to top

Opvoeden: wanneer, hoe en moet het echt?

Een hele tijd terug schreef ik over opvoeden en wat een zacht ei ik was als het mijn katten betrof. Die pluisjes kunnen alles bij me maken, want zodra ik in hun oogjes kijk, heb ik het ze vergeven dat ze de bank aan gort helpen. Onze zoon is inmiddels bijna drie maanden oud en ik heb soms het gevoel dat het opvoeden al is begonnen. Al kan ik daarover zeggen dat ik nu al helemaal zo’n zachtgekookt ei ben, dat het ei de pan met kokend water niet eens gezíen heeft!

Wanneer weet je nu echt zeker dat je je consequent moet opstellen en je ruggengraat moet rechten als het over je pasgeboren baby gaat? Want hoewel Nim al zo groot is dat hij met zijn bierbuik in maat 68 moet, hij lacht naar alles en iedereen (maar voornamelijk naar zijn speelgoed-piraat) en hij zijn hoofd al zelf recht kan houden, is en blijft hij mijn kleine ukkie. Het lijkt per slot van rekening alsof het gisteren was dat ik krom van de pijn in mijn hechtingen over de galerij naar huis strompelde na de bevalling. Toch is er in de tussentijd veel gebeurd en krijg ik sinds kort het gevoel dat we keuzes over de opvoeding moeten maken. Hoe? En is het daar echt al wel tijd voor?

Zo heb ik jullie verteld over het fles-weigerings-verhaal en de tips die we kregen van de lactatiekundige. Ik wil inderdaad maar wat graag een middagje zonder baby op pad, maar wetende dat het kereltje thuis aan het huilen is van de honger, maakt me toch iets minder enthousiast. Opvoeden betekent je kind het gedrag aanleren dat je graag wilt zien en dat volhouden. Dat is niet altijd makkelijk en volgens mij is dit flessen-verhaal daar een voorbeeld van. Nim leert er namelijk niets van, als hij geen noodzaak in ziet. Als mama uiteindelijk toch haar borst tevoorschijn tovert als hij daar lang genoeg om zeurt, dan ziet hij niet in dat het flesje een prima tweede keuze is. Totdat mama er niet is en hij wel zal moeten.

Verder merk ik dat Nim sinds kort iets soms wat moeilijker in slaap valt. Hij is in zijn box heerlijk druk aan het spelen en kan van het ene op het andere moment zeurderig gaan huilen. Als ik weet dat hij een vol maagje en een schone luier heeft, kan zijn geklaag twee dingen betekenen: meneer wil even gezellig bij de volwassenen komen zitten of hij is zo moe dat hij niet meer zelf in slaap kan vallen. Meestal ben ik geneigd om mijn ventje meteen op te pakken en hem te knuffelen, als hij begint te jammeren. Maar laatst twijfelde ik: werk ik zo niet een hele veeleisende baby in de hand? En zal hij straks alleen nog maar in slaap kunnen vallen als hij bij één van ons ligt? Moet ik hem wat laten jengelen in zijn box of bedje, als hij duidelijk aangeeft even onze troost of aandacht nodig te hebben? Ik vind het maar lastig.

Ik merk heel sterk dat ik wil dat Nim het meest gelukkige jongetje ter wereld is. Als hij lacht en vrolijk is, ben ik dat ook. Maar wanneer komt het moment waarop hij zeker weten met grenzen en bijbehorende consequenties te maken moet krijgen? Wanneer moet ik hem voor het eerst teleurstellen, voor zijn eigen bestwil? Is dat een natuurlijk proces, waarop je zonder er bij na te denken je dreumes op de ‘straftrap’ hebt zet? Als je dat überhaupt al zo aan wilt pakken. Of word je op een dag wakker met een kind dat volledig verpest is en je uitscheldt als je de verkeerde kleur BMW voor hem hebt aangeschaft op zijn 18e verjaardag?

De tijd zal het uitwijzen. Voorlopig ga ik af op mijn instinct. Hopelijk werkt dat bij Nim beter dan bij onze verwende katten.

  • Gwen

    Wij hebben altijd de oppakstrategie gedaan. Tja, Olivia sliep pas laat door en slaapt ook niet elke avond even geweldig in, maar daarintegen is ze onwijs goed gehecht en zelfredzaam en lief voor anderen enzo. Ik weet dus niet wat precies zou moeten werken, voor ons werkt huilen of laten jengelen niet, dus we doen nu exact de tactiek als bij Olivia. Quinn heeft dus ook nog geen nacht in haar eigen bed geslapen, omdat ze steevast na de voeding rond elf u kram krijgt en dan het liefst in mijn armen in slaap valt. Nou, prima, doen we dat toch? 😉

    11 december 2014 at 17:12 Beantwoorden
  • Nelleke

    😉 Leuk geschreven, Betty. Haha

    11 december 2014 at 19:42 Beantwoorden
  • iooon

    Gelukkig kan Nim uiteindelijk praten en ook jou begrijpen, dan komt het vast goed en ga je hem niet te veel verwennen. 🙂

    Wij zijn wel bezig met de naar bed tijd. Tussen 22 en 23 moet hij van mij op bed en slapen. Dus voeding, schone luier, slaapzak aan en in bed. Huilt hij, dan kruipen wij onder de dekens tot hij slaapt. Duurt nooit lang gelukkig want echt makkelijk vind ik het niet en ik ga dan toch soms twijfelen of hij niet nog honger heeft.

    11 december 2014 at 23:03 Beantwoorden
  • Nadine

    Ik heb altijd geleerd tijdens mijn studie dat je een baby de eerste 6 maanden moet oppakken als hij daarom vraagt, of dat nou tijdens een slaapje is of tijdens het spelen. Schijnt erg belangrijk te zijn voor de hechtenis en de baby zich veilig te laten voelen. Na die 6 maanden mogen ze gerust even een paar minuutjes huilen om ook leren zelf in slaap te vallen of zichzelf eventjes te vermaken!

    12 december 2014 at 11:30 Beantwoorden
    • Renske

      Dat wilde ik ook zeggen 🙂 als ze zich eenmaal veilig en gehecht voelen, durven ze er meer op te vertrouwen dat papa en mama er wel voor ze zullen zijn als ze het echt nodig hebben 🙂

      13 december 2014 at 11:04 Beantwoorden
  • Geertje

    Weet je…. Als ouder weet je nooit waar je goed aan doet!
    Mijn meiden zijn nu 3 en 5, snappen me wel als ik wat zeg en kunnen ook heel goed (wijsneuzerig) terug praten en nog vraag ik me af en toe af of het wel goed is hoe ik het doe!
    Verpesten kun je je kind niet…. zolang je het liefde geeft, zal het uiteindelijk goed komen!
    Het kost alleen soms wat meer moeite en denk je misschien terug: oh had ik maar….
    Maar kijk eens hoe snel die 3 maanden voorbij zijn gevlogen!
    Nog maar 71 van dit soort periodes en hij is 18! 😉

    12 december 2014 at 14:23 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.