to top

Een half jaar moeder

Overmorgen is Nim alweer 6 maanden oud, dat betekent dat ik precies een half jaar geleden nog nietsvermoedend met een dikke buik van bank naar toilet en weer terug schuifelde. Inmiddels zijn we alweer een hele tijd verder en heb ik verschrikkelijk veel geleerd. Ik ben niet alleen maar Betty meer, vrouw- en dochter van…, maar ik ben nu ook moeder. Die rol zet het hele leven in een ander daglicht, heb ik wel ontdekt. Vandaag wil ik jullie eens vertellen wat het afgelopen half jaar voor mij heeft betekend. Ik kan niet beloven dat ik niet zal vervallen in een flinke lading cliché’s, maar die moeten jullie maar even op de koop toe nemen!

 

Vanaf het moment dat Nim op mijn borst werd gelegd, dacht ik naast ‘godzijdank deze slachtpartij is over’ vooral ‘lief mannetje, voor jou ga ik mijn hele leven zorgen!’ Vooralsnog maak ik die belofte waar en de komende 18 jaar ben ik ook niet van plan daar vanaf te gaan wijken. Cliché nummer 1: het wordt steeds leuker. Dat merk ik ook echt. En daarnaast wordt het ook allemaal makkelijker. We weten nu wie Nim is en we weten vaak ook wat hij wil of wat we van hem kunnen verwachten. Soms verbaast hij ons opeens, als hij bijvoorbeeld midden in de nacht op zijn buik met zijn hoofd aan het voeteneinde ligt (???).

 

geboortekaartje

 

Als ik terug denk aan de periode toen Nim net geboren was, moet ik concluderen dat het wel echt zwaar is geweest. Ik heb het, op twee nachten na, nooit zo ervaren. Het zal wel aan mijn extreem optimistische aard liggen, maar ik vond het op het moment zelf allemaal wel meevallen. Terugkijkend moet ik echter toegeven dat het begin met zo’n mini-baby pittig was. Vooral het feit dat we elkaar moesten leren kennen en niet goed wisten wat Nim wilde. Daar werd ik erg onzeker van. Deed ik het wel goed? Waarom huilde hij dan? Had hij het te warm? Moest hij eten? Shit, hij heeft krampjes. Komt het door mijn melk? Moet ik dan kolven? Had hij niet gewoon aan de borst moeten drinken? Ik kan nog wel even doorgaan, hoor. Met allerlei vragen van die eerste periode opschrijven. Maar jullie snappen waarschijnlijk wat ik bedoel.

 

IMG_6627

 

Alle pasgeboren baby’s voelen zo breekbaar aan, met hun slappe nekje en hun iele armpjes. Ik vond het dan ook een hele toestand om zijn shirt te verschonen, als hij er weer overheen gespuugd had. Dat deed hij nogal vaak, dus daar stond ik dan. Met pijn in mijn ‘onderste’ van de helende knip een schoon shirtje over dat magere lijfje te pielen. Om het een half uur later te herhalen, omdat meneer weer had gespuugd en ik mezelf ’s werelds slechtste moeder voelde als ik het zou op laten drogen. Inmiddels heb ik wel geleerd dat Nim van een beetje spuug op zijn kleding niet dood gaat en verschoon ik het alleen als de vochtplek ook zijn rompertje heeft bereikt.

 

Nim1

 

Ik heb talloze keren gedacht dat ik wilde stoppen met het geven van borstvoeding. Vooral zo rond week 6 was ik het zat. Nim spuugde vrij veel, had erg veel last van krampjes en ik had na iedere voeding het gevoel dat ik mijn eigen kind aan het vergiftigen was. Bovendien kolfde ik toen heel veel, waardoor mijn hele dag eigenlijk in het teken van voeden stond. Kolven, fles geven, alles schoonmaken en een half uur later weer het hele circus herhalen. Ik werd er wanhopig van. Toch stonden de voordelen van het geven van borstvoeding me wel aan en dacht ik steeds ‘als ik stop, is het definitief. Ben ik daar echt aan toe?’ nog niet, dus ging ik maar door. Toen Nim op een gegeven moment de fles ging weigeren, een fenomeen waar ik tot op dat moment echt nog nooit van had gehoord, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Ik zorgde voor 95% zelf voor Nim, maar vond het ook wel heel erg prettig als ik die overige 5% aan mijn ouders of schoonouders kon over laten. Nim had voor ons de beslissing gemaakt om toch door te moeten gaan met het geven van borstvoeding. Ik heb me daarbij neer moeten leggen en nu, na 6 maanden, kan ik niet anders dan nonchalant mijn schouders ophalen. Het zij zo. Ik zou het nog steeds wel fijn vinden om een keer met Maran een nachtje naar een hotel te gaan en daar de hele cocktailbar leeg te drinken, maar ‘onze tijd komt nog wel’, is mijn mantra. In ieder geval voordat we over een baby2 na gaan denken!

