to top

Mijn blog in offline-land

Vorig jaar, zo rond deze tijd, kreeg ik weer heel veel zin om een eigen blog bij te gaan houden. Sinds ik een jaar of 13 was, heb ik steeds al eigen blogs gehad. Het heette toen nog niet zo, maar het kwam wel op hetzelfde neer. Ik heb eigen blogs gehad en blogs gedeeld met mijn nichtjes of met vriendinnen. Mijn laatste ‘blog’ was Femme Digitale. Voor de bekenden: dat was een soort 20Something, maar dan in een ander jasje en zonder afgebakende leeftijdscategorie. Toch besloten we daar al vrij snel mee te stoppen. We hadden er niet meer zo’n lol in. Bovendien studeerde ik datzelfde jaar af en vond ik het lastig om mijn werk als leerkracht te combineren met het bloggen. 

Ik vind het namelijk fijn om op mijn blog de vrijheid te voelen om te posten wat ik wil. Zoals jullie weten, als jullie mij langer dan vandaag volgen, zijn dat alledaagse dingen. Ik schrijf graag over mijn zwangerschap, over trouwen, werk en wat ik beleef. Toch lijkt het me een bijzonder onprettig idee dat ouders van kinderen uit mijn groep zo’n persoonlijk kijkje in mijn leven zouden krijgen. Op school wilde ik namelijk vooral ‘de juf’ zijn, en daar hoort in mijn ogen een vorm van afstand bij. Mede om die reden heb ik op mijn persoonlijke Facebook-pagina nooit iets gezegd over mijn blog. Niet dat ik überhaupt ouders in mijn vriendenlijst had staan, maar via via komt er dan vanzelf wel iemand achter.

Inmiddels werk ik al een half jaar niet meer op school. Ik zou mijn Facebook-pagina vol kunnen spammen met updates over mijn blog. Het zou me zeker een stuk meer traffic opleveren (ik heb namelijk een gigantische familie), maar toch doe ik het niet. Er zijn in mijn offline-wereld namelijk maar weinig mensen die van mijn blog af weten, en dat wil ik eigenlijk wel zo houden. Ik vertel wel eens over ‘dat ik wel eens ergens voor schrijf’, maar laat in het midden waar dat dan voor is. En zolang er niet naar wordt gevraagd, hoef ik het ook niet te vertellen. Ik weet niet eens precies waarom.

Ik ben namelijk erg trots op mijn blog, op de stukjes die ik schrijf en op het aantal bezoekers dat mijn blog blijkbaar interessant genoeg vindt om dagelijks te blijven bezoeken. Maar ik hecht ook wel heel veel waarde aan een zekere vorm van anonimiteit die ik nu heb. En het is niet alsof ik aan de lopende band mensen uit mijn directe omgeving belachelijk maak op mijn blog, omdat ik verhalen vertel die niet waar zouden zijn of omdat ik om welke andere reden dan ook de content verborgen moet houden. Maar het is wel zo dat ik het stiekem een prettig idee vind dat alles wat ik schrijf en dus denk, niet direct ook door mijn oma en buurvrouw gelezen wordt.

Zou het een ramp zijn als mijn familie opeens achter het bestaan van mijn blog komt? Welnee. Ik heb een linkje op mijn Instagram-account staan en daar word ik ook gevolgd door familie. Misschien heeft, zonder dat ik het weet, mijn hele omgeving mijn blog al ontdekt en lezen ze al maanden trouw mee. Ik zou het helemaal niet erg vinden, nogmaals omdat ik niet echt iets raars, kwetsends of iets dat niet waar zou zijn op mijn blog post. En toch, als ik heel eerlijk ben, voelt het voor mij prettiger om mijn ‘online- en offline werelden’ van elkaar gescheiden te houden.

Ik kan er niet mijn vinger op leggen waarom ik het zo doe, maar zo voelt het voor mij gewoon goed. Het zou geen probleem zijn als… maar als het niet hoeft, dan gaat daar mijn voorkeur naar uit. Is dat raar? En hoe beleven de andere bloggers onder mijn lezers dat?

  • Dita

    Mijn collega’s lezen mijn blog wel regelmatig en mijn vriend ook. Mijn ouders niet volgens mij maar dat vind ik ook niet erg. Mijn updates komen wel automatisch op facebook want ik weet dat mensen dat erg leuk vinden. Laatst kwam ik een oud klasgenootje tegen en die blijkt mijn blog ook altijd te lezen, dat vind ik wel leuk!

    7 september 2014 at 09:02 Beantwoorden
  • sanne

    Zelf ben ik altijd erg actief geweest op forums. Ook daar kan je vaak contact hebben met dezelfde mensen, afspreken en elkaar echt leren kennen. Sommige hebben kennis gemaakt met mijn vriendengroep of ben ik met die jongens uit geweest en daarbij vriendinnen tegengekomen. Ik heb nooit gezegd dat ik ze online heb leren kennen, maar gezegd dat het achterneefjes oid waren. Vriendinnen zijn niet zo van mensen via internet ontmoeten en forums dus die zouden het toch niet “snappen”. Ik ben blij dat ze er nooit achter zijn gekomen, maar had het geen ENORM drama gevonden als dat wel was geweest. Liever niet, maar was het wel gebeurd dan had ik het ook overleefd.

