Thuisblijfmama

woensdag, maart 11, 2015 23 Permalink 0

Een tijdje geleden werd ik benaderd door een blog-eigenaresse met de vraag of ik geïnterviewd wilde worden over het feit dat ik thuisblijfmama ben. Ik heb daarvoor bedankt, omdat ik mezelf die stempel niet op wilde plakken. Toen ik later op een verjaardag was, bleek waarom ik dat niet wilde. Maar hoezo eigenlijk niet?

 

Op die verjaardag was namelijk iemand die mij vroeg ‘hoe dat nou beviel, zo de hele dag thuis’. Ze vertelde er direct achteraan dat zij gek was op haar baan, dat ze die écht nodig had voor zichzelf. De hele dag thuiszitten, bij haar baby, daar werd ze stapelgek van. En nu vroeg ze zich dus af of ik niet tegen het plafond opvloog van frustratie, nu ik alweer een jaar werkeloos ben.

 

Ik vond het moeilijk antwoord te geven op haar vraag. Want ik heb nooit de ambitie gehad om fulltime thuisblijfmama te zijn. Ik heb wel altijd het idee gehad dat ik niet meer fulltime zou willen werken, als ik eenmaal moeder zou zijn, maar echt helemaal alleen thuis? Dat was niet echt een optie in mijn toekomstplan. Tot ik vorig jaar tot de pijnlijke conclusie kwam dat ik niet gelukkig werd van mijn baan. Ik heb twee jaar gevochten tegen die conclusie, want ik wilde niet aan mezelf toegeven dat ik vier jaar lang ‘voor niks’ had gestudeerd. Maar ik ging iedere dag met zekere tegenzin naar mijn werk, voelde heel veel stress als ik voor de klas stond, had nooit voldoening van mijn werk omdat ik altijd het gevoel had dat ik het beter had moeten doen en ik was na zo’n werkdag ook nog meer dan gesloopt, waardoor ik om 9 uur al in slaap viel.

 

Maar wat dan? Ik heb daar al vaak over geschreven. Ik vind het moeilijk om te bedenken wat ik dan wil. Ik zou een bijbaantje kunnen nemen bij een supermarkt of fastfoodketen, maar het feit is dat we dat financieel niet nodig hebben. Ik zou dat dus alleen doen als ik denk dat ik daar gelukkig van zou worden. Inmiddels ben ik begonnen met de cursus ‘freelance schrijver‘ die ik erg interessant vind. Het schiet niet echt op, want mijn hersenen lijken te zijn verschrompeld sinds mijn bevalling en de daarop volgende gebroken nachten. Maar ik heb in ieder geval iets gevonden wat ik mijn hele leven al leuk vond om te doen en iets waarvan ik hoop dat ik dat ooit eens kan doen om er een inkomen mee te verdienen. Ook wil ik, als Nim niet meer afhankelijk is van mijn borstvoeding, misschien wat vrijwilligerswerk gaan doen. Maar nu vind ik dat nog niet handig, omdat meneer nog steeds een hele duidelijke voorkeur heeft voor mijn tiet en nog steeds iedere vorm van plastic in zijn mond weigert.

 

Terug naar die verjaardag. Want nadat De Vraag aan mij was gesteld, waren alle ogen op mij gericht. De kamer zat namelijk vol met carrièregerichte mama’s en ik voelde me steeds kleiner worden. Er werd niet gezegd dat ze vonden dat ik eens van mijn luie hol moest komen, maar ik kreeg wel het gevoel dat ze mij ervan verdachten de hele dag ‘Dr. Phil’ te kijken. Ik kreeg dan ook heel erg de drang om te laten merken dat ik het ook heus wel druk had. Ik ben namelijk de hele dag bezig met het zorgen voor onze zoon. Ik geef hem borstvoeding en maak zelf zijn groente- en fruithapjes klaar. Ik zing liedjes met hem, lees boekjes voor, we spelen samen en we doen oefeningetjes. Daarnaast houd ik ons huis zoveel mogelijk schoon en netjes, doe ik boodschappen en probeer ik iedere dag gezond te koken. Ik besef heel goed dat werkende mama’s al die huishoudelijke taken ook hebben, vandaar dat ik me ook een beetje opgelaten voelde. Ik vind helemaal niet dat ik het te druk heb, maar ik zit ook niet de hele dag voor de televisie.

