Werkvragen beantwoord

zaterdag, november 1, 2014 11 Permalink 0

Eind februari/begin maart van dit jaar kondigde ik aan dat ik ontslag had genomen op mijn werk in het onderwijs. In 2006 begon ik enthousiast aan de Pabo met het idee dat ik een dolgelukkige juf zou worden. Dat ben ik een tijdje ook geweest, maar al snel na het behalen van mijn diploma moest ik concluderen dat het onderwijs toch niet helemaal goed bij mij paste. Na mijn ontslag was het plan dat ik me zou gaan oriënteren op wat voor werk ik in de toekomst wilde gaan doen. Eerst kreeg ik daar veel vragen over vanuit mijn omgeving, maar naarmate mijn buik groeide, werden de vragen minder. Nu Nim geboren is, krijg ik steeds vaker weer vragen over mijn werkgerelateerde toekomst. Die wil ik vandaag – voor zover dat gaat – ook op mijn blog beantwoorden. 

 

  • Wanneer ga je weer werken?
    Dit is een hele concrete vraag waar ik nu geen antwoord op kan geven. Iemand met een baan die met zwangerschapsverlof gaat, heeft vaak zo’n tien weken tot drie maanden om bij te komen van de bevalling en om in een ritme te komen met de newborn baby. Zelf wil ik ook  minstens een dusdanige periode aanhouden, omdat ik nu merk dat er zeker nog geen ruimte is voor andere bezigheden naast het moeder zijn. Het slechte slaapritme en de constante zorg voor Nim (wat ik overigens met heel veel liefde doe), zorgen ervoor dat ik nog niet open sta voor een baan.
  • Wat voor werk zou je willen doen?
    Weer zo’n logische vraag, maar één die ik niet zo makkelijk kan beantwoorden. Het allerliefst zou ik ‘iets met schrijven’ doen. Of dat vanuit huis of vanuit een kantoor zou moeten, maakt me niet uit. Het lijkt me geweldig om schrijvend mijn geld te verdienen. Als het niet schrijvend kan, zou ik graag een eigen bedrijf willen, of in ieder geval iets voor mezelf doen. Misschien wel iets met een link naar het onderwijs of als gewichtsconsulent. Zoals jullie zien heb ik het absoluut nog niet concreet voor mezelf en dat frustreert me mateloos. Tijdens mijn zwangerschap voelde ik enorme druk – vanuit mezelf – om duidelijk te krijgen wat ik nu echt wilde. Ik ging er enigszins vanuit dat ik, voordat ik moeder zou worden, wel een idee zou hebben van wat ik zou willen doen. Dat idee heb ik inmiddels nog niet. Heel vervelend. Ik weet ook niet meer wat ik zou kunnen doen om dit wel concreet te krijgen. Gewoon maar wat werk aannemen? Maar werk in de richtingen die ik zou zien zitten is er niet zonder diploma. En met diploma vaak zelfs ook niet.

    IMG_2613

  • Heb je het financieel dan niet nodig?
    Zonder teveel op de details in te willen gaan: nee. Wij hebben het financieel niet direct nodig dat ik een baan heb. Natuurlijk helpen alle beetjes en zou het ons financieel meer lucht geven als ik erbij zou werken, maar het is niet zo dat we met alleen Maran’s baan bang hoeven te zijn dat we binnenkort op straat staan of droog brood moeten eten. Los daarvan vind ik het belangrijk dat ik me ook blijf ontwikkelen. Vanaf mijn 14e heb ik altijd gewerkt. Eerst natuurlijk alleen op de zaterdag, maar later hele weekenden, ieder vrij moment naast mijn studie en (zo goed als) fulltime als dierenartsassistente en leerkracht. Ik ben dus absoluut niet te beroerd om een baan te zoeken, maar heel eerlijk gezegd is het lastig een baantje in bijvoorbeeld een kledingwinkel aan te nemen als er niet direct financiële druk achter staat. Ik ben in de luxepositie dat ik werk kan gaan doen waar ik veel voldoening uit haal of waar ik iets van leer. En met alle respect zie ik dat als vakkenvuller of schoonmaker van kantoren niet zo snel gebeuren.
  • Is fulltime mama-zijn dan niet iets voor jou?
    Ik ben inderdaad nu fulltime moeder en geniet daar ontzettend van. Mijn eigen moeder was, totdat mijn broertje vier werd en naar school ging, altijd thuis en dat heb ik als heel prettig ervaren. Ik heb dan ook niets tegen fulltime-moeders, want ik ben van mening dat er niets mooiers is dan voor je eigen kindje te mogen zorgen. Aan de andere kant wil ik ook, zoals ik hierboven al beschreef, mezelf blijven ontwikkelen en iets toevoegen aan de maatschappij. Bovendien is het denk ik goed om mijn eigen geld te verdienen. Het hóeft niet, maar geeft natuurlijk wel een goed gevoel. Ik zou niet persé fulltime willen gaan werken als het financieel niet nodig is, maar een baan voor twee à drie dagen in de week zou moeten kunnen in combinatie met de zorg voor Nim. Voorlopig ben ik nog fulltime moeder, maar ik hoop dus wel in de nabije toekomst iets te vinden wat ik daarnaast kan doen.

