to top

“En? Wat ga je na je zwangerschap doen?”

Zoals jullie waarschijnlijk weten heb ik geen werk meer. Voornamelijk omdat ik mijn werk als leerkracht op een basisschool niet leuk genoeg vond en ik het echt te zwaar vond om iedere dag zes uur lang non-stop de verantwoordelijkheid te hebben over 25 kinderen. Ik besloot afgelopen maart, zo’n 10 weken zwanger, ontslag te nemen en sindsdien ben ik thuis. Vooral in de eerste periode nadat ik gestopt was met werken heb ik veel vragen vanuit mijn omgeving hierover moeten beantwoorden. Inmiddels weet iedereen wel waarom ik met mijn werk was gestopt. Maar: nu ik in de laatste weken van mijn zwangerschap zit, krijg ik toch weer regelmatig de vraag over wat mijn toekomstplannen op werkgebied zijn. Ik weet nooit zo goed wat ik moet zeggen, maar ik zal het in dit logje eens proberen.

Laat ik maar meteen voorop stellen dat ik het gewoon nog niet weet. Ik heb écht geen flauw idee wat ik op carrièregebied wil gaan doen! Ik heb ergens al jaren het gevoel dat ik in staat ben tot een hele bijzondere, toffe baan, maar wat voor baan en hoe ik daaraan ga komen: geen idee. In januari van dit jaar begon ik met loopbaancoaching. Het traject heeft mij veel opgeleverd, maar geen concreet idee voor een baan of een passende vacature. Bovendien heb ik nog geen beeld van hoe mijn leven er straks als moeder uit zal zien. Ik zou graag het moederschap combineren met een baan waarin ik mijn kwaliteiten kwijt kan, maar is dat haalbaar?

Het frustrerende is dat ik echt niet weet wat ik precies wel wil en juist dat is iets wat ik niet ken. Normaal gesproken weet ik heel goed wat ik wil en stop ik niet met knokken tot ik datgene heb bereikt. Maar nu is mijn doel te vaag en het lukt me ook niet dit scherp te krijgen. Niet alleen en niet met behulp van de coaching. Er zijn best wat potentiële banen die me leuk lijken, maar na twee geflopte carrièrekeuzes met bijbehorende studies, kan ik mezelf eigenlijk niet helemaal serieus meer nemen. Want wat zegt me dat, als ik nu weer een studie zou beginnen, dit dan wél opeens mijn droombaan zou kunnen worden? Dacht ik dat bij de vorige twee studies ook niet?

IMG_4899

Ik zou dolgraag mijn geld willen verdienen met schrijven. Ik doe het graag, vind het heerlijk om creatief bezig te zijn en houd er enorm van dat het mogelijk is om in alle rust en vanuit huis te doen. Schrijven op een redactie lijkt me trouwens ook prima hoor, maar we weten allemaal dat die banen niet voor het oprapen liggen. Sowieso vraag ik me af of mijn droom ooit werkelijkheid zou kunnen worden, want wie zit er op een tekstschrijver te wachten zonder relevante opleiding? Ik weet daarnaast dat er heel veel (heel. veel.) freelance tekstschrijvers zijn. Dus wat heb ik toe te voegen? En hoe ga ik in hemelsnaam aan potentiële werkgevers komen? Een optie zou zijn om zelfstandig, succesvol blogger te worden. Maar mijn persoonlijke blog leent zich niet voor een commercieel interessante doelgroep en een origineel, bijzonder idee voor iets anders heb ik niet.

Verder heb ik nog steeds het gevoel dat ik ‘iets met mensen’ wil doen. Ik wil heel graag iets bijdragen aan de maatschappij, iets doen waar ik anderen blij mee kan maken. Maar ik moet er niet aan denken om in de zorg te werken. Bovendien bleek uit mijn loopbaancoaching dat ik naast extravert, ook juist heel introvert ben en heel veel waarde hecht aan werk wat ik alleen kan doen. Want hoe geweldig fijn en bijzonder het me ook lijkt om de glimlach op de gezichten van hulpbehoevenden te zien, het lijkt me ergens ook wel heel vermoeiend om – weer – de hele dan ‘in dienst’ te staan van anderen die iets van me willen. Zou ik toch niet liever alleen werken? Of is er iets wat het alleen werken juist kan combineren met iets nuttigs doen voor anderen? Zo ja, wat voor vacatures zouden er in zo’n gebied dan zijn? Bovendien zal je vast wel voor het één of ander opgeleid moeten zijn en op dit moment ben ik niet bereid een studie te gaan volgen.

Zoals jullie uit dit bericht misschien wel op kunnen maken, heb ik dus echt geen idee wat ik wil en loop ik steeds vast op mijn eigen denken. Potentiële opties maak ik bij voorbaat voor mezelf al onmogelijk, terwijl ik niet onderzocht heb of er misschien toch wel een mogelijkheid zou zijn. En waar ik normaal gesproken dus juist iemand ben die haar tanden vast zet in wat ze wil, doe ik dat nu juist niet. Ik loop weg voor eventueel uitzoekwerk en voel me daarin enorm lamgeslagen. Ik had gehoopt dat ik tegen het einde van mijn zwangerschap misschien wel een concreter idee zou hebben van mijn toekomstplannen op werkgebied, maar dat blijkt dus helemaal niet zo te zijn. Als ik denk aan werken, word ik gefrustreerd. Niet omdat ik niet wíl werken, want ik wil me juist dolgraag wél nuttig voelen en iets bijdragen. Zowel aan de maatschappij als financieel aan ons huishouden. Iedere keer als ik aan mijn carrière denk loop ik vast, raak ik gefrustreerd en voel ik me ellendig. Ik stop het dus weg, onder het mom van ‘ik ga wel gewoon in een winkel of lunchroom werken’. Voor het geld hoef ik dat in principe niet te doen, maar ik wil me wel weer graag nuttig voelen en bovendien vind ik het niet eerlijk naar Maran toe dat de financiële druk nu alleen bij hem ligt. Al vraag ik me af hoe gelukkig ik van een dusdanige baan zou worden.

Als mensen vragen wat ik na mijn zwangerschap wil doen, antwoord ik altijd met: “ik heb eerlijk gezegd nog geen idee, misschien ga ik ergens achter een kassa zitten of probeer ik parttime op een andere school te werken.” Maar zonder dat mensen het weten, heb ik dus veel beter nagedacht over die vraag en vind ik het te vervelend voor woorden om daar geen duidelijk antwoord op te hebben. Ik heb het gevoel dat ik wel kwaliteiten heb om een echte, goede, belangrijke baan te kunnen hebben. Maar wat precies?

  • Susan

    Lastig dat je het niet weet! Ik herken dat je gevoel van je nuttig willen voelen, ik vond het ook heel vervelend om toen ik ‘zoekende’ was dat mijn man volledig voor ons inkomen zorgde en ‘nuttige dingen deed’ terwijl ik voor mijn gevoel maar een beetje thuis zat. Maar geef een carrière als schrijver gewoon een kans! Het lijkt je leuk, je kunt het goed én je hebt niets te verliezen. Ook als je de eerste jaren weinig tot niets verdiend is het geen ramp, het is (kan ik uit ervaring vertellen) juist een heel fijne uitgangspositie als je door het inkomen van je partner niet meteen MOET bedragen aan het huishouden, je hebt volop de ruimte om iets op te starten en dingen uit te proberen. En misschien daarnaast een baantje voor 1-2 dagen om de deur uit te zijn en gevoelsmatig ook bij te kunnen dragen aan je huishouden? Zo heb ik de eerste 2 jaar van mijn eigen bedrijf aangepakt, en inmiddels kan ik er al ruim een jaar van leven 🙂

    13 augustus 2014 at 08:07 Beantwoorden
    • Liza

      Susan mag ik vragen wat voor bedrijf je bent begonnen? Jouw verhaal klinkt leuk! Fijn dat je er nu van kunt leven. Maar het komt niet zonder investeren in tijd denk ik!

      18 augustus 2014 at 10:16 Beantwoorden
  • Manon

    Och, ik had weer zo mijn naam onder dit stukje kunnen schrijven… Ergens zou ik ook wel weer willen werken maar aan de andere kant… Zo’n baby’tje straks lijkt me al een baan op zich. Ook begint onze blog steeds meer te “lopen” zeg maar maar dat is meer dat we 1x per maand kunnen lunchen zeg maar :’) hahaha. Ergens mis ik het ook wel om onder de mensen te zijn… Zo’n horeca baantje in een klein lunchcafeetje lijkt me eigenlijk niet eens zo verkeerd!

    13 augustus 2014 at 08:19 Beantwoorden
  • Nadia

    Oooh, wat herkenbaar! Ik heb ook géén idee wat ik met mijn leven wil! Zou ook zo graag willen schrijven, heb daar ook een opleiding voor gedaan, maar op redacties van bladen gaat het niet zo goed en ik heb ook geen origineel idee voor een blog, net als jij… Lastig!

    13 augustus 2014 at 12:02 Beantwoorden
  • Jess

    Ergens wel herkenbaar. Ik kom ook uit het onderwijs alleen was ik docent op een middelbare school Tijdens de hele nasleep van mijn zwangerschap besloten om voor mezelf te gaan werken. Soms doe ik weleens wat freelance klussen maar grotendeels maak ik analyses. Maar goed, dat ging prima met mijn studie al heb ik wel het nodige in de praktijk moeten opfrissen en bijschaven. Ooit wil ik ook nog eens iets totaal anders gaan doen maar studeren zie ik niet meer zitten. Eerst maar eens een baby baren, dat brengt vast weer nieuwe inzichten met zich mee.

    13 augustus 2014 at 12:49 Beantwoorden
  • iooon

    Herkenbaar. Ik heb wel wat ideeën en plannen maar heb ze op een laag pitje gezet ivm de baby. Ik weet niet wat voor invloed dat gaat hebben op mijn leven. We willen nog steeds verhuizen en weten nog niet waar we gaan wonen. En ik zou het ook zonde vinden om te gaan werken en vervolgens heel mijn salaris af te moeten dragen aan de kinderopvang.

    Dus ik zie wel wat op mijn pad komt. Zie ik mijn droombaan dan reageer ik er wel op. Komt die niet dat is het voor nu ook goed.

    13 augustus 2014 at 16:38 Beantwoorden
  • Nicole

    Wat een herkenbaar stukje zeg. Ik kom ook uit het onderwijs maar ik was 4 jaar lang invaljuf. Daar ben ik ook mee gestopt en heb daarnaast bepaalde dingen gedaan. Maar telkens was het dat toch net niet. Ik kan helaas niet thuis blijven al wil ik dat wellicht wel.. Voor mn kleine zorgen. Maar op dit moment zit ik in de ziektewet dus kan ik het nog wat uitstellen… Pfff lastig!

    14 augustus 2014 at 09:44 Beantwoorden
  • Odile

    Echt herkenbaar. Ik was tijdelijk gestopt met studeren tijdens mijn zwangerschap en kreeg ook constant de vraag hoe en wat ik dan zou gaan doen na de bevalling. De kraamzorg vroeg het in de kraamweek ook, toen ben ik echt in tranen uