Mijn bevallingsverhaal

zondag, september 21, 2014 31 Permalink 3

Wauw, eindelijk dan! Ik keek zo ontzettend uit naar het moment waarop ik mijn bevallingsverhaal kon gaan typen. Het leek me zo fijn om die ‘horde’ achter de rug te hebben en eindelijk mama te zijn van… Daarnaast vond (vind!) ik bevallingsverhalen van anderen altijd mateloos interessant. Hoe krijgen vrouwen het toch voor elkaar om zoveel pijn te doorstaan en er vervolgens redelijk lacherig over te vertellen? Inmiddels weet ik het, want ik heb het ook meegemaakt. Vandaag wil ik jullie heel graag vertellen over mijn bevalling. Voor een heel groot deel ook voor mezelf, om alles nog een keer te herbeleven. Want hoe pijnlijk het ook was, ik wil er geen moment van vergeten. (Waarschuwing: het wordt een heel lang verhaal!)

Ojee
Maandagmiddag 15 september. Ik verveelde me een beetje en besloot een middagdutje te gaan doen, zoals ik de dagen daarvoor regelmatig had gedaan. Ik werd een uurtje later weer wakker, maar voelde me niet zo lekker. Ik zou met Maran naar de snackbar gaan, want we hadden enorme trek in patat. Op het laatste moment besloot ik toch thuis te blijven. Toen Maran weg was, ging ik even naar het toilet. Ik zal niet teveel op de details ingaan, maar ik verloor overduidelijk een slijmprop. Hyper whatsappte ik mijn vriendinnen: “Aaahh! Ik ben de slijmprop verloren! Het kan nog wel even duren, maar stap 1 is gezet!” Stap 2 volgde eigenlijk direct daarna, toen ik voelde dat ‘er nog wat bleef lopen’. Toen ik weer op het toilet zat in een poging te zien wat er aan het druppelen was (note to self: niet te doen met een dikke buik) kwam Maran thuis. Hij pakte een glas voor mij waarmee ik doorzichtig vruchtwater met witte vlokjes in opving. Ja, er was geen twijfel over mogelijk: de bevalling was begonnen.

Hier kon ik nog lachen.

Hier kon ik nog lachen.

Even snel een allerlaatste buikfoto. En oei, nu ik deze terug zie, mis ik hem stiekem wel een heel klein beetje...

Even snel een allerlaatste buikfoto. En oei, nu ik deze terug zie, mis ik hem stiekem wel een heel klein beetje…

 

Patat en Daniel Arends
Nadat we even hyper onze ouders op de hoogte hadden gebracht van dit nieuws, besloten we onze patat toch maar op te eten. Ik kroop met mijn blote kont in een leeg bad, zodat ik daar vrolijk verder kon lekken. Met de nadruk op vrolijk, want dat was onze stemming op dat moment. Na het eten kroop ik met een plastic onderleggertje op de bank en keken we een show van Daniel Arends via Netflix. We belden tussendoor de verloskundige, die beloofde halverwege de avond langs te komen. Ik moest mijn (beginnende en dus hele lichte) weeën timen en bellen als die regelmatig werden. Dat waren ze al meteen: om de 3 a 4 minuten en ze bleven ongeveer een minuut aan. Maar het duurde lang voordat ze echt heftig werden. Zo rond 12 uur waren ze flink pijnlijk. De verloskundige kwam langs en voelde pas 1 centimeter ontsluiting. Wat een bummer! Ze toucheerde me en maakte er 3 centimeter ontsluiting van, wat natuurlijk een fijne (maar verschrikkelijk pijnlijke) opsteker was. Daarna vertrok ze met de mededeling dat ze om vier uur ’s nachts terug zou komen. Ik mocht in bad en besloot wat afleveringen Modern Family te kijken. Dat lukte maar half, de pijn werd ontzettend heftig. Na een uurtje in bad ging ik lekker (?) in bed liggen. Daar ging het voor mijn gevoel min of meer mis. Ik kon de weeën niet meer opvangen, raakte tussendoor in paniek was alle positieve bevallingsmantra’s vergeten. Na een uur hield ik het niet meer vol en liet ik Maran de verloskundige bellen met de vraag of we naar het ziekenhuis mochten gaan voor pijnbestrijding.