 

Aan de andere kant voelde ik me ook juist vrij sterk. Ik ben er namelijk ook ontzettend dankbaar voor dat ik de mogelijkheid heb om mijn kind zelf te zien opgroeien. Om hem iedere dag dichtbij me te hebben en hem te kunnen stimuleren zichzelf te ontwikkelen. Ik vind het prettig dat ik weet wat er met hem gebeurt en dat er – kort door de bocht – geen ongemotiveerde achttienjarige stagiaire is die het grootste deel van de week de zorg voor mijn kind moet dragen. Dat ik niet als een gek hóef te presteren als ik de halve nacht wakker heb gelegen. Dat ik geen 23837 ballen in de lucht hoef te houden, maar ook tijd heb voor mezelf en mijn relatie. Ik heb echt het idee dat ik een leuker mens ben, nu ik niet meer werk. Dat houdt niet in dat ik nooit meer wil werken, maar het maakt wel heel erg duidelijk dat ik voor de klas niet op mijn plek was.

 

Ondanks dat ik zelf dus wel tevreden ben met de situatie zoals die nu is, heb ik toch vaak het gevoel dat ik als lui wijf word bestempeld. Maar als dat al zo is, moet ik dat maar voor lief nemen. Een baan zoeken, omdat anderen dan bewonderend kunnen vragen ‘hoe ik dat toch allemaal zo goed vol weet te houden’, zou belachelijk zijn. Wij zijn gelukkig met onze situatie, ondertussen probeer ik tijd te maken om mezelf te blijven ontwikkelen en wat de toekomst mij zal brengen op carrière-gebied, zullen we wel zien. Voorlopig ben ik er trots op een thuisblijfmama te zijn en de volgende keer dat iemand mij De Vraag stelt, zal ik dat dan ook laten merken.

23 Comments
  • angelique
    maart 11, 2015

    Fulltime mama zijn is zwaar genoeg, heel veel mensen vergissen zich daar echt in. Zeker mensen die niet fulltime voor hun eigen kinderen zorgen. Ik was veel moeier toen ik fulltime mama was dan nu ik fulltime naar school ga. Je bent constant in de weer en niet voor jezelf maar voor je kind.

  • Daantje
    maart 11, 2015

    Héél herkenbaar! Ik kijk er ook altijd tegenop om naar verjaardagen te gaan, want er is (bijna) altijd wel iemand die vraagt hoe het bevalt, wat je de hele dag doet thuis enz. En ik heb dan altijd het gevoel dat ik me moet verdedigen….. Eigenlijk heel raar. Misschien moet ik het eens andersom gaan doen en aan werkende mensen gaan vragen wat ze nou de hele dag doen. Zijn ze het niet zat al die zeurende klanten / vervelende cijfertjes etc? 😛

  • Daisy
    maart 11, 2015

    Wow. Dit is zo herkenbaar! Zo vermoeiend om je de hele tijd te verdedigen.

  • Susan
    maart 11, 2015

    Op de goedkeuring van een ander zou ik ook echt niet wachten: als je kind 5 dagen naar de kinderopvang gaat ben je zo’n moeder die zo nodig carrière moet maken ten koste van het kind, en als je thuis blijft gooi je je carrière weg omdat je suf wil moederen. Het belangrijkste is dat jij zelf blij bent met de situatie en je gelukkig voelt 🙂

  • Jessica
    maart 11, 2015

    Ik ben beide geweest en geloof me, in andermans ogen is het noooooit goed! Lekker doen waar jij je goed bij voelt en schijt hebben aan meningen van anderen!

  • Saskia
    maart 11, 2015

    Zoals hier boven ook al wordt gezegd: het is nooit goed. Toen wij onze zoon kregen werkte ik bewust niet. Dat snapte veel mensen niet en toen ik na een half jaar ging werken omdat ik dit miste kreeg ik ook een lading van kritiek over mij heen 🙂 je mag zeker trots zijn dat je de hele dag voor je zoon mag en kan zorgen, heerlijk toch?!

  • Lien
    maart 11, 2015

    Kan me jouw opgelaten gevoel goed voorstellen. Maar ik vind het ook heel sterk van je dat je er juist voor hebt gekozen om buiten de gebaande paden te treden. Om voor jezelf te kiezen in plaats van iets doen waar je NIET gelukkig van wordt. Wees trots op jezelf!

  • Dita
    maart 11, 2015

    Wat mooi geschreven. Ik kan me voorstellen dat het heel vervelend is dat mensen dit elke keer aan je vragen. Maar jij moet doen waar jij je goed bij voelt, dit zou iedereen moeten doen vind ik. Voor de een is dat thuisblijfmama zijn en voor de ander is dat een werkende moeder. Ik vind het wel erg jammer dat de werkende moeder van tegenwoordig net doen of stelt het thuis zijn bij je eigen kind niets voor. Net of, wat jij ook al zei, zit je de hele dag maar wat te niksen.

  • Sylvie
    maart 11, 2015

    Een en al herkenning! Altijd weer de vraag “Hoe gaat het met solliciteren?” “Ja, met solliciteren gaat het prima, alleen het aangesteld worden wil niet zo vlotten..”

  • Renee
    maart 11, 2015

    En al zou je de hele dag niets doen! Het is niet aan een ander om daarover te oordelen.. Maar dan zijn mensen he? Oordelen. Ik maak mezelf er ook schuldig aan. Ik werk 3 dagen en dat bevalt me wel. Als het bij ons financieel mogelijk zou zijn, zou ik ook wel fulltime willen moederen. Ik vind zelf een dag werken (buiten de deur) minder ‘zwaar’ dan een dag thuis. Het lijkt me daarintegen ook weer heerlijk om thuis te zijn.

  • Milou
    maart 11, 2015

    Och lieve Betty, wat lijkt mij dit lastig! Als je er inderdaad niet helemaal achter staat om thuisblijfmoeder te zijn, of in ieder geval liever wel een leuke baan hebt, dan lijkt mij dit een rotvraag om te beantwoorden. Toch denk ik dat jouw antwoord het enige juiste antwoord is, hoewel je er toen misschien nog niet helemaal uit was wàt dat antwoord dan was. Als ik je één goede raad mag geven (voor zover je daar al niet zelf achter was) probeer de tijd te nemen om er echt zelf achter te komen wat je leuk vindt en laat je niet opjagen. Volgens mij ligt het freelance schrijven je echt, want je bent een kei in schrijven!

  • Odile
    maart 12, 2015

    War vervelend dat je tegenwoordig je keuze om thuis te blijven ‘moet verdedigen’. Bij mij kwam de drang om weer wat voor mezelf te gaan doen toen Maxim zo’n 7 a 8 maanden oud was, misschien heb jij dat ook als Nim niet zo afhankelijk meer is van bv. Zo niet, ook prima toch! Vroeger waren bijna alle moeders thuis en het is een dankbaar ‘beroep’. Ik denk altijd maar: oke, werken/ studeren is zwaar en je hebt veel ballen omhoog te houden, maar daar tegenover staat dat je die uren niet voor je kind hoeft te zorgen. En laten we eerlijk zijn: dat kost met tijden ook veel energie en tijd. Zeker als ze zo klein zijn! Hoewel ik het leuk vind om te studeren en straks hopelijk te werken, ik zou nooit 4/5 dagen per week willen werken. Dan liever thuisblijf mama want je kind groeit zo snel en het is te bijzonder om daar weinig van mee te krijgen.

    Lange reactie haha..

  • Lisette
    maart 12, 2015

    Ik heb een korte, heftige relatie gehad (lees 2 jr & 3 mnd) waarvan ik dacht dat het goed zat. In die korte tijd hebben we het gepresteerd om 2 kids te krijgen. Toen de kleinste 5 wkn was, zijn we al uit mekaar. Beste beslissing ooit!!
    Maar geloof me.. Iedereen heeft een mening, oordeel. En ik heb nu geleerd, trek je er niks van aan! Jij hoeft je eigen niet te verantwoorden voor de keuzes die jullie maken. Wil jij thuisblijven prima, ga je werken ook prima toch.

  • Manon
    maart 12, 2015

    Je weet hoe ik erover denk en ik ben het volkomen eens met jouw stukje. Ik vind het vreselijk om me steeds te verdedigen en vooral ook heel jammer. Het is toch onze keus? En inderdaad wat iemand hierboven al zei: al zit ik de hele dag op mijn reet series te kijken, dan is dat toch mijn keuze? Het is idd nooit goed!!!

  • Roos
    maart 12, 2015

    Wat een achterlijke mensen die moeders die thuis blijven lui vinden! Serieus, de hele dag voor een kind zorgen is net zo intensief (ik vind het zelfs intensiever) dan werken. Niet naar luisteren hoor, en vooral niet verdedigen!

  • Mariska
    maart 13, 2015

    Dat verdedigen mag ik als fulltime moeder met een baan van 32 uur ook vaak genoeg doen. Ik heb dat dus net zo vaak. Bovendien heb ik 2 vriendinnen die regelmatig voor werk naar het buitenland moeten en hun baby(‘s) achter moeten laten bij man of opa en oma. Nou trust me, dan heb je pas de bak pek en veren te pakken.

    Tuurlijk, zoals je vast wel snapt praten wij thuis ook wel eens over jou en die andere meiden die ik ken die thuis zijn. Bijna iedere thuismoeder die ik ken doet ook nog iets anders. Jij met schrijven, anderen breien sjaals of maken kunst. En dat is precies waar ik als fulltime moeder met een baan geen tijd voor heb. En dan vind ik jammer. Ik heb geen tijd om om mijn schrijftalent verder te ontwikkelen of om naast de broodnodige sportactiviteiten nog een hobby op te pakken. Ik besteed dingen uit om het allemaal te kunnen redden. Gelukkig besteed ik mijn kind niet zoveel uit als veel dames in de comments hierboven denken. Ik heb een schoonmaakster, ik laat mijn vakantie voor 80 euro samenstellen door 2 dames die daar dol op zijn, de boodschappen worden thuisbezorgd als het te druk is en ondanks dat ik zelf kan naaien breng ik mijn reparaties weg. Dit alles zorgt ervoor dat ik dus tijd met mijn baby heb én zelfgemaakte hapjes kan maken en kan zorgen dat zij het beste krijgt dat er is.

    Voor mij hoort daar ook bij dat ze 2 dagen in de week naar school gaat. Daar leert ze nieuwe liedjes, omgaan met oudere en jongere kindjes, met andere volwassenen waar ze naar moet luisteren en over moestuinen, zandbakken en alle seizoenen. Een dag in de week gaat ze naar opa en oma, die dol op haar zijn en zij op die oudjes. De enige opa en oma die ze heeft omdat sadly enough haar andere opa’s en oma’s er niet meer zijn. Denk hier even aan de beroemde uitspraak “it takes a village to raise a child” Dat vind ik als moeder in ons gezin belangrijk. Net als ik het in ons gezin belangrijk vind dat ik financieel onafhankelijk ben en het verschrompelen van mijn brein elke dag tegenga door ingewikkelde campagnes en deadlines. Maar dat ben ik, in ons gezin. Niet iemand anders, in een ander gezin.

    Waarom dit hele verhaal? Omdat als ik de even oude dochter van een thuisblijfmoedervriendin zie die wél meerdere woordjes achter elkaar kan zeggen en samen koekjes hebben gemaakt voor de babyshower (shiiiit moest iedereen iets meenemen, oeps vergeten!) Omdat ik me dan onzeker voel, omdat ik dan de ogen zie, oh daar heb je haar weer, nooit tijd om zich aan te passen. En dan voel ik me net zo onzeker als alle thuisblijfmoeders in omgekeerde ongemakkelijke situaties. Dus misschien moeten we het er gewoon allemaal niet meer over hebben? Levert telkens ons eigen standpunt verdedigen niet alleen maar meer onzekerheid en discriminatie op?

    • Elkedagmama.nl
      maart 25, 2015

      Haha geweldig, ik moest wel lachen om jouw comment. Het werkt inderdaad zo en dat is gewoon stom. Als je gezin op 1 staat, ben je toch goed bezig?! Je pakt het slim aan door de juiste dingen uit te besteden. Anders houd je het toch ook niet vol? Ik vond werken en een gezin hebben een hele pittige combinatie. Respect voor jou!

  • Vlijtig Liesje
    maart 25, 2015

    Fulltime moederen wordt tegenwoordig helaas vaak gezien als niets doen. Echt bizar. Terwijl veel vrouwen zich juist meer ontwikkelen dan ooit.

    Daarom vind ik Het Moederfront ook zo belangrijk. Zodat er ook een ander geluid is tussen als dat geroep dat alleen betaalde arbeid er toe doet!

  • fulltime mama
    maart 25, 2015

    Heel herkenbaar je verhaal. Ik heb het gevoel dat ik me ook steeds moet verdedigen. Vorige week las ik de column van Hester Zitvast in de Telegraaf Vrouw. Ze deed heel negatief over thuismoeders.
    Zij vindt zichzelf helemaal geweldig maar wat een kortzichtige dame is dat. Gelukkig heb ik een dankbare achterban, mijn man met een drukke baan en mijn inmiddels al
    grote kinderen. Zij zijn maar wat blij met mij en daar doe ik het voor. Dat betekent echter niet dat ik niet iets voor mezelf doe, ik schilder en binnenkort ga ik exposeren.
    Dus ik steek je bij deze een hart onder de riem. Doe waar je je goed bij voelt.

  • Elkedagmama.nl
    maart 25, 2015

    Wow, wat mooi geschreven. Ik snap heel goed wat je zegt. De Vraag is me nog niet zo vaak gesteld gelukkig, maar ik vind het jammer dat we ons daar schrap voor moeten zetten. Wat heerlijk dat je nu op je plek thuis bent, ook voor je kindje. Ik vond mijn werk fantastisch, maar ben blij dat ik op dit punt in mijn leven thuis kan zijn voor de kinderen.

    Een blije mama die veel te geven heeft, werkend of niet, dat willen ze (en we) toch allemaal?!

  • Mevrouw Wispeltuut
    maart 26, 2015

    Ik schreef vandaag een ‘brief’ n.a.v. een stukje wat ik via het moederfront onder ogen kreeg. Iedereen z’n eigen keuze, maar ooooooo de oordelen. Dat schuldgevoel. Het verdedigen. Het denken en overwegen; heel herkenbaar.

    Misschien vind je het leuk om te lezen;
    http://mevrouwwispeltuut.blogspot.nl/2015/03/26032015-een-brief-aan-ciska.html

  • Heidi
    maart 26, 2015

    Erg leuk om de blog en alle reacties te lezen ;-). Wat ik me afvraag: waarom wordt het gezien als ‘moeten verdedigen’ en niet als oprechte vraag? Ik kan me namelijk goed voorstellen dat een werkende (al is het voor 20 uur en niet fulltime) zich afvraagt wat een thuisblijfmoeder de hele dag doet. Zo ook andersom; dat een thuisblijfmoeder zich afvraagt hoe de werkende moeder toch alles gedaan krijgt. Ik vind het echt interessant om hier met andere moeders van gedachte over te wisselen en van elkaar te leren. Echt als interesse en zonder oordeel. Probeer de volgende keer zo’n vraag als oprecht geïnteresseerd te zien en leef je uit op het antwoord! ;).

    • Betty
      maart 28, 2015

      Ik probeer dat ook inderdaad, alleen van deze vrouw wist ik dat het een beetje als aanval bedoeld was. Ze had zich namelijk eerder negatief uitgelaten over thuisblijfmoeders.

      Ik kan me overigens goed voorstellen dat een werkende moeder zich afvraagt wat een thuisblijfmoeder in hemelsnaam de hele dag doet en ik wil dat graag uitleggen. Maar ik merk wel het verschil tussen een oprechte vraag en een bevooroordeelde vraag, als je begrijpt wat ik bedoel 😉

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *