to top

Pijnbestrijding bij bevalling

Ik kijk de laatste tijd veel tv (je moet wat als je kind opeens om half 7 voor een voeding komt…) en toevallig stond laatst ‘One born every minute’ op. Een programma van TLC waarin een Amerikaanse (of Britse) verloskunde-afdeling wordt gevolgd. Iedere aflevering zijn er twee à drie vrouwen die voor het oog van de camera hun kind op de wereld zetten. Nadat ik laatst hetzelfde heb gedaan, vind ik het natuurlijk erg interessant om te zien hoe dat bijzondere moment bij anderen verloopt.

Nu is er één heel opvallend element aan het programma, en dat is er royaal gestrooid wordt met ruggenprikken. Iedere bevalling begint met een opgewekte vrouw met bolle buik die enthousiast de afdeling op komt wandelen en zich comfortabel in het ziekenhuisbed nestelt. Er komt een leuke arts aangewandeld die vrolijk lachend een ruggenprik zet en vervolgens verloopt de bevalling uitermate ontspannend. De ziekenhuiskamer zit vol met lieve familieleden die het net zo spannend vinden als de bevallende zelf. Er wordt gekletst en er worden grapjes gemaakt. Tot het persmoment aan toe lijkt het alsof de bevallende vrouw ieder moment op kan springen uit het bed, zich uit kan rekken en verder kan gaan met de orde van de dag.

Hoe anders was dat bij mijn bevalling! Ik werd de afdeling opgeduwd in een rolstoel, had zoveel pijn dat ik de receptioniste niet eens aan kon kijken, klom krom van de pijn het ziekenhuisbed in (wat alles behalve comfortabel was) en vond de buikbanden van de CTG al verschrikkelijk pijnlijk. Na overgegeven te hebben, smeekte ik om pijnstilling. Het kon me op dat moment niet meer schelen in welke vorm, al zouden ze me volgieten met rum en op mijn hoofd slaan om me buiten westen te brengen. Ruim twee en een half uur later kreeg ik dan eindelijk een soort morfinepompje (Remifentanil). Maar niet voordat verschillende verpleegkundigen me hadden geprobeerd er vanaf te praten. “Meid, je doet het hartstikke goed, je hebt het echt niet nodig!” heb ik regelmatig gehoord, en hoewel ik helemaal geen agressief iemand ben, had ik op dat moment toch erg veel zin om iemand in z’n gezicht te stompen. Ik bepaal toch zelf wel of ik het goed doe of niet?! En op dat moment wilde ik heel graag dat iemand de pijn zou verlichten!

Hoe langer ik erover nadenk, hoe bozer ik er met terugwerkende kracht nog om kan worden. Ik vind het ronduit belachelijk dat vrouwen in Nederland min of meer voor gek worden verklaard als ze pijnbestrijding willen tijdens de bevalling. Terwijl er in de afgelopen jaren juist hele goede manieren zijn om de pijn enigszins te onderdrukken! Die middelen zijn er niet voor niets en ik vind dat daar écht luchtiger mee omgegaan moet worden. Natuurlijk kleven er risico’s aan het gebruik van medicijnen in een proces dat eventueel ook zonder zou kunnen, maar dat is een risico dat de bevallende vrouw in kwestie in mijn ogen zelf kan nemen. Hoezo kan het in Amerika wel, en wordt er hier zo raar over gedaan?

IMG_6594

Voor zover ik weet, van series en uit verhalen van Amerikanen zelf, wordt je in Amerika juist voor gek verklaard als je verkondigt zonder pijnbestrijding te willen bevallen. Dat gebeurt daar zó weinig. Zijn Amerikaanse baby’s er dan echt zoveel slechter aan toe als de Nederlandse baby’s? Is het niet ook veel waard dat een moeder zonder al teveel stress bevalt? Want alle geruststellende woorden van de verloskundigen en Maran hielpen op een moment van weeën absoluut niet meer om mij rustig te krijgen. Sterker nog: ik werd er juist geïrriteerd van.

Tijdens de voorlichtingsavond werd er gezegd dat ‘de vrouw beslist wat er gebeurt’ tijdens de bevalling, maar zo heb ik dat niet ervaren. Ik had achteraf gezien veel eerder pijnstilling gewild, omdat de bevalling vanaf dat moment erg opschoot en ik er zelfs van kon genieten op een rare manier. En natuurlijk wil ik niet teveel klagen: het was maar een dag uit mijn leven en ik heb er een schitterend cadeau aan overgehouden. Maar ergens steekt het wel dat Nederlandse vrouwen zo sterk worden aangemoedigd geen pijnstilling te gebruiken, het wordt zelfs aan alle kanten ontraden. Ik werd voor mijn gevoel erg bang gemaakt met de eventuele bijwerkingen die het zou hebben. En dat terwijl het in de meeste andere landen heel normaal is om bij voorbaat al allerlei middelen uit de kast worden getrokken om het de bevallende vrouw comfortabel te maken.

Hoe denken jullie hierover? Zijn jullie wel van die die-hard bikkels die zonder pijnstilling lachend jullie kind ter wereld hebben gebracht? Of vragen jullie je ook af waarom er zo raar wordt gedaan over het gebruik van pijnstilling bij de bevalling in Nederland?

  • Nelleke

    Ben zelf nog nooit zwanger geweest, maar ben wel een frequente kijker van dat programma. Dat was mij ook al opgevallen! Heb het er wel eens met mijn schoonzussen over gehad -die wel kinderen hebben- en ik vind het erg raar dat pijnstiling in Nederland zo moeilijk te krijgen is tijdens de bevalling. Al helemaal als de moeder er meerdere keren om vraagt… zoals jij.
    Pff, respect voor jou hoor 🙂

    17 november 2014 at 07:37 Beantwoorden
  • Angelique

    Ik heb geen pijnbestrijding gehad. Ik moest en zou het op eigen kracht doen hoeveel pijn ik ook 12 uur aan 1 stuk door gehad heb, ik doe mijn volgende bevalling gewoon weer zonder pijnbestrijding. Ik wil al die zooi niet in mijn lichaam en het was in mijn geval ook nog eens gevaarlijk voor mijn zoontje omdat hij niet met zn kin op zn borst lag en al een verzwakt hartslag had. Maar nee ook al zou mijn volgende wel helemaal goed liggen ik doe de volgende gewoon weer zonder pijnbestrijding.

    17 november 2014 at 07:41 Beantwoorden
  • Neeltje

    Aa dat is toevallig. Ik zat gisteren net dat programma te kijken en mij viel hetzelfde op… Ben meteen gaan googelen hoe dat hier in NL zit. Zag dat er wel veel mogelijk is, maar er stond niet bij hoe gebruikelijk de middelen zijn en wanneer ze wel en niet worden ingezet. Ben zelf nog maar in het eerste trimester van mijn zwangerschap, dus heb nog weinig voorlichting gehad.

    Het is misschien toch dat ouderwetse, calvinistische ofzo.. Zo van dat doen we al jaren zo, dus dat blijven we doen.. Ook al zijn er inmiddels meer mogelijkheden. En denk ook dat het wellicht erg van het ziekenhuis afhangt (idem voor pijnbestrijding bij andere behandelingen, en de tandarts zelfs). Anyway, goed om te lezen.. Dan kan ik me hier op voorbereiden 🙂

    17 november 2014 at 07:53 Beantwoorden
  • Mendy

    Ik ken het programma niet maar heb inderdaad wel eens gehoord dat het in USA er heel anders aan toe gaat. Overigens toen ik na 43 uur weeën om een ruggenprik vroeg terwijl ik in m’n weeenstorm zat, kreeg ik ‘m na een half uur (moest opnieuw aan de hartslagmeter) zonder boe of ba. Verschilt dus wellicht ook per ziekenhuis..

    17 november 2014 at 08:20 Beantwoorden
  • Yas

    Mooi geschreven!
    Ik vind ook dat er hier nogal spastisch over gedaan wordt hoor.
    Alsof je inderdaad als ‘zwak’ gezien wordt als je om pijnbestrijding vraagt.
    Ik heb tijdens mijn bevalling ook om pijnbestrijding gevraagd, en uiteindelijk na 2 uur besloten ze dat dat wel kon. Volgens mij moet dat veel sneller kunnen.
    Uiteindelijk heb ik er overigens niks aan gehad, want net nadat de ruggenprik werd gezet besloten ze toch over te gaan op een spoedkeizersnede.