    7 september 2014 at 09:03 Beantwoorden
  • Manon

    Mijn ouders zijn vaste bezoekers van onze blog en dat vind ik af en toe wel heeeeeel erg akward. Vooral als ze dan in mijn bijzijn een filmpje gaan kijken :’), dan denk ik echt: DOE AF! Verder bazuin ik het ook niet echt rond bij de mensen in reallife… Heb dat zelfde gevoel ook een beetje wat jij ook hebt. Misschien bezoekt iedereen van mijn familie wel onze blog maar er wordt niet echt over gesproken en als iemand een opmerking maak dan weet ik ook nooit zo goed hoe ik moet reageren.

    7 september 2014 at 10:20 Beantwoorden
  • Odile

    Ik denk er ook een beetje hetzelfde als jij over en dus weten weinig mensen uit mijn omgeving dat ik een blog bij hou. Ik snap erg goed dat je toen als leerkracht afstand wilde bewaren, ik heb hetzelfde gedaan!

    7 september 2014 at 10:53 Beantwoorden
  • Madelon

    Mijn blog is onder familie en vrienden gewoon bekend. En ze lezen er ook op haha. Ik schrijf er alleen nauwelijks persoonlijk op. Dat maakt het ook wel anders denk ik.

    7 september 2014 at 11:27 Beantwoorden
  • Stien

    Helemaal niet raar, en helemaal normaal. Er zijn mensen die het leuk vinden dat iedereen hun blog leest, en bij sommigen zijn ouders en schoonouders zelfs de eerste mensen die afweten van het bestaan van hun blog. Bij mij niet. Ik heb een blog en mijn ouders, zus of vrienden weten dat niet. Ik heb zo’n zeven volgers en dat is voor mij nu prima. Ik voel me daar goed en we kletsen lekker onder elkaar, het is persoonlijk en ik ben blij dat ik een aantal mensen kan aanspreken. Alhoewel ik in de toekomst graag wat persoonlijker zou willen schrijven, mijn ouders en iedereen meelezen en mijn blog een beetje laten groeien. Maar we zien wel. Nu voelt dit goed zoals het is. Echte privézaken zet ik trouwens niet op mijn blog, wel foto’s en wat ik zowel doe. Mijn achternaam is bijvoorbeeld nog anoniem en voorlopig wil ik dit zo houden. Leuk artikel trouwens!

    7 september 2014 at 19:07 Beantwoorden
  • Nicole

    Mijn blog heb ik gebruikt toen ik met zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis lag en later tijdens de herseninfectie van Fay als nieuwsblog. Dit zodat onze familie en vrienden konden bijhouden hoe het ging en wij dit niet telkens opnieuw hoefden te vertellen. Ook was het voor mij een uitlaatklep en dat is het vaak nog steeds!

    Mijn blog is dus ook niet onbekend bij mijn familie/vrienden/kennissen. Soms zou ik wel willen dat dit anders was hoor. Ik krijg toch ook vervelende reacties soms en mensen die t “beter weten”.

    7 september 2014 at 22:07 Beantwoorden
  • Ineke

    Mijn fb-account is ook niet gelinkt aan mijn blog. En denk wel dat ik het zo ga houden. Kan ook niet direct een concrete reden op plakken waarom.

    Ik schrijf wel open en eerlijk. Mijn voorlaatste post was nl heel persoonlijk & open. Maar wel met de gedachte van hier kan ik andere mensen mee helpen. Hier snij ik een onderwerp aan dat in de aandacht mag staan. Mijn vrienden en familie weet het volledige verhaal, maar toch vind ik het rare gedachte dat ze bvb dat artikel zouden lezen :).

    8 september 2014 at 17:15 Beantwoorden
  • Malou

    Leuk geschreven. De meeste mensen in mijn omgeving weten wel dat ik blog, maar het is soms nogal awkward als ze mijn blog gaan lezen terwijl ik erbij ben.

    9 september 2014 at 11:23 Beantwoorden
  • Marieke

    Ik blog al bijna 10 jaar op hetzelfde stekje en iedereen weet van mijn blog af. Mijn vrienden, familie en kennissen zijn trouwe fans, en dat vind ik alleen maar heel leuk. Ik haal daar heel veel bezoekers uit.

    Ik krijg alleen maar positieve reacties; mensen vinden dat ik leuk schrijf en de mensen die ik niet zo vaak zie, vinden het leuk om te volgen wat ik allemaal beleef. Ik zet er ook geen superrr diepe en persoonlijke dingen op, en ook geen negatieve dingen over werk of anderen. Mijn offline en online leven loopt, zowel zakelijk als privé, allemaal door elkaar.

    9 september 2014 at 14:56 Beantwoorden
  • Whitney

    Ik heb/had dat ook. Ben nu al een tijdje niet meer actief aan het bloggen. Toch had ik totaal niet de drang om me blog te promoten op me werk. Net wat je zegt, niets te verbergen maar vond het goed zo.

    11 september 2014 at 08:59 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.