to top

De grootste verandering

Er is mij de afgelopen maanden vaak gevraagd of mijn leven sinds Nim’s komst veel veranderd is. Dan moet ik altijd even nadenken. Want aan de ene kant is er heel veel anders dan toen ik nog met die dikke toeter rondliep, aan de andere kant valt het qua verandering ook wel mee. Maar er is één ding wat echt veranderd is…

 

Ik was er al voor gewaarschuwd, maar wimpelde dat altijd weg. “Wacht maar, je leven draait straks niet meer om jou en wat jij wilt!” zeiden ervaringsdeskundigen wel eens. Dat soort dingen wilde ik niet horen, want het klonk heel naar. Alsof ik straks alleen nog maar om mijn eigen kind heen zou kunnen leven. Had ik daar wel zin in?

 

Maar ik kan inmiddels concluderen dat die mensen in zekere zin wel gelijk hadden. Want het is inderdaad zo dat mijn leven nu om Nim draait. Nim bepaalt hoe laat we wakker worden (tenzij hij heel laat wakker wordt en ik toevallig iets eerder al mijn ogen open doe), hij bepaalt wanneer hij wil eten en wanneer en hoe hij in slaap wil vallen. De nachten gaan steeds beter, maar lijken nog steeds niet op de nachten die ik had voordat er een Mini in het ledikantje lag. Hij bepaalt nog steeds wat voor nacht het wordt. Of we met z’n allen lekker slapen, of dat we 3x wakker worden. Zoals ik al zei gaat het steeds beter, maar iedere nacht is anders en daar heb je als volwassene niets meer over te zeggen.

 

De deur uit gaan is met een kleintje ook een enorme onderneming. De check om te zien of alles wel aanwezig is in zijn luiertas is nog wel het minste probleem. Want nu Ukkie zich meer bewust wordt van zijn omgeving, lukt het ook niet meer om overal zomaar borstvoeding te geven. Als de omgeving iets te druk of te nieuw is, is meneer snel afgeleid en zit ik met mijn tiet uit m’n shirt voor niets. Bovendien gaat het slapen in een vreemde omgeving ook niet zo makkelijk meer. Hij doet hoogstens een hazenslaapje als hij in zijn kinderwagenbak ligt, maar een lekker middagdutje kan alleen thuis in zijn bed of op de bank (waar ik hem alleen leg met allemaal kussens om hem heen en als ik erbij zit om hem in de gaten te houden).

 

Dat resulteert er dus in dat ik inderdaad écht om Nim’s behoeften heen aan het plannen ben. We kunnen wel uit eten, maar alleen als Nim rustig heeft gegeten en we daarna met z’n drieën weer naar huis gaan. Ik kan hem best meenemen op bezoek, maar moet dan wel zorgen dat we rond zijn voedingsmoment even een rustig plekje op kunnen zoeken. En zijn we ergens op een feestje, dan moeten we naar huis, zodra we denken dat Mini wil slapen. Zelfs een thuis-dagje staat in het teken van mijn nageslacht. Als hij vrolijk is en zichzelf redelijk kan vermaken, heb ik mijn handen vrij om het huishouden te doen en eventueel wat blogjes te typen. Maar als Nim een hangdag heeft (heeft hij gelukkig niet heel vaak, maar toch), kan het zomaar zijn dat ik mijn eigen plannen moet laten varen om lekker veel met Mini te knuffelen.

 

Voordat Nim er was, benauwde dit vooruitzicht me nogal. Ik heb me wel eens afgevraagd waar we aan begonnen waren, als ik over mijn dikke buik wreef. Maar vreemd genoeg vind ik het nu helemaal niet erg. Ik kan niet beschrijven hoeveel ik van mijn kleintje houd, maar het feit dat ik alles voor hem over heb en dat ook nog glimlachend doe, bewijst genoeg. Dus ondanks dat Nim er soms voor zorgt dat we slecht slapen, dat hij van tijd tot tijd afgeleid is als ik hem voeding wil geven en dat ik niet meer op feestjes kan blijven zolang als ik zelf wil, kan ik niet anders zeggen dan dat we erg gelukkig met hem zijn.