    17 november 2014 at 08:30 Beantwoorden
  • Joyce

    Ik heb een ruggenprik gehad en doe dit het kiefst in april weer. Kon de bevalling daardoor goed aan 🙂

    17 november 2014 at 08:47 Beantwoorden
  • Renee

    Goed stuk! Echt iets om over na te denken.. Ik ben nu 37 weken en moet nodig het bevallingsplan eens gaan maken (net zoals de vluchttas die nog leeg is.. Uitstel gedrag). Ik wil het liefst geen pijnbestrijding. Dat is hoe ik er nu over denk, maar wie weet gil ik er straks om. Ik kan niet tegen morfine, ik ben ooit onder volledige narcose geopereerd en toen ging het lichtje bij me uit. M’n oma kon ook niet tegen morfine, familie dingetje dus. Ik moet me er nog eens goed in verdiepen wat wél, in uiterst geval van nood, mogelijk is..

    17 november 2014 at 09:01 Beantwoorden
  • Petra

    Ik heb het twee keer zonder pijnstilling gedaan. Maar of ik een bikkel ben weet ik niet. Voor elke vrouw is de pijn en de pijngrens anders. Niet dat ik geen pijn had. Integendeel. Maar ik had voor mezelf een manier gevonden om er mee om te gaan. Ik ben wel van mening dat als je pijnstilling wilt er naar je geluisterd moet worden. Het is jouw lichaam.

    17 november 2014 at 09:08 Beantwoorden
  • Manon

    Hier staat TLC ook continu aan haha. Ik sta er ook elke keer weer van te kijken, van die Amerikanen hoor. Ik ben echt wel voor pijnbestrijding maar sommige vrouwen probéren het niet eens zonder. Die komen fluitend binnen en hoplakee, die prik wordt gezet. Ik wil het ook eerst zonder proberen maar gaat het niet dan wil ik ook zo’n pomp hoor haha. Voor een ruggenprik ben ik nu nog heel erg bang, dus die wil ik liever ook niet maar ik sta er niet negatief tegenover als ik er straks wel eentje nodig heb/wil!
    Ik moet ook altijd zo lachen om die halve (hele?) familie die erbij zit in die ziekenhuizen, hilarisch :’)

    17 november 2014 at 09:17 Beantwoorden
  • Cindy

    Ik wou het zonder pijnbestrijding doen. Niet omdat ik er tegen maar meer omdat ik hiervoor ziek was geweest en dit zou een overwinning zijn. Op een gegeven moment moest het wel anders zou ik te moe zijn voor de bevalling. Juist het ziekenhuis moedigde mij aan om het wel te doen. Achteraf waren ze zo bezig met mij een ruggenprik te willen geven dat ze niet door hadden gehad ik niet voor niks persweeën had.. Hoofdje met haar was al te zien.

    17 november 2014 at 09:33 Beantwoorden
  • Desiree

    Ik heb onze twee kindjes beiden zonder pijnbestrijding op de wereld gezet. Tuurlijk deed het pijn, maar ik vind dat dat erbij hoort. Nu had ik twee snelle bevallingen (3,5 uur en 3 uur) dus daar had ik geluk mee. Kan mij voorstellen als je 24 uur flinke weeen hebt ofzo dat het dan anders is.

    17 november 2014 at 09:50 Beantwoorden
  • Trang

    Ik heb geen pijnbestrijding gehad. Mijn zoontje is ook gekomen met een zuignap. De pijn was heftig maar ik vond t persen veel erger. Als t niet hoeft doe ik t liever zonder en inderdaad sommige vrouwen vragen al pijnbestrijding voordat ze überhaupt pijn /weeën hebben bij wijze van spreken. Het is fijn om te weten dat de mogelijkheid er is. In sommige landen heb je die mogelijkheden niet eens…

    17 november 2014 at 11:30 Beantwoorden
  • lou

    ik zelf heb een ruggenprik gehad, in 8 uur tijd weeen die maar 1 cm opschoot… ik kón niet meer. Dus ik hup naar het ziekenhuis en uiteindelijk na veel gevraag een ruggenprik gehad. Na de ruggenprik had ik in 3 uurtjes de volle 10 cm. kon me blijkbaar niet genoeg ontspannen waardoor de ontsluiting niet opschoot. Ik had ontzettende rugweeen, niet weg te puffen! Nee nooit meer.

