to top

Wat ik niet wist over moeder zijn

Een tijdje geleden schreef ik een logje over wat niemand je vertelt over de bevalling en de eerste periode daarna. Ik moest onwijs om jullie reacties lachen. Blijkbaar hadden veel meer moeders dezelfde ervaring. Mijn verwondering over het nieuwbakken moederschap is toen niet gestopt. Er zijn nog veel meer zaken voorbijgekomen de afgelopen weken, waar ik me ronduit over heb verbaasd. Omdat niemand het me van tevoren had verteld, of omdat ik te eigenwijs was om dat toen te geloven. 

 

Emotioneel wrak
Ik word regelmatig beschreven als ‘stabiel’. Zo voelde ik me ook altijd. Ik ben 95% van de tijd vrolijk en kan goed relativeren. Tijdens mijn zwangerschap had ik al gemerkt dat ik wat emotioneler was geworden, maar nog steeds viel het me mee. Ik hoorde van mede-zwangeren of ervaringsdeskundigen dat ze tijdens de zwangerschap geen Dr. Phil-uitzending konden uitzitten, zonder mascara van hun kin te moeten vegen. Dat was bij mij niet het geval, dus ik ging er vanuit dat ik daar gewoon te nuchter voor was. Maar oei, daar moet ik toch op terugkomen. Mijn post-zwangerschaps hormonen (en het gebrek aan goede nachtrust) schijnen voor meer tranen te zorgen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben nog steeds het merendeel van de tijd dolgelukkig (hoe kan het ook anders met mijn heerlijke, kleine ventje?), maar voel me soms zo labiel als wat. Ik had er eerst een gruwelijke hekel aan om te huilen waar anderen bij waren en beet dan liever de binnenkant van mijn wangen kapot, dan dat ik in huilen zou uitbarsten. Inmiddels valt er niks meer in te houden. Of wel, maar ik doe het gewoon niet. Tijdens Nim’s eerste vaccinaties, huilde ik harder dan hij. Ik huil als ik op tv zie dat ouders of kinderen iets naars is overkomen. Ik bast in tranen uit als ik iets uit mijn handen laat vallen en ik huil soms gewoon, omdat ik daar zin in lijk te hebben. Vooral dat huilen om het verdriet van andere ouders is nieuw voor mij. Ik had nooit verwacht dat ik daar ooit zo gevoelig voor zou worden!

 

Fotobom
Nu het einde van het jaar nadert, is het weer tijd dat ik ons 2014-fotoalbum up to date breng. Het is sowieso al opvallend dat ik na september bijna alleen nog maar foto’s van mijn kale kind in allerlei poses heb. Maar het ergste is nog dat ik al die foto’s ongegeneerd naar mijn vrienden en familie stuur. “Kijk, Nim ligt in de box!”, “Aaaw, hij lacht!”, “Even knuffelen met Nim!”, “Mijn schatje ligt weer lekker te spelen in de box!”, “Ohh, kijk, een volle luier!”… Ik vond het lang niet altijd even interessant als vrienden mij foto’s van hun nageslacht door mijn strot duwden, maar nu het mijn eigen kind betreft, ben ik er van overtuigd dat de hele wereld daar wel op zit te wachten. Waarom ook niet? Hij is zo verdomd schattig!

 

Verwaarlozing
Nooit, maar dan ook nooit zou het krijgen van een kind mij belemmeren in het nuttigen van een ontbijt of in het gebruiken van make-up om mezelf enigszins visueel op te lappen. Dat had ik me voorgenomen en ik was er van overtuigd dat ik me daar best aan zou kunnen houden. Want moeders bij wie het niet lukte, waren óf schandalig lui, óf moesten zo belachelijk hard werken, dat ze daar geen tijd voor zouden hebben. Ik behoorde, zo vond ik zelf, niet tot beide categorieën, dus ik zou vast genoeg tijd hebben om mezelf prima te verzorgen. Daar moet ik inmiddels mezelf om uitlachen. Een no-make-up-day is tegenwoordig eerder regel dan uitzondering en de keren dat ik om twee uur ’s middags constateerde dat ik nog niets had gegeten én gedronken, zijn niet meer op twee handen te tellen…

