to top

Tijd, waar blijf je?

De laatste weken van mijn zwangerschap leek de tijd voorbij de kruipen. Door mijn logge lijf was het lastig om me voort te bewegen. Echt langere tijd iets leuks doen om de tijd te doden, zat er dus niet echt in. Ik wisselde televisie kijken af met het Googlen naar positieve bevallingsverhalen (tip!) en zag de minuten voorbij kruipen. Maar sinds Nim er is, lijkt de tijd iets compleet anders te doen. Ik hoef nu maar met mijn ogen te knipperen om te concluderen dat er alweer een halve dag voorbij is. 

Het begon direct na Nim’s geboorte. Om 10 uur ’s morgens werd mijn glibberige kereltje op mijn borst gelegd en voor mijn gevoel zaten we een paar minuten later alweer in de auto op weg naar huis. In feite was dat ruim 3,5 uur later, maar daar had ik geen besef van. De eerste dag met Nim vloog voorbij en doordat ik stijf stond van de adrenaline, deed ik geen oog dicht. Daardoor ging ook de daarop volgende dag in een roes voorbij.

Maar daar bleef het niet bij. Ik schreef laatst al over die babybubbel waar we ons in bevinden. Nog steeds is het moeilijk om verder te kijken dan onze voordeur. Al is dat nu niet persé meer omdat we het niet willen, maar omdat er simpelweg geen tijd lijkt te zijn voor andere zaken dan voor Nim zorgen en ons huis enigszins op orde houden. Voordat ik moeder werd, dacht ik dat voeden, een luier verschonen en de baby weer in slaap wiegen bij elkaar ongeveer een half uurtje zouden kosten (ik had nog hoog ingezet). In feite ben ik met bovenstaande zaken in het meest gunstige geval een uur bezig, soms langer. Want ons mannetje heeft soms na de voeding last van buikkrampjes, waardoor hij lang niet meteen in slaap valt. Of meneer spuugt zijn shirt na het eten onder, waardoor we hem nog moeten omkleden voordat hij naar bed kan.

Hoe dan ook: de dagen vliegen voorbij. Ook omdat we ’s middags nog een middagdutje doen. Van 3 tot 5 proberen we even te gaan slapen, omdat we ’s nachts toch nog altijd slaap tekort komen. Als we het dutje niet doen, is het ’s avonds en ’s nachts lastiger om enthousiast te zijn als ons engeltje aankondigt dat zijn maagje weer aan het rammelen is. Dat middagdutje is dan wel erg lekker, maar het is ook heel tijdrovend.

Voordat ik er erg in heb, is de dag vaak alweer voorbij. Dan ben ik mijn ontbijt of lunch (of allebei) vergeten, terwijl ik toen ik zwanger was ervan overtuigd was dat het mij nooit zou gebeuren. Ik verwaarloos mijn vriendinnen, reageer niet altijd op lieve berichtjes, kaartjes of whatsappjes. Moet nog steeds een nieuw abonnement voor mijn telefoon afsluiten, kaartjes voor Nim ophangen, op mailtjes reageren, cadeautjes voor Nim opruimen, de badkamer schoonmaken, een blogje schrijven en mijn eigen haar weer eens borstelen. Maar dat alles concludeer ik pas op het moment dat ik om half 12 ’s avonds uitgeput tegen mijn liefste aan in slaap val. Met naast mijn bed een tevreden, slapende baby. Morgen weer een dag…

  • Koalabeautymama

    Ik durf bijna niet meer te reageren omdat het ZO herkenbaar is hahaha onze kids zijn zo vlak achter elkaar geboren! Heel leuk om te lezen Betty 😀 We genieten mee met jullie.

    5 oktober 2014 at 11:20 Beantwoorden
  • Manon

    Dat denk ik dus ook nog steeds… Wat jij eerst dacht: een half uurtje maximaal en “tijd voor jezelf MAKEN”. Nou, ik zal dus van dat idee af moeten stappen zo te lezen haha. Lekker genieten deze tijd, de rest komt allemaal vanzelf weer (denk ik…)!

    5 oktober 2014 at 11:44 Beantwoorden
  • Odile

    Ja heel herkenbaar! Ach straks komt het wel weer dat je daar tijd voor kunt vinden. Eerst maar eens lekker genieten en een mooi ritme krijgen, toch?!

    5 oktober 2014 at 14:15 Beantwoorden
  • fabianne

    Ik ben nu bijna 40wk zwanger en het duurt echt lang nu.heb geen genoeg van de zwangerschap integendeel maar ik weet niet meer hoe ik de dagen moet invullen.uitslapen en slaapjes dan maar.leuk om weer wat van je gelezen te hebben

    5 oktober 2014 at 20:05 Beantwoorden
  • Marieke & Co

    Oh herkenbaar (vooral bij de eerste dan), maar geloof me, het gaat echt over! Zo blijft het niet altijd. En tot die tijd, gewoon lekker van genieten.

    6 oktober 2014 at 12:11 Beantwoorden
  • Trang

    Hey Betty, heel herkenbaar. Wij kwamen ook altijd standaard te laat aan (laatste moment nog een poepluier of spugen). Mijn zoontje is nu twee, maar vind t heerlijk om de ervaringen van andere mama’s te lezen. Ik volg je blog sinds kort, heel leuk!

    6 oktober 2014 at 12:46 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.