    17 november 2014 at 12:02 Beantwoorden
  • fabianne

    Ik heb er ook om gevraagd.na 5 uur weeen die goed op te vangen waren.kreeg ik ineens erg veel pijn.ik heb er toen om gevraagd.na te zijn getoucheerd.door eerst twee van mijn eigen vk.de vk uit het ziekenhuis en de gyneacoloog.had ik 9 cm maar bleek dat ons ventje te groot was en boven mijn schaambod te steken.hij was niet ingedaald.dus het werd een spoedkeizersnede.maar ik dacht dat die pijn erbij hoorde n wilde echt pijnstilling.nu kreeg ik helaas andere pijnstilling

    17 november 2014 at 14:51 Beantwoorden
  • fabianne

    Ik kon me trouwens heel goed afsluiten van alles om me heen.mijn vriend had me vooraf geleerd te ontspannen en op een punt te concentreren dat hielp me ontzettend.wel had ik een irritante kraamhulp.die vroeg midden in weeen of ik wat wildes drinken of ik het niet koud had.of ik wat wilde eten.terwijl ik constant moest overgeven.en ze dan zei van ja had je vanavond niet zo veel moeten eten.en was heel druk met dr telefoon

    17 november 2014 at 14:56 Beantwoorden
  • milou

    Oh als ik zou moeten bevallen (voorlopig nog niet aan de orde) dan zou ik zeker pijnbestrijding willen. Ik begrijp niet goed waarom je ‘onnodig’ pijn zou moeten lijden terwijl er diverse middelen speciaal hiervoor ontwikkeld zijn. Daarnaast denk ik dat wat jij zegt, dat je vanaf het moment dat je pijnbestrijding kreeg je er ook een beetje van kan ‘ genieten’ .

    17 november 2014 at 16:03 Beantwoorden
  • anouk

    Ik heb geen mening over wel of heb pijnbestrijding, een vrouw moet kiezen of ze dat wel of niet wil. Hoopte het zelf niet nodig te hebben en had zo’n makkelijke bevalling dat ik eerst niet doorhad dat ik aan het bevallen was, laat staan dat ik aan pijnbestrijding dacht

    17 november 2014 at 17:24 Beantwoorden
  • Anne

    Voor mij is het nog lang niet zo ver dat ik daar over na hoef te denken 😉 Maar áls, dan denk ik dat ik dat zeker wel zou willen, ik ben zo bang voor pijn! Respect daarom voor jou! Wat belachelijk dat daar zo moeilijk over wordt gedaan, het is uiteindelijk de keuze van de vrouw. Ik kan me goed voorstellen dat je in zo’n situatie echt heel boos wordt.

    17 november 2014 at 19:26 Beantwoorden
  • Marina

    Ik ben het helemaal met je eens! Kom op, we leven in de 21e eeuw en pijnmedicatie is oké! Het is achterhaald om nutteloos te lijden in deze tijd. Natuurlijk moet iedereen het lekker zelf weten, maar ik vind ook dat hier makkelijker me om gegaan mag worden. Pijnbestrijding lijkt nu zelfs een beetje taboe!