 

Geborduurde beertjes
Zei ik tijdens mijn zwangerschap nog resoluut dat mijn zoon nooit in kleding met Disney- of andere merchandice-opdruk gevonden zou worden, moet ik nu concluderen dat ik daar niet al te consequent in ben. Op één gekregen outfit na, heb ik Nim álles aangetrokken. En dat was nogal een hoop. Ook kleertjes waarvan ik eerst dacht: “meh… vind ik stiekem niks, maar zet je meest blije glimlach op!”, heb ik hem aangetrokken. Soms moest ik zelfs schoorvoetend toegeven dat zo’n geborduurd olifantje hem stiekem nog best schattig stond. Zo niet: dan was het eenmalig en hoopte ik hard dat Nim er flink in zou poepen.

 

Snellllll terug naar huis
Het feit dat Nim een hele sterke voorkeur heeft voor borstvoeding en iedere vorm van plastic in zijn mond weigert, was iets waar ik het vrij benauwd van kreeg. Het mannetje gaf er namelijk ook de voorkeur aan ieder uur op zijn dooie gemak een paar slokjes te nemen en dat resulteerde in het feit dat ik de deur niet uit durfde zonder mijn mini-me. Na het gesprek met de lactatiekundige, besloten Maran en ik dat we gewoon wél vaker met zijn tweeën de deur uit zouden gaan. Ook zou het afgelopen zijn met de korte voedingsmomentjes. Ik zou ons kind leren om grotere hoeveelheden te drinken en daar langere tijd tussen te laten zitten. Beide doelen zijn – gelukkig – behaald en afgelopen vrijdag hebben we genoten van een heerlijke middag samen lunchen en naar de bioscoop. Om tegen het einde van de film te wensen dat ‘ie snel afgelopen zou zijn, zodat we weer naar huis konden om ons knulletje te knuffelen.

 

Nog even dan…
Ik had altijd een uitgesproken mening over moeders die tot in den treure hun kind tegemoet kwamen. Wilde mini niet meer eten dan drie doperwtjes? Dan niet. En als het ukkie niet in slaap wilde vallen, behalve op bij z’n moeder, dan verklaarde ik beiden voor gek. Ik zou mijn kind absoluut niet de regie over mijn eigen leven over laten nemen. Doe even normaal! Inmiddels begrijp ik dat die moeders helemaal niet het gevoel hadden dat hun leven werd overgenomen door hun nageslacht. Ze vonden het stiekem hartstikke fijn om na de laatste voeding nog flink met hun uk te knuffelen tot hij/zij in slaap viel. Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Er zijn vast nog veel meer zaken te noemen die me verbazen aan het moederschap. Ik ben pas drie maanden onderweg, dus er zullen ongetwijfeld nog veel meer gekke dingen voorbij komen. Ik vind het leuk om te zien hoe je als zwangere een beeld kan hebben van het moederschap, maar dat sommige dingen toch écht heel flink verschillen met de werkelijkheid. De clichés zijn – meestal – waar. Hoe graag ik die ook had willen ontkrachten.

  • Milou

    Wat een heerlijk, eerlijk en grappig artikel! Ik kan het me goed voorstellen haha 😉 en inderdaad, je hébt ook gewoon een heel schattig knulletje!

    15 december 2014 at 12:32 Beantwoorden
  • Whitney

    Oh ik ben ook echt wat softer geworden. Kan zomaar huilen, moet er nog aan wennen.

