to top

Een bijzonder goede nacht

Sinds de geboorte van onze baby, alweer vijf maanden geleden, zijn met name mijn nachten veranderd. Waar ik (vooral tijdens mijn zwangerschap, toen ik grotendeels werkeloos was) meestal aan één stuk door sliep van 0.00 tot 9.00, ben ik inmiddels gewend aan het wakker worden ’s nachts. Ik moet zeggen dat het me de laatste tijd steeds makkelijker af gaat. Dat komt waarschijnlijk vanwege het feit dat Nim ’s nachts minder om eten vraagt, dus dat ik eigenlijk elke nacht wel aan voldoende slaap kom. Toch zijn mijn nachten nog steeds heel anders dan vijf maanden geleden. 

 

0.45: Ik ben wakker. Nim heeft een tijd gehad dat hij steeds rond dit tijdstip om een voeding kwam vragen. Vannacht niet. Net als gisterennacht. Hoewel hij toen een extra voeding had gehad om 22.30. Vandaag niet. Hmm raar. Hij zal zo wel komen dan.

 

2.30: Huh? Nog niet wakker? Nou ja, zal nu niet lang meer duren.

 

4.00: Al vier uur! Wauw! Dan heeft ‘ie nu al 8 uur aan één stuk doorgeslapen, wat goed. Of… Is het misschien mis? Zal ik eens naar zijn kamer gaan om te kijken of hij nog ademt? Pff het zal wat zijn. Het zweet breekt me uit als ik daar aan denk. Niet aan denken! Er is echt niks aan de hand. Gewoon lekker omdraaien, verder slapen en wachten tot het ventje alsnog komt voor een voeding. Wedden dat je dan straks hartstikke blij bent dat hij zo goed heeft geslapen?

 

4.44: Ik schrik wakker. In het kamertje verderop hoor ik vrolijk gekraai. Jaaa! Daar is mijn liefje! Met een sprongetje kom ik mijn bed uit en in drie stappen sta ik in zijn kamer. Ik knip de cottonballs-lichtjes aan en kijk in de intens gelukkige ogen van mijn zoon. Hij zwaait met zijn armpjes alsof hij wil opstijgen en in zijn slaapzak trappelen zijn beentjes van enthousiasme. Ik til hem op en leg hem zonder erbij na te denken aan één van mijn borsten. Hij begint meteen te zuigen alsof zijn leven er vanaf hangt. Dan merk ik: shit, mijn andere borst staat helemaal strak en ik voel de melkkanaaltjes zitten. Ik had hem die moeten geven. Hopelijk wil hij straks ook nog wat aan de andere kant.

 

4.56: Nim laat mijn borst los. Hoopvol draai ik hem om en leg ik hem aan de andere kant. Hij geeft me zijn mooiste glimlach, zijn oogjes glinsteren en we zeggen lieve dingen tegen elkaar. Nou ja, hij kraait zachtjes, maar ik vat dat op als erg lief. Ik krijg het idee dat zijn buikje vol zit, want hij heeft drie slokken uit mijn opgezwollen borst genomen en richt zich nu nog enkel op mij inpakken met lieve geluidjes. Dat helpt even, maar ik wil ook weer slapen en ik weet dat ik hem niet teveel gezelligheid moet geven midden in de nacht, om hem te leren dat mensen doorgaans slapen rond dat tijdstip. Dus probeer ik hem niet teveel meer aan te kijken en leg ik hem uiteindelijk met een knoop in mijn maag terug in zijn bedje. Het was zo gezellig…

 

5.05: Ik lig in bed te woelen. Uit Nim’s kamertje komt geen geluid meer, waardoor ik aanneem dat hij weer braaf in slaap is gevallen. Och wat hebben wij toch een geweldig lieve baby, bedenk ik. Ik zeg het hardop tegen Maran. Die beaamt het. Als ik een smiley zou zijn, zou ik er eentje zijn met rode hartjes als ogen. Mijn borst doet pijn. Maran zegt dat ik dan even moet gaan kolven, maar daar heb ik geen zin in.

 

5.10: Oké, ik ga toch maar kolven, want dit is niet te doen. In het donker sluit ik de flesjes aan en hang ik mijn borst aan het apparaat die een onnatuurlijke, zuigende beweging maakt. Heel anders dan Nim zojuist deed en veel minder effectief. Maar, het biedt enige vorm van verlichting, dus ik wacht even. Even later ben ik het zat. Ik besluit dat het voldoende heeft opgelucht en kruip weer onder de dekens. Maran is ondertussen zo wakker geworden, dat ik zie hoe hij stiekem, onder de dekens – om mij niet wakker te maken – iets aan het lezen is op zijn telefoon. Slaap lekker schat!