Afdeling Verloskunde
Dat kon, dus we gingen rond kwart over twee ’s nachts op pad. Een eindje op weg vroeg ik me af of ik mijn stijltang wel uit het stopcontact had getrokken. Dat had ik, maar op dat moment wilde ik het zeker weten. We reden terug, Maran ging het even controleren en ik smste nog wat met mijn schoonouders. Daarna gingen we naar het ziekenhuis. Met een rolstoel werd ik door een donker en verlaten ziekenhuis naar de afdeling ‘Verloskunde’ gereden. En dat moest ook wel, ik kon tijdens het wegpuffen van de weeën niet eens de receptioniste van de afdeling gedag zeggen. We kregen een mooie, ruime en nieuwe kamer toegewezen, waar ik direct op het bed ging liggen. Ik was erg bang op dat moment. Ik vond de weeën tegenvallen en kon alleen nog maar aan doemscenario’s denken. Wat als…? En dan dus iets heel engs of onbeschrijfelijk verdrietigs. De verpleegkundige probeerde me gerust te stellen door me te voor te houden dat ik in principe niet verder hoefde te kijken dan de volgende wee. Maar dat lukte me niet. Ik wilde pijnbestrijding, en wel zo snel mogelijk!

Die lieverds zaten in spanning te wachten.

Die lieverds zaten in spanning te wachten.

 

Mijn reddende Remifentanil-engel
Maar het was duidelijk niet mijn feestje. De anesthesist was in de OK en kon dus niet direct komen. Ik vroeg ‘dan maar’ om een morfinepomp (Remifentanil), maar het duurde ook erg lang voordat de verloskundige daarin mee ging. Uiteindelijk werd ik rond een uur of vijf ’s nachts er toch op aangesloten, nadat eerst vier keer mijn infuus mis werd geprikt. Vanaf dat moment kon ik tussen de weeën door heerlijk ontspannen. Ik werd er in de eerste instantie wat duizelig van, maar voelde meteen de paniek uit mijn lichaam zakken. Ik kon tussen de weeën door een beetje wegdoezelen, waardoor de weeën – die wel nog net zo pijnlijk waren – een stuk beter op te vangen waren. Het resultaat: binnen anderhalf uur had ik 9 centimeter ontsluiting! Het laatste stukje ging net zo makkelijk. Maran zijn moeder en mijn moeder zijn even bij me geweest en van 6 tot 7 probeerde ik tussen de weeën door wat te slapen. Toen had ik volledige ontsluiting en gaven ze me twee keuzes: ik mocht nog even aan het pompje blijven hangen en mijn persweeën wegpuffen, zodat de baby wat verder kon zakken. Of ik zou meteen gaan persen, maar met het oog op de wisseling van de wacht van het ziekenhuispersoneel, zou dat niet heel erg handig zijn. Een uur lang heb ik dus de persweeën weggepuft en dat ging me eigenlijk verrassend goed af. Lang leve de Remifentanil!

Welkom lieverd
Om 8.15 kwamen er een nieuwe verloskundige en een nieuwe verpleegkundige de kamer binnen. Het persen kon beginnen, dus ik moest afscheid nemen van mijn drogerende vriend. De eerste paar persweeën maakte ik goede vorderingen. Maar steeds op het punt dat het hoofdje er wel of niet uit zou komen, zakte hij toch weer terug. Na anderhalf uur persen (!!) besloot de verpleegkundige voor versterking te kiezen: ik zou geknipt gaan worden en de baby zou met een vacuümpomp geholpen worden. Ik vond het doodeng, want had er verschrikkelijke verhalen over gehoord. Deze bleken op mij in ieder geval niet van toepassing te zijn. Het knipje was compleet pijnloos en met behulp van de vacuümpomp kwam er al snel een hoofdje en schoudertjes tevoorschijn. Ik schiet nog vol als ik daar aan denk. Nim bleek met zijn hoofd een beetje schuin te liggen en hij had zijn hand naast zijn hoofd gelegd. Daardoor lukte het zonder hulp niet. Binnen enkele seconden werd er om 09.59 uur een glibberig, warm wezentje op mijn borst gelegd. Ik hoorde mijn moeder – die ergens bij mijn hoofd stond – snikken en zelf kon ik alleen maar heel blij zeggen: “wauw, hij is er, hij is er, hij is er!” Ik was verbaasd en opgelucht dat de bevalling nu achter de rug was (halverwege het persen was ik ervan overtuigd dat er nooit een einde zou komen aan de ellende) en Maran kon alleen maar heel breeduit lachen. Wauw, Nim was er inderdaad! En het was de mooiste baby op de wereld.

Heerlijk moment <3

Heerlijk moment <3

Hoi opa’s en oma’s!
Na afloop van het natuurgeweld moest ik nog even gehecht worden. Met Nim en een deken op mijn borst lag ik met mijn benen wijd in de schijnwerpers. Precies zoals het er in mijn ergste nachtmerries uit had gezien. En toch interesseerde het me helemaal niets. Met dat kereltje heel dicht bij me hadden ze een complete trui tussen mijn benen kunnen breien en dan nog had ik het waarschijnlijk prima gevonden. Toen de hechtingen er eenmaal in zaten konden mijn vader, Maran’s ouders en mijn broertje gehaald worden. Dat was natuurlijk ook een prachtig moment dat ik echt nooit meer zal vergeten. Nadat ik een flinke lunch (en beschuit met muisjes!) naar binnen gewerkt had, mocht ik douchen en uiteindelijk natuurlijk lekker naar huis. Zo trots als een pauw zat ik in de rolstoel met op mijn schoot een Maxi Cosi met daarin de liefste baby op de wereld (sorry mede-mama’s…). Zo rond twee uur kwamen we thuis aan. Ik ging even met Nim naar bed (waar ik alleen maar heel verliefd naar hem kon staren) en onze ouders bleven gezellig nog even hangen. Er werd boodschappen gehaald, iedereen bleef eten en ondertussen kon ik lekker op de bank liggen.

Nim met zijn gefronsde, opgezwollen, pasgeboren babyhoofdje in de Maxi Cosi op weg naar huis.

Nim met zijn gefronsde, opgezwollen, pasgeboren babyhoofdje in de Maxi Cosi op weg naar huis.

Nooit meer?
Alle cliché’s aan zo’n bevalling kloppen. Inmiddels ben ik de pijn en de angst die ik voelde grotendeels wel weer vergeten. Het moment waarop je je baby voor het eerst vasthoudt, maakt écht alles goed. Ik vind het nog steeds bizar als ik eraan terug denk dat er vorige week rond deze tijd nog helemaal geen sprake was van een bevalling. Op dat moment wist ik nog niet dat het moment zo dichtbij was. En inmiddels hebben we zoveel nieuwe indrukken op gedaan. Ik ben bevallen met werkelijk alles wat je je daarbij kunt voorstellen, ben tot over mijn oren en verder verliefd op mijn kereltje, heb borstvoeding gegeven, weet hoe ik kan kolven, heb slapeloze nachten meegemaakt (en daar tot mijn eigen grote verbazing keihard van genoten!), mijn huishouden toe weten te vertrouwen aan onze schat van een kraamverzorgende, behoorlijk in de kreukels gelegen en er ook weer grotendeels van opgeknapt. Zwanger zijn was heerlijk, maar moeder zijn is nog veel geweldiger! 

31 Comments
  • Petra
    september 21, 2014

    Die laatste zin….wauw!

    • Renee
      september 21, 2014

      Ik zit thuis op de bank. Broertje en m’n vriend kijken voetballen. Tijdens een kommetje bamisoep ‘even’ jouw verhaal lezen. De tranen biggelen over m’n wangen. Wat een verhaal Betty! Wauw!

  • iooon
    september 21, 2014

    Wat heerlijk om te lezen 🙂 dankjewel voor het delen!

  • Donna
    september 21, 2014

    Wat een prachtig geschreven bevallingsverhaal, ik kreeg tranen in mijn ogen.
    Vorige week was ik op vakantie en heb ik iedere keer toen ik wifi had even gekeken of jullie kleine man al geboren was… en ja hoor, hij is er!
    Van harte gefeliciteerd, geniet met volle teugen!

  • Manon
    september 21, 2014

    Aaaaah <3 Ik had al wat stukjes mogen horen in onze What's App gesprekjes en nu is het verhaal compleet! Wat heb je dit mooi opgeschreven Betty… Echt! Door jou, en dit verhaal, heb ik ook steeds meer vertrouwen in mezelf en een soort van "zin" in mijn bevalling. Vooral door de laatste alinea <3

  • Mendy
    september 21, 2014

    Wow! Wat heb je een prachtig verhaal geschreven, Betty! Moet eerlijk zeggen dat de twijfels waar we het vorige week over hadden, door jouw verhaal al een stuk minder zijn. Geniet lekker van Nim!

  • Gwen
    september 21, 2014

    Deze zeef zit natuurlijk keihard te janken haha. Mooi geschreven en mooie bevalling ook, ondanks de pijnlijke en bange momenten. En die laatste alinea, zo waar!

  • Geertje
    september 21, 2014

    Ik krijg helemaal kippenvel van je verhaal.. zo mooi hoe je het beschrijft En echt… het is een bevalling, maar het blijft mooi! Maar pfff, 1,5 uur persen!!! Bij mij was het 2x tussen de 2 en 4 persweeën. Geniet lekker van jullie mannetje! En Nim, zo’n leuke naam!

  • Linda
    september 21, 2014

    Wat leuk om je bevallingsverhaal te lezen. Zelfs na twee bevallingen blijft dut heel bijzonder en komen er nog een paar prikkende traantjes als de baby er is. Het filmpjes kijken en badderen heb ik ook gedaan. Je hebt helemaal gelijk, zwanger zijn is bijzonder maar er gaat niets boven mama zijn.

  • Whitney
    september 21, 2014

    Wauw prachtig! Kreeg flash backs naar mijn eigen bevalling hoe mooi het is idd. Dit vergeet je nooit meer.

  • Annelies
    september 21, 2014

    Bedankt voor het delen! Je hebt het prachtig beschreven <3 hopelijk steekt je verhaal mij aan, ik ben nu 40 wkn en 4 dgn…

  • Kelly Caresse
    september 21, 2014

    Wauw met tranen in mijn ogen lees ik je bijzonder mooie bevallingsverhaal. Ik denk en voel helemaal met je mee, wat beschrijf je het mooi. Ik moest lachen bij het ‘we zijn toch nog teruggereden voor de stijltang’, hoe bedenk je het hihi.
    Wat heb jij het knap gedaan, wat een lange bevalling zo met dat lange persen, onwijs trots op jou! Ik kan het niet anders verwoorden vol trots dat ik dit lees! Gefeliciteerd met de voor jullie mooiste baby op aarde 😉
    Geniet! 🙂 liefs

  • Annemarie
    september 21, 2014

    Mooi om te zien hoe meer mama’s/vrouwen onder de indruk zijn van je verhaal. Zeker bij HET moment pinkte ik een traantje weg. Beetje jaloers omdat het bij ons zo anders is gelopen want oh wat fijn dat je het zo hebt kunnen doen. Ik blijf het zeggen: lekker genieten en erover bloggen. Geniet ik mee!

  • Betty
    september 21, 2014

    Wauw wat een lieve reacties! Ik ben er helemaal ontroerd door. <3
    Dank jullie wel!

  • Marianne
    september 21, 2014

    Gefeliciteerd 🙂 ik herken veel in dit verhaal. Who cares dat je nog gehecht moet worden… je kijkt naar je kindje en denkt: dat heb ik ervoor over!

  • Odile
    september 21, 2014

    Zo wat heb je een pittige bevalling gehad! Ik herken er heel veel uit en kreeg ook een kippenvel momentje bij je laatste zinnen en tranen, dat is ook precies hoe het voor mij voelde! Nu Maxim bijna 1 jaar is denk ik er vaak aan terug. Dat je zo’n bevalling zo weer zou doen, zegt genoeg hoe bijzonder het is om mama te zijn! Hopelijk ben je snel weer een beetje te been en kan je lekkere wandelingen maken met je pracht kereltje!