 

IMG_1675

 

De onderbroken nachten zijn natuurlijk ook een enorme verandering, ten opzichte van ons leven voordat Nim werd geboren. Ik was zo’n zwangere die gezegend was met een redelijk sterke blaas. Zelfs in hoogzwangere toestand hoefde ik ’s nachts meestal maar één keer te plassen. Ook had ik geen last van gekke dromen, extreme zweetaanvallen of een onrustig gevoel. Ik sliep als een baby, al heeft die uitdrukking de laatste maanden een andere lading gekregen. Onze baby slaapt namelijk niet… nou ja, zoals de spreekwoordelijke baby. Ik denk dat we op twee handen kunnen tellen hoe vaak zoonlief langer dan 7 uur achter elkaar heeft doorgeslapen. Verder komt Nim tussen 8 uur ’s avonds en 7 uur ’s ochtends zo’n 1 à 2 keer voor een voeding. Of omdat hij dwars in zijn bed is gaan liggen en de spijlen van zijn ledikant toch niet super comfortabel zijn voor zijn hoofd. Ik ben er inmiddels op ingesteld dat de nachten bij lange na niet meer zo zijn als voorheen, al blijf ik iedere avond hoop houden op verbetering.

 

Nim2

 

Eén van de allerleukste dingen aan moeder zijn, vind ik dat ik nu hapjes voor Nim kan maken. Ik geniet er zó ontzettend van om met mijn babycook aan de slag te gaan en iets lekkers voor hem tevoorschijn te toveren. Vooral nu we hem in de eetstoel zetten (eíndelijk heeft dat ding, behalve in de weg staan, ook een functie!) geniet ik de pan uit. Maar er zijn veel meer momenten waarop mijn moederhart smelt. Als Maran hem ’s morgens uit bed plukt en ik via de babyfoon-camera kan zien hoe blij Nim met zijn armpjes en beentjes wappert en kraait. Of wanneer Nim op zijn speelkleed ligt en hij van zijn rug naar zijn buik rolt en speelgoed probeert te pakken wat verderop ligt. Hoe hij dan pogingen waagt om er naartoe te kruipen of het desbetreffende item dichterbij te krijgen door aan het kleed te trekken. Ik knap ook uit elkaar van trots en geluk als ik Nim met onze ouders en broer en zus zie. Die lieverds zijn allemaal zo verschrikkelijk gelukkig met onze zoon! Hij ook met hen, want hij lacht naar zijn opa’s en oma’s en oom’s en tante nét even iets harder dan naar andere mensen.

 

IMG_8509

 

Moeder zijn is absoluut het mooiste wat me is overkomen. Ik ben zo’n irritant figuur geworden die bij de kapper foto’s van haar kind aan wildvreemden laat zien (ze vroeg er om, maar toch!). Ik ben zo iemand die, als ze niet uit kijkt, ieder gespreksonderwerp zo weet te draaien, dat het uiteindelijk om haar nageslacht gaat. Ik stuur mijn vrienden regelmatig foto’s van weer een andere mijlpaal die Nim heeft gehaald (“Kijk nou! Hij kan zijn voeten vastpakken!”). Ik ben apetrots op mijn prachtige, slimme, sterke, grappige kereltje en, ondanks dat het moederschap van tijd tot tijd erg zwaar is en dat het absoluut tijd nodig heeft om eraan te wennen, had ik er absoluut niets van willen missen! Op naar de volgende zes maanden!

 

nimeetstoel

  • Marloes

    Wat een fijne, liefdevolle blog. En heerlijke foto’s, wat een mooi kind!

    14 maart 2015 at 11:59 Beantwoorden
  • Joyce

    Wat gaat het snel! En wat en knap ventje!

    14 maart 2015 at 12:18 Beantwoorden
  • Milou

    Och wat heerlijk! Ik kan niet wachten… Het lijkt me heel erg bijzonder en ook heel gek om al die “negatieve” puntjes helemaal niet als erg te ervaren. Volgens mij ben jij echt een topmoeder!

    14 maart 2015 at 12:35 Beantwoorden
  • Anna

    Wat is Nim toch een knap mannetje !

    14 maart 2015 at 13:44 Beantwoorden
  • Manon

    Wat een leuk stukje en wat is Nim een lekker kind <3 Ik kan niet wáchten op volgende week als ik ook aan de slag mag met onze babycook!

    14 maart 2015 at 14:09 Beantwoorden
  • Daantje

    Wat een schattige foto’s! 🙂

    Op mijn site heb ik nu een give away voor een kookboek met babyhapjes. Misschien wat voor jou als je koken voor nim zo leuk vindt?! 😀 de give away staat op http://www.positiefbesparen.nl 🙂

    14 maart 2015 at 14:21 Beantwoorden
  • Sonja

    Ooh zo herkenbaar (vooral van die foto’s haha!). Alleen vond en vind ik het moederschap icm borstvoeding en kolven wel heel zwaar, maar ook hier een flesweigeraar en een allergische dame,dus is het goed dat ik nog even geen werk heb en nu nog steeds de voeding van mijn kids verzorg

    14 maart 2015 at 14:59 Beantwoorden
  • Nicole

    Als eerste: die foto’s.. Smelt!
    En als tweede: de clichés zijn zo erg waar! Blijf maar lekker genieten…

    14 maart 2015 at 16:06 Beantwoorden
  • Tineke

    Wat is het toch een mooi kind!! 😉

    14 maart 2015 at 16:08 Beantwoorden
  • Anneleen

    Wat is Nim toch een knap kereltje! Heel mooi om te lezen, je lijkt me zo’n liefdevolle en trotse moeder!

    14 maart 2015 at 18:46 Beantwoorden
  • Shari

    Lucas wordt over 2 weken 6 maanden en ik herken veel van je gevoelens. Ik zou eerst 4 dagen blijven werken, maar heb toch maar besloten dit voorlopig bij 3 te houden…

    Het wordt inderdaad steeds leuker

    15 maart 2015 at 00:36 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.