wordt in het straatbeeld. Ga allemaal zo door dus! 🙂

    30 maart 2015 at 14:54 Beantwoorden
  • Whitney ♡ Whtnysworld

    Bij kraambezoek ligt het eraan wie het is, anders zonder ik ons even af in een andere kamer. Buiten deed ik altijd een doek om ons heen. Heb genoeg rare blikken gehad maar wat je zegt, mijn kind moet eten. Dit keer ben ik van plan het ook weer zo te doen.

    12 april 2015 at 12:28 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.