    Liefs, Marina

    17 november 2014 at 20:24 Beantwoorden
  • Geertje

    Toen ik de titel van je artikel las zei ik van binnen al gelijk JA!!!!!!
    Ik heb bij beide bevalling ook zo’n morfine pompje gehad!
    Heerlijk!!!!!!!
    Kan het iedereen aanraden! hihi

    17 november 2014 at 20:25 Beantwoorden
  • Vicky

    Hier in België wordt ern rugprik in sommige ziekenhuizen zelfs gepromoot. Bij onze info avond hebben we hrle presentatie gezien over hoe een epidurale verdoving in zijn werk gaat.
    Zelf heb ik onze dochter op de wereld gezet zonder epidurale. Mijn instelling was “we zien wel hoever we gerzken” en uiteindelijk heb ik vlotte bevalling gehad. Het deed pijn ja, maar het wad net onder mijn grens vzn “ik kan niet meer”.
    Ik ben van mening dat je zelf mag beslissen over je lijf. Pijn is voor iedere mens anders en je kan enkel zelf je grenzen aangeven. Ik begrijp niet dat je pijnbestrijding vraagt, dat ze het niet onmiddellijk geven.

    17 november 2014 at 21:47 Beantwoorden
  • Marjolijn

    Vantevoren zei ik: Ach joh, miljoenen vrouwen bevallen zonder pijnbestrijding dus ik ga dat ook doen.

    Nou.

    Ik ben ingeleid en na 3 uur zat ik in een weeenstorm en had ik nog maar 3 cm ontlsuiting. Gelukkig kwam mijn gyneacoloog zelf met het briljante plan om een ruggeprik te laten zetten omdat ik gewoon weg uitgeput was (en de baby er gewoon snel uit moest ivm pre-eclampsie).
    Het moment dat ze dat voorstelde totdat de anesthesist kwam duurde 10 minuten maar voor mijn gevoel uuuuuren.

    Toen het ding eenmaal gezet was en begon te werken heb ik heerlijk een paar uurtjes kunnen slapen en 3 uur later kreeg ik persweeën en had ik volledige ontlsuiting. Ik ben dus absoluut vóór pijnbestrijding. Toch zou ik het een volgende keer graag nog eens op de natuurlijke wijze proberen en dan misschien een cursus hypnobirthing gaan doen ofzo. Maar no way dat ik uren weeen ga hebben zonder enig resultaat, ik vind het schandalig dat sommige vrouwen gewoonweg niet gehoord worden als ze aangeven dat ze het niet meer aan kunnen.

    17 november 2014 at 22:08 Beantwoorden
  • Annemarie

    Ben het met je eens: de vrouw beslist. Ik snap de terughoudendheid van artsen heus, maar je lijf heeft soms echt een steuntje in de rug nodig. Ben zelf 80 uur ‘in labour’ geweest en hoewel het alleen de laatste 12 uur echt pijn deed, was mijn lijf al die tijd aan het werk met weeen en da’s best vermoeiend. Een ruggeprik gaf mij even rust, maar na 2 uur had ik daar ook het handpompje bij nodig.

    Iedere vrouw doet het op haar eigen manier, lage pijngrens of niet.

    17 november 2014 at 22:17 Beantwoorden
  • Tamara

    Het eerste wat ik dacht toen ik toch thuis ging bevallen, nu moet ik het allemaal zelf doen. Al was mijn instelling het vooral zo lang mogelijk uit te stellen. Toch vind ik het een eigen keuze en daar hoort inderdaad een vpk of arts je niet van te weerhouden als het jouw of je baby niet in gevaar brengt…

    17 november 2014 at 22:44 Beantwoorden
  • iooon

    Ik heb een gesprek gehad vooraf in het ziekenhuis over pijnbestrijding en de mogelijkheden. Daarvan heb ik begrepen dat een ruggeprik alleen in een vroeg stadium van de bevalling kan en dan wordt je ziekenhuis verblijf sowieso langer ivm nacontroles.

    Ook morfinepomp kan niet altijd. Dat mag je maar (ik dacht dat ze dat zei) 4 uur ofzo dus is het aftasten hoe lang je nog bezig gaat zijn. Daarnaast krijgt je kindje er ook wat van mee waardoor die minder mee gaat werken bij de bevalling en hij meer gecontroleerd moet worden achteraf omdat hij wat versuft kan zijn.

    Maar goed toen ik er zelf lag smeekte ik ook om pijnstilling. Ik zou het misschien wel gekregen hebben als ik niet een klein uur later al persweeen had. En stiekem achteraf ben ik er blij mee.