 

Natuurlijk had ik wel verwacht dat ik intens veel van hem zou houden. Dat deed ik in zekere zin al toen hij nog in mijn buik zat. Maar dat het zó heftig zou zijn dat het me weinig meer kon schelen dat hij nu de dienst lijkt uit te maken, had ik niet verwacht. Het moederschap is daarmee zwaar, maar heel, heel erg mooi te noemen. Ik zou, ondanks dat ik niet meer zelf kan beslissen of ik de hele dag op pad ga of niet, niet meer zonder mijn mini-ventje kunnen.

  • Joyce

    Ik volg je blog nu al een tijdje maar reageer eigenlijk nooit.
    Toch moet ik je nu echt complimenten geven over hoe liefdevol je dit hebt geschreven.
    Sowieso zijn alle stukken die op je blog verschijnen erg lekker weg te lezen, waar ik bij andere bloggers niet eens begin aan een lap tekst, lees ik jouw blogs heerlijk weg met meestal een glimlach op mijn gezicht vooral wanneer het over Nim gaat.
    Bedankt voor de leuke artikelen die je schrijft 🙂

    13 januari 2015 at 11:25 Beantwoorden
  • angelique

    Prachtig geschreven!

    13 januari 2015 at 11:45 Beantwoorden
  • Renee

    Alicia is nog maar 5,5 week, maar ik kan me helemaal vinden in jouw verhaal. Dat benauwde gevoel had ik de eerste weken na haar geboorte. Ik had onwijs last van kraamtranen en voelde me afentoe zo schuldig naar haar toe. Enerzijds was ik super gelukkig en aan de andere kant had ik ontzettend ‘heimwee’ naar het leven voor haar. En met heimwee bedoel ik dan de avondjes met m’n man op te bank. Nu moest ik hem delen en konden we in mijn ogen nooooit meer lekker een serie kijken. Die roze wolk ging van zwart naar roze en andersom. Soms binnen 2 minuten. Ach, alles is/was zo wennen. Nu is ie 90% van de tijd roze hoor! 🙂

    13 januari 2015 at 12:10 Beantwoorden
  • Bianca

    Dat je leven verandert zodra je een kind krijgt is vooraf nog wel voor te stellen, maar hoé en hoe erg, dat merk je pas als het zover is. Ik merk ook dat ik alles om de behoeften van het kleine mupje aan het plannen ben, wat ook niet zo gek is, want anders zit je zelf met de problemen (lees jengelend kind..). En wat je zegt, je doet het met liefde!
    Het wordt wel steeds makkelijker vind ik. Zeker ook nu ik een aantal borstvoedingen heb vervangen door flesvoeding (en inmiddels zitten we ook al aan het fruit, brood en een warme hap), want ook hier een zeer snel afgeleid meisje. Wat niet alleen resulteert in moeders in d’r blote tiet, maar ook een voeding die zomaar makkelijk een uur duurt en af en toe iets weg had van een worstelwedstrijd… (iets met beweeglijk, nieuwsgierig, etc) Ik hoop dat Nim lekker gaat doorslapen, dat scheelt al heel erg vind ik (goede nachtrust is zo belangrijk!)

    13 januari 2015 at 16:16 Beantwoorden
  • Tamara

    Heel herkenbaar. Je moet snel even nadenken om erop uit te gaan. Ik merk dat het de ene keer makkelijker gaat dan de andere keer maar naar mate ze wat maandjes oud zijn word het iets rustiger.

    14 januari 2015 at 01:42 Beantwoorden
  • Whitney

    Het is echt inkomen, op een gegeven moment ken je het niet meer anders. Ik zit nu helemaal in het ritme met mijn zoon, dat ik denk hoe ga ik dit met een tweede kindje doen. Straks heeft die een heel ander ritme..

    14 januari 2015 at 08:28 Beantwoorden
  • Gwen

    Mooi gwschrevwn! Ik vraag me vaak af wat ik before kids deed, ik moet me wel kapot verveels hebben ofzo 😉

    14 januari 2015 at 08:50 Beantwoorden
  • Milou

    Oh wat een super lief artikel is dit! De liefde spat er vanaf. Wat ben je ook weer eerlijk hierin, over dat je nooit had gedacht dat een leven dat draait om een baby jou zou kunnen overkomen. Als ik ooit een dikke babybuik heb en ik ook denk: ‘Waar ben ik aan begonnen?’, dan denk ik aan dit artikel. Thanks!

    15 januari 2015 at 19:27 Beantwoorden
  • Anneleen

    Ik neem net een kijkje op je blog en wat is het hier gezellig! Heel mooi geschreven, door een echte trotse moeder!

    19 januari 2015 at 18:06 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.