 

Volgens mij waren dat voorlopig wel de meeste vragen die ik op me afgevuurd krijg de laatste tijd, of de vragen die ik mezelf regelmatig stel. Zoals jullie zien ben ik nog geen steek verder in mijn zoektocht in vergelijking met een aantal maanden geleden. Dat frustreert me, nogmaals, ontzettend. Gelukkig heb ik nu zo’n lief mannetje om zo goed als ik kan voor te zorgen, probeer ik mijn huishouden draaiende te houden en me op die manier nuttig te voelen. Dat lukt al wel een stuk beter dan halverwege mijn zwangerschap!

11 Comments
  • Manon
    november 1, 2014

    Betty, ik knip en plak dit stuk even, print het een keer of 50 en overhandig het aan iedereen die precies dezelfde vragen aan mij stelt 😉

  • Odile
    november 1, 2014

    Nou lekker de tijd nemen om over die vragen ma te denken en eerst van je kindje genieten. Wel goed dat je jezelf wilt blijven ontwikkelen, daar is nooit iets mis mee! 🙂

  • Renske
    november 1, 2014

    Los van alle andere voor- en tegenargumenten, denk ik dat je niet persé (betaald) hoeft te werken om je te kunnen blijven ontwikkelen toch? 🙂 gewoon doen waar jij/jullie je goed bij voelen! Ongeacht wat ‘men’ daar van vindt, gewoon je hart volgen!:)

  • Sara
    november 2, 2014

    Leuk om te lezen en ik begrijp het helemaal! Je zit nu in deze luxepositie en daar moet je heerlijk van genieten. Ik hoop zelf ook in die positie te zitten als we kinderen krijgen. Al zegt iedereen dat het zonde is van de carrière die ik aan het opbouwen ben (om er dan 4 jaar tussenuit te gaan). Ik merk wel op mijn werk (uitzendbureau) dat het op dit moment lastig is om mensen weer aan het werk te helpen die er een paar jaar uit zijn geweest. Ook moeders die tien jaar gewerkt hebben, er 4 jaar uit zijn geweest (maar wel thuismanager 😉 ) en die dan weer aan de slag willen, krijg ik moeilijk aan een baan. Hoe hard ik mijn best ook doe! Wat dat betreft raad ik iedereen aan om sowieso een paar uur per week te gaan werken, gewoon om in het werkritme te blijven en voor je CV.

    • Betty
      november 3, 2014

      Wat heftig om te lezen dat het moeilijker is om vrouwen die er even tussenuit geweest te zijn, uiteindelijk weer aan het werk te krijgen. Zet me zeker aan het denken! Dank je wel 🙂

  • Angelique
    november 2, 2014

    Lekker je tijd nemen, je kleine man heeft je het hardst nodig in het eerste jaar en zolang jullie het financieel redden nergens in duiken waar je misschien uiteindelijk weer doodongelukkig van word. Een ongelukkige mama is een ongelukkige nim

  • Whitney
    november 2, 2014

    Iedereen geeft het al aan, neem idd je tijd. Vooral als het geen must is. Geniet van je zoontje en geef jezelf de ruimte om te ontdekken wat je wilt doen.

    • Betty
      november 3, 2014

      Ik ga ook zeker mijn tijd nemen, maar het is wel lastig dat ik niet precies weet wat ik wil. Ik ben natuurlijk al sinds maart werkeloos en nog weinig opgeschoten. Heel frustrerend dus!

  • Marjolijn
    november 3, 2014

    ZO herkenbaar! Mijn kind is dan al een puber maar ik ben nu ongeveer een half jaartje werkloos maar mensen beginnen nu wel echt vragen te stellen in de trant van: Goh, heb je nou nog steeds geen werk? En dat irriteert mij ook mateloos. Ik zit ook in de luxepositie dat mijn man gelukkig een baan heeft en we geen torenhoge hypotheek hebben en ik ben HBO geschoold en ben niet van plan om maar weer een of ander k**baantje te nemen om maar werk te hebben. Zo kan het leven toch niet bedoeld zijn? Ik ben er nu voor mijn dochter die best wat begeleiding kan gebruiken nu in de puberteit en verder vermaak ik me prima, en zo zeg ik dat ook tegen andere mensen. Ik ga me niet meer verantwoorden voor mijn keuzes. Ok, sorry voor mijn lange verhaal haha!

    • Betty
      november 3, 2014

      Heel goed dat je je niet mer gaat verantwoorden. Dat is ook nergens voor nodig! Als dit voor jullie gezin goed werkt, dan zou je wel gek zijn om een flutbaantje aan te nemen om maar van stomme reacties van anderen af te zijn. Dat is overigens niet de reden waarom ik graag werk zou willen vinden, hoor. Ik heb nog geen vervelende reacties gehad, vooral eigenlijk oprechte vragen vanuit mijn omgeving.

  • Renske
    november 3, 2014

    Op Mcdid.nl staan meerdere goede artikelen hierover! Misschien helpt je dat wat! 🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *