to top

Shirts met een verhaal

Na mijn bevalling zijn er aardig wat zwangerschapskilo’s blijven plakken. Om die reden sta ik iedere ochtend zwaar gefrustreerd voor mijn kledingkast om vaak voor de zoveelste keer dezelfde outfit aan te trekken. Meestal iets dat mijn bolle buik verhult, maar dan wel iets waarbij het makkelijk is om mijn borsten tevoorschijn te toveren om zoonlief te voeden. Van dat soort kleding heb ik maar weinig in de kast, waardoor ik toch veel te vaak in mijn pyjama de dag door breng als we nergens heen hoeven. Tijd om in actie te komen, dus! Ik besloot eergisteren mijn letterlijk uitpuilende kledingkast eens leeg te ruimen en rigoureus alles weg te sodemieteren waarvan ik eerlijk aan mezelf toe moest geven dat ik het niet meer aan zou doen. Toch zijn er vier verstekelingen. Shirts waar zoveel herinneringen aan plakken, dat ik ze met geen mogelijkheid in een vuilniszak kan stoppen. Ik vertel jullie vandaag waarom.

shirt3
Van dit shirt moet ik stiekem toegeven dat het me te klein is. Ik ben nu eenmaal geen tienermeisje meer met een strakke buik en navelpiercing. Toch kan ik dit shirtje absoluut niet weggooien. Ik droeg het vaak in de periode dat ik Maran leerde kennen, zo’n tien jaar geleden! Destijds was het mijn favoriete shirtje en ik droeg het dan ook veel te vaak. Dit shirtje herinnert me aan de tijd waarin ik nog net vrijgezel was. Aan terrasjes met Donna, aan avondjes dansen, aan flirten, aan zomer en aan wijntjes. Het is al regelmatig op de nominatie geweest voor een enkeltje T-shirten-hiernamaals, maar heeft toch iedere keer de eliminatie overleefd. En waarschijnlijk zal dat voorlopig ook nog wel zo blijven.

shirt4
Het tweede jaar waarin ik een eigen kleuterklas had, zat er een meisje in mijn groep waarvan haar moeder kanker had. Ze zou niet lang meer leven en dat vond ik erg moeilijk. Ik had heel veel contact met de betreffende mama en de situatie greep me dusdanig aan dat ik er thuis veel mee bezig was. Op een dag had de moeder een Mexicaans shirt aan, toen ze haar dochter naar school bracht. Het stond haar erg leuk, met de vrolijk geborduurde figuurtjes erop. Ik vertelde haar dat ik het haar goed vond staan. Een paar dagen later kreeg ik een pakketje van haar dochter: het gewassen shirt zat erin. Ondanks dat ik het shirt nog nooit heb aangehad (het staat mij zeker niet half zo leuk als het haar stond), kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om weg te gooien. Dit shirt is voor mij wel zo bijzonder, dat het nog heel, heel lang onderin mijn kledingkast zal liggen,

shirtlasvegas
Dit verwassen T-shirt met opgedroogde deodorant-vlekken en mini-gaatjes van Zoë’s nagels heb ik regelmatig in mijn handen gehad om weg te gooien. Toch zit het nu nog in mijn kledingkast en niet in een vuilniszak, waar die eigenlijk hoort. Dat komt omdat ik dit shirt heb gekocht toen Maran en ik in Las Vegas waren. In 2009 ging ik voor het eerst met Maran buiten Europa op vakantie en dat heeft veel indruk op me gemaakt. Het werd een geweldig leuke vakantie, waar ik met heel veel plezier aan terug denk. Natuurlijk moest er in één van de supergrote malls geshopt worden en dit shirt is toen meegekomen. Ik trek hem nooit meer aan, maar toch gooi ik hem ook nu niet weg. Ik word namelijk herinnerd aan de tijd waarin Maran en ik amper verantwoordelijkheden hadden en impulsief konden besluiten naar Las Vegas te gaan. Good times 🙂

shirt2
Dit dertien-in-een-dozijn-hemdje is mijn laatste toevoeging aan de groep van shirts die ik niet weg wil gooien en misschien wel het meest bijzondere shirt van allemaal. Dit is namelijk het hemdje dat ik aan had toen ik Nim op de wereld zette. Ik was van plan om te bevallen in een zwart nachthemd, maar dat raakte tijdens het toucheren doorweekt van het vruchtwater. Tijdens de heftige weeën greep ik dit hemd dan even tussen de schone was vandaan, vlak voordat we naar het ziekenhuis gingen. Als je goed kijkt, zie je dat er nog bloedvlekken in het hemd zitten, die ik er niet uit gewassen kreeg. Het hemdje kan ik daardoor echt nooit meer aan, maar het herinnert me wel aan die warme septemberochtend in het ziekenhuisbed 🙂

Al deze shirts heb ik dus maar weer opgevouwen en achterin een la gelegd. Eerlijk gezegd zouden ze een enkeltje vuilnisbelt verdienen, maar voor mij hebben ze – misschien heel stom hoor – allemaal een emotionele waarde. Ben ik de enige debiel die om een paar herinneringen vasthoudt aan kleding, of zijn er onder mijn lezeressen meer lotgenoten? Ik ben benieuwd!

  • Manon

    Wat een mooie en waardevolle verhaaltjes kunnen er aan dingen blijven hangen hè? Dat laatste shirtje zou ik ook noooooooit wegdoen ^^
    Ik heb eigenlijk geen kleding met een verhaal… Alleen een stoffen zakdoek die tussen m’n ondergoed ligt die ik van oma kreeg op de begrafenis van m’n opa.

    13 november 2014 at 07:44 Beantwoorden
  • Angelique

    Wat een prachtige verhalen! Ik heb zelf alleen de outfit waarin ik lag te puffen verder heb ik geen kleding meer met een verhaal. Meer omdat het mij aan dingen doet denken die ik wil afsluiten

    13 november 2014 at 09:25 Beantwoorden
  • Laura

    Wat een mooie herinneren heb jij aan deze shirts zeg! Ik heb zelf ook een shirt van wicked in de kast liggen die ik niet meer daag en ook echt niet weg kan doen. Gewoon omdat het mij ook herinnert aan Londen en de tijd dat ik zo gek was op de muziek. Voordat ik de musical uberhoud had gezien. Ik heb thuis bij mijn vader nog wel wat shirts liggen die echt niet weg mogen haha.

    13 november 2014 at 09:27 Beantwoorden
  • Odile

    Wat een mooie verhalen! En ach die shirtjes nemen toch niet zo veel plek ik dus lekker bewaren!

    13 november 2014 at 09:51 Beantwoorden
  • Gwen

    Leuk blogje zeg! Ik heb, na er tig x mee in mijn handen te hebben gestaan, de shirts die Joost en ik droegen toen we elkaar leerden kennen vorig jaar weggegooid. En er ook een blogje over geschreven haha. Nostalgische kleren 😉

    13 november 2014 at 10:25 Beantwoorden
  • iooon

    Stefan heeft een hele stapel met verhaal shirts, ik niet. Maar kan me goed voorstellen dat je ze niet weg kan doen.

    13 november 2014 at 10:27 Beantwoorden
  • Nelleke

    Hier nog zo één. (zo bewaar ik al veel te lang een jurkje dat ik droeg op de eerste date met de man waar ik inmiddels mee getrouwd ben. Ondanks de gaatjes en vlekjes die erin zitten). Ik zou ze gewoon bewaren 🙂

    13 november 2014 at 11:25 Beantwoorden
  • Suzanne

    Leuk verhaal!

    Tip voor het borstvoeding-kleding dilemma: doe een hemdje met dunne bandjes aan onder je gewone shirt. De bovenste omhoog, hemdje net onder je borsten en je kan veel weer aan en toch makkelijk voeden.
    Of voedingstops, maar die ken je waarschijnlijk al!

    13 november 2014 at 15:11 Beantwoorden
  • Whitney

    You are not alone hoor 🙂 heb dat ook met bepaalde kledingstukken. Er zit gewoon een verhaal aan vast haha

    13 november 2014 at 15:19 Beantwoorden
  • milou

    Oh heel herkenbaar! Ik heb een hele stapel in die categorie. Vooral festival t-shirts en shirtjes uit mijn jeugd. Een schildershortje die mijn moeder voor mij gemaakt had toen ik in de kleuterklas zat van een oud overhemd van mijn opa. Of het charmante Pink Panter ‘nachthemd’ die mijn moeder droeg toen ze mij op de wereld gezet heeft (zonder bloedvlekken gelukkig ;))

    13 november 2014 at 15:51 Beantwoorden
  • Petra

    Ik vind je hele niet gek hoor. Het shirt waarin ik ben bevallen zal ik ook nooit weg doen.

    13 november 2014 at 19:33 Beantwoorden
  • Vicky

    Herkenbaar, ik heb mijn bevallings t-shirt mer in de herinnering doos gestopt van mijn dochter. Verder heb ik niet zoveel kleding met semintele waarde. Kleding weggooien die ik cadeau heb gekregen van mijn vriend, is soms wel lastig.
    De vermelde tip ivm borstvoeding kleding heb ik ook gedaan: t-shirt en daaronder top met spaghetti bandjes. T-shirt omhoog, top naar beneden en voeden maar. Is stuk goedkoper dan speciale kleding.
    Bij h&m hebben ze lange basic tops met dunne bandjes.

    14 november 2014 at 09:41 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.