    (Ja klaarwakker na de nachtvoeding

    18 november 2014 at 06:15 Beantwoorden
  • Susan

    Ik zei voordat ik zwanger was ook altijd dat ik pijnstilling zou willen “hallo we zijn toch niet in Afrika waar ze in hutjes bevallen?!”.

    Maar nu ik meer informatie heb over de – vind ik – vele nadelen van het pompje en ruggenprik hoop ik het zonder te redden (ze kiezen in mijn ziekenhuis liever voor de ruggenprik, nadelen daarvan zijn : minder bewegelijkheid, blaas legen om de 4 uur en mogelijke antibiotica kuur) Ik heb besloten dat ik sowieso wil proberen in bad te bevallen dus ik hoop dat het warme water mij gaat helpen de weeen door te komen.

    Na het lezen van jou ervaring hoop ik wel dat ze luisteren als ik toch een ruggenprik wil!

    18 november 2014 at 11:08 Beantwoorden
  • Barbara

    Valt mij ook op dat ze in de USA veel pijnstillers en pijnbestrijding gebruiken. Lijkt wel of ze daar al over gaan tot pijnbestrijding nog voor het überhaupt nodig is. Ik ben zelf uiteindelijk zonder pijnbestrijding bevallen (verdovingsspuitje voor ze de knip zetten niet meegerekend). Ik vond de pijn tijdens het bevallen ook erg meevallen dus het was niet nodig. Waarschijnlijk omdat ik een knip kreeg en het hoofdje dus nog niet’ stond’. Dat lijkt mij iig het meest pijnlijke en dat deel heb ik dus overgeslagen. Of misschien door de adrenaline ofzo. De naweeën vond ik wel naar en heb dankbaar mijn paracetamol geslikt.

    18 november 2014 at 16:26 Beantwoorden
  • Channah

    Ik vind dat programma echt vreselijk, en ook niet erg handig om naar te kijken als je nog moet gaan bevallen (zoals ik). In Amerika doen ze sowieso veel makkelijker over bevallingen, tenminste, die indruk krijg ik. Je kunt daar bijvoorbeeld gewoon voor een keizersnede kiezen, terwijl dat hier in Nederland echt noodzakelijk alleen op medische indicatie mag of als je al eerder een keizersnede gehad hebt. Ik ben sowieso niet zo’n fan van bevallings programma’s, maar dit vind ik echt helemaal 3x niks.

    18 november 2014 at 21:40 Beantwoorden
  • Whitney

    Jaa ik kijk daar ook regelmatig naar en er wordt gestrooid met de ruggenprik idd. Zelf ben ik zonder bevallen en vind mezelf niet uitzonderlijk bijzonder of beter dan een andere moeder die er wel voor heeft gekozen. Ik had het niet nodig, als ik had een manier om ermee om te gaan. Mijn bevalling ging vrij snel ook. Dit keer zie ik ook wel weer hoe het zal verlopen. Een ruggenprik is wel een van de laatste opties, heb last van mijn rug (scoliose) en ben bang voor nog meer schade.

    19 november 2014 at 01:02 Beantwoorden
  • Lindsay - lindsayvallen.nl

    Ik bleef laatst ook hangen bij ‘One born every minute’ en moest bijna iedere keer een traantje laten als er een baby ter wereld kwam. Hormonen I guess ;-). Ik geloof zelf eigenlijk heel erg in natuurlijk bevallen, ik denk er zelfs over om niet in een bed, maar misschien zittend (hurken) of met een baarkruk te bevallen. Ik heb ook bewust gekozen voor een verloskundige-praktijk die hier meer into is. Voor mij voelt dat meer ‘natuurlijk’, zoals het op zoveel plekken in de wereld gaat. In het Westen (en Amerika voorop) bevalt bijna iedere vrouw liggend. Terwijl de zwaartekracht dan niet echt meehelpt. Misschien denk ik er nu te licht en te zweefteef over 😉 en roep ik straks in mei 2015: geef me die fucking ruggeprik! 😉 Maar voorlopig past dit idee het best bij mij. En ik vind dat iedereen het moet doen op een manier die goed voor haar voelt. Want dat lijkt me het allerbelangrijkst: een tevreden moeder. Wij moeten het tenslotte allemaal doen 😉 Goed artikel!

    19 november 2014 at 10:18 Beantwoorden
  • Vicky

    Ik had een thuisbevalling van 3,5 uur on totaal en dacht dat het nog maar net begonnen totdat ik persdrang kreeg en de verloskundige met piepende banden mijn kant uit moest komen. 😉 Dus misschien heb ik minder recht van spreken omdat ik geen horror bevalling ervaren heb. Maar dat kan dus wel, een makkelijke bevalling hebben, al ben ik voor mijn gevoel een van de weinigen die het zo ervaren heeft.

    Ik geloof in bevallen als natuurlijk proces. Wij vrouwen zijn ervoor gemaakt en miljarden vrouwen zijn ons voorgegaan. Gelukkig is de tijd voorbij dat vrouwen en kindjes hoeven sterven in het kraambed en ben ik enorm dankbaar voor de medische wetenschap. Neemt niet weg dat ik die standaard pijnbestrijding zoals in Amerika het andere uiterste vind.

    Natuurlijk doet bevallen pijn! En flink ook. Waarom zijn we zo bang voor die pijn? Die pijn is nodig om helemaal naar binnen te keren en je als vrouw op niets anders dan het kindje geboren laten worden te richten.

    Ik ben voor vrije keuze. Iedere vrouw heeft het recht om zelf een weloverwogen keuze te maken op basis van goede voorlichting. Maar ik zou het jammer vinden als pijnbestrijding de norm wordt in plaats van bevallen zonder, dat lijkt mij de omgekeerde wereld. Juist omdat ik weet dat het heel goed zonder pijnbestrijding kan, zou ik het jammer vinden als er bijna vanuit gegaan wordt dat dit voor de vrouw onmogelijk is en het standaard toegepast wordt. Ik denk dat we vrouwen meer helpen door ze vertrouwen te geven in hun eigen lichaam en wat dat doet, ontspannen tijdens de bevalling, voelen wat je lijf doet en erin meegaan, oké dit klinkt echt heeeeel geitenwollensok, maar die oerkracht, het weten: dit kan ik. Dit kunnen mijn kindje en ik samen. Dat vertrouwen en vooral niet die angst voor de pijn. Dat gun ik vrouwen.

    20 november 2014 at 13:53 Beantwoorden
  • Francesca

    Twee loodzware bevallingen gehad… Bij de eerste op het allerlaatste moment (laatste centimeter) Rhemifentanil gekregen… daarna Vacuum :(. Bij de tweede heel even gekregen maar werd snel afgepakt omdat mijn meisje erop reageerde (zwakkere hartslag). Woest en radeloos was ik dat mijn pompje werd afgepakt, maar ja… gezondheid van mijn meisje gaat voor. Ze lag sterrekijker dus extra moeilijk en extreem pijnlijk. (Veel erger dan bevalling 1… 🙁 )

    Wat betreft de stelling: Ik vind dat mama’s zelf mogen zeggen wat ze willen mits ze zonder bangmakerij worden ingelicht over mogelijke risico’s. Gelukkig luisterden ze wel naar me in het ziekenhuis. Ik heb niet het gevoel dat ze me betutteld hebben. (gelukkig)

    21 november 2014 at 23:10 Beantwoorden
  • Meike

    Ik heb tijdens de bevalling wel een ruggenprik gehad. Bij mij waren ze heel makkelijk. Uiteraard hebben ze het verplichte verhaal voor de risico’s etc, uitgelegd, maar binnen een half uur stond een anesthesist op de kamer. Ik heb van begin af aan gezegd dat ik blanco de verloskamer in zou gaan en dan wel zou zien waar mijn grens ligt. Na een wee die 20 minuten (!!) duurde en een weeënstorm was ik er klaar mee. Ik wilde mijn krachten sparen, want ik wist niet hoe lang het nog ging duren. Ik ben blij met mijn beslissing. Achteraf gehoord dat mijn bevalling onder de categorie ‘horror’ valt. Ik moest door de ruggenprik helaas nog wel 24 uur langer in het ziekenhuis blijven.

    23 november 2014 at 19:10 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.