    15 december 2014 at 13:28 Beantwoorden
  • Bibian

    Heel herkenbaar hoor Betty haha! Grappig eigenlijk allemaal hè, ik zie je vrijdag dan kom ik ook even langs! Liefs

    15 december 2014 at 13:35 Beantwoorden
  • Manon

    Beertjes zijn inderdaad toch best schattig af en toe 😀 Ach, onze mannekes staat álles leuk! Ik ben ook zo emo als het maar kan. Van de week was Nilo aan het huilen en ik troostte hem door te praten en ja, wat vertel je dan? Ik ging vertellen wat we allemaal gingen doen later: dierentuin, naar het bos, naar Disney… Och toen was ik ook al aan het brullen bij het idee haha! En Unicef reclames kan ik ook niet aanzien hoor!

    15 december 2014 at 13:50 Beantwoorden
    • Renee

      Haha dat praten herken ik! Ik zit dan ook te vertellen; papa is aan het werken en komt straks thuis. Dan gaat mama koken, blablablaa. En idd zo labiel als wat! Janken om álles!

      16 december 2014 at 10:38 Beantwoorden
  • Els

    Ja dat huilen heb ik nu na de tweede ook echt heel erg. En ja je gaat nog veel meer dingen tegen komen die niemand je vertelt heeft,maar dat is het leuke van moeder zijn, kinderen blijven je verbazen

    15 december 2014 at 13:59 Beantwoorden
  • Saskia

    Helemaal herkenbaar! Sinds ik moeder ben geworden ben ik een stuk labieler geworden. En nu ik weer zwanger ben is het helemaal erg 😉

    15 december 2014 at 14:41 Beantwoorden
  • angelique

    Oh heel herkenbaar! Die fotobom en emotionele man ik had gehoopt niet zo te worden maar OVERAL moet een foto van gemaakt worden

    15 december 2014 at 16:39 Beantwoorden
  • Mendy

    Ohhh wat herken ik veel dingen die je opschrijft zeg! Vooral het labiel zijn en ontzettend emotioneel (echt bizar). De tranen schieten al in m’n ogen als mensen zeggen dat ik het goed doe als moeder of als ik terug denk aan m’n 54-uur durende bevalling. En tja…dat knuffelen daar kan ik geen genoeg van krijgen. Zucht….daar gaat onze nuchtere Hollanders status;-)

    15 december 2014 at 16:42 Beantwoorden
  • Tamara

    nu sta je er nog bij stil, straks gaat het allemaal vanzelf en verbaas jeje er niet meer over en denk je er al helemaal niet meer bij na 🙂

    15 december 2014 at 20:47 Beantwoorden
  • Gwen

    Ik zou me ook elke dag opmaken en leuk aankleden ook al hoefde ik de deur niet uit enzo als Olivia geboren was. Inmiddels weet ik beter en heb ik tegen het einde vd zwangerschap van Quinn dus leuke nieuwe huiskleding gekocht voor de periode erna, wetende dat ik me toch niet leuk aan zou gaan kleden en tja, een fleurige joggingbroek doet het toch beter dan een afgetrapte grijze haha.

    15 december 2014 at 22:36 Beantwoorden
  • Marina

    Hmm, echt alle clichés kloppen dus! Ik ga me alvast mentaal voorbereiden, daar neem ik alle tijd voor! …

    16 december 2014 at 07:06 Beantwoorden
  • Trang

    Hahaha zo herkenbaar weer! Ik was altijd blij dat ik überhaupt 5 minuten kon vinden om mezelf te fatsoeneren. In m’n kloffie snel boodschappen doen? Check.
    Beertjes de op kleding, hou er ook niet van maar heb alles ook wel aangetrokken want merkte in t begin dat ze toch alles onder spuugde.

    Sinds ik bevallen ben en moeder ben geworden kijk ik sowieso anders tegen de wereld aan en heb ik begrip voor alle baby/kinderen situaties waarvan ik eerst dacht; ik zal dat nooit doen 😉 hihi

    16 december 2014 at 07:06 Beantwoorden
  • Nelleke

    hihihi 😉

    16 december 2014 at 08:15 Beantwoorden
  • Nicole

    Oooh al die dingen nam ik me ook voor! Erg he haha

    16 december 2014 at 09:47 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.