 

6.00: Ik heb even geslapen, maar hoor nu de tram weer langsrijden. Grappig is dat toch, dat ik de wereld om me heen elke dag wakker hoor worden. Auto’s die voor de deur geparkeerd zijn, komen ronkend weer in actie en hier en daar hoor ik autodeuren dichtgeslagen worden. Als ik nog op school zou werken, zou dit het moment zijn waarop ik op zou moeten staan. Wat is het iedere dag toch weer een feest als ik me weer om mag draaien.

 

8.59: Hé, het is alweer licht! Hoe laat zou het zijn? Uit Nim’s kamer komt weer zacht gekraai en ik spring wederom blij uit bed om mijn frummel even enthousiast als vannacht te begroeten. Ondertussen barst ik bijna uit elkaar van trots en blijdschap over hoe ontzettend HEERLIJK afgelopen nacht was.

 

Pas als ik dit verslagje typ, van een bijzonder goede nacht, besef ik hoe mijn perspectief is veranderd. Ik ben een flink aantal keer wakker geweest, heb me zorgen gemaakt en last gehad van pijnlijke borsten (het nadeel van doorslapende baby’s…). Maar hé, onze baby slaapt steeds beter en er is niets wat fijner is dan dat! Met mij komt het vanzelf ook wel goed, als ik er even aan kan wennen.

  • Manon

    Aah, heerlijk! En gek he, hoe een “goede” nacht veranderd met/zonder kind. Vannacht sliep hij hier 8,5 uur achter elkaar en om 4 uur werd ik even wakker en spiekte op de monitor van de babyfoon en zag hem vredig slapen. Dus toen kon ik daarna ook weer slapen haha. Ga zo door Nim!

    11 februari 2015 at 10:03 Beantwoorden
  • Milou

    Wat een ontzettend lief blogje is dit. De tranen staan in mijn ogen, het lijkt mij zó ontzettend mooi en dankbaar om een klein ventje (of meisje) te mogen hebben. Het ’s nachts wakker worden lijkt mij ook helemaal niet erg in een situatie als deze. (Er zullen vast ook tegenovergestelde nachten zijn, hihi!) van het stukje over niet meer om 6 uur hoeven opstaan krijg ik een draai in mijn maag. Ik zit nu in precies dezelfde situatie als jij toen. Ik wil weg uit het onderwijs maar die stap zetten is zo moeilijk…

    11 februari 2015 at 11:43 Beantwoorden
  • iooon

    Grappig hoe verschillend de nachten kunnen zijn! Inprincipe slaapt Eon net zolang, maar we leggen hem later op bed. Waardoor ik er gelukkig niet vaak in de nacht nog uit hoef, en als ik dat moet…. Dan ben ik zo’n zombie die alles op automatisch piloot doet, tijdens de voeding in slaapt valt en uren later met kind op de arm wakker word.

    11 februari 2015 at 14:06 Beantwoorden
  • Whitney ♡ WhtnysWorld

    Jaaa die pijnlijke borsten, vooral in het begin met doorslapen. En dan kolven in bed.

    12 februari 2015 at 00:54 Beantwoorden
  • Nicole

    Wauw ik lees veel dingen waarbij ik zelf denk.. “aaaahhh lijkt me vreselijk” maar je vertelt het zo dat het toch als iets heel moois klinkt!

    12 februari 2015 at 14:07 Beantwoorden
  • Anneleen

    Lijkt me toch wennen, zo’n nachten… Gelukkig gaat het nu redelijk goed! 🙂

    12 februari 2015 at 19:14 Beantwoorden
  • Bianca

    Fijn dat de nachten beter gaan! Ik herken het steeds wakker zijn als ze ineens redelijk gaan doorslapen, ben je toch nog moe s ochtends… 😉 Als ze hier s nachts ineens wakker wordt ben ik tegenwoordig wel weer brak s ochtends, ben het niet meer gewend… 😉

    13 februari 2015 at 09:16 Beantwoorden
  • Linda

    Leuk om te lezen, ieder voordeel heeft zijn nadeel. En je moet ergens beginnen. Hopelijk volgen er snel meer van dit soort nachten.

    13 februari 2015 at 09:39 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.