  • Romy
    september 21, 2014

    Lieve Betty, ik volg je al een hele tijd en ik wilde jullie even van harte feliciteren met de geboorte van jullie mooie zoontje! Heb zelf een zoontje van 8 maanden en het moeder zijn is inderdaad echt fantastisch. En de tijd vliegt met zo’n kleine, ze worden zo snel groot! Geniet er lekker van!! Liefs Romy

  • Marleen
    september 21, 2014

    Gefeliciteerd met je prachtige zoontje! Wat heb je dit mooi beschreven!

  • Monique
    september 21, 2014

    Oh heerlijk zeg, wat fijn dat je je verhaal zo gedetailleerd met ons deelt. Zo herbeleef ik mijn eigen bevalling ook weer een beetje. Gek is dat he, hoe je alle nare heftige dingen vergeten bent zodra dat kleine mensje op je borst gelegd wordt? Geniet er maar lekker van meis!

  • Joyce
    september 22, 2014

    Wat een fijn bevallingsverhaal (klinkt gek he) mooi opgeschreven 🙂

  • Willemijn
    september 22, 2014

    Nou ik pinkte toch wel even een traantje weg hoor! Prachtig geschreven Betty!

  • lou
    september 22, 2014

    leuk om te lezen! bij mij precies hetzelfde, knip en vacuum, want mijn baby was te groot voor het geboortekanaal. Ik herken zoveel in jou verhaal.
    Super geschreven zeg! En nu genieten! 🙂

  • Sabien
    september 22, 2014

    Na het lezen van jou mooie verhaal hoop ik ooit moeder te mogen worden…

  • Bianca
    september 22, 2014

    Wat beschrijf je dat mooi! En fijn dat je er ondanks de pijnlijke en bange momenten goed op terugkijkt. Het brengt bij mij ook m’n bevallingsverhaal weer terug! En ja, wat kan jou het schelen dat er allemaal mensen tussen je benen staan te turen als je zo’n mooi mensje op je buik hebt liggen! Lekker doorgaan op je blauwe wolk!

  • Malou
    september 22, 2014

    Hier was ik echt heel benieuwd naar, en wat heb je alles mooi geschreven!
    Die remifentanil zou ook mijn eerste keuze zijn qua pijnbestrijding, en door jou verhaal ben ik daar nog wat zekerder van, dank je 🙂

    Geniet van je kindje, en wat een mooierd is het!

  • Marieke
    september 22, 2014

    Ooh bevallen lijkt me zó erg! Haha… Maar wat beschrijf je het mooi Betty en wat heerlijk dat je nu echt van je mannetje kunt genieten!

  • Koalabeautymama
    september 22, 2014

    Wow wat mooi om te lezen en bijzonder omdat ik je zwangerschap ook heb gevolgd 😀 Gelukkig dat het knipje meeviel. Wat een bikkel ben je. Nogmaals van harte met jullie kleine man en heel veel geluk!

  • Lilian
    september 23, 2014

    Wat ontzettend mooi om te lezen. Ik ben ook gek op bevallingsverhalen en vind het heerlijk om te lezen hoe je het ervaren hebt.

    Heel veel geluk met z’n drieën!

  • anouk
    september 23, 2014

    Nogmaals gefeliciteerd! Wat een mooie jongen!

  • Dani
    september 23, 2014

    Wauw mooi beschreven zeg en goed nu dat nog zo vers in je geheugen ligt want je gaat het anders gewoon vergeten! Ik heb ook remifentanil gehad tijdens de weeen en ik vond het ook fantastisch op dat moment haha. Het persen daarentegen vond ik hels, het neemt je lichaam gewoon over en ik vind het eng als je de controle over je lichaam kwijtraakt. Dus hoop (en denk) dat het persen bij een tweede veel korter is!

  • Meike
    september 25, 2014

    Mooi verhaal! Nu lekker genieten van de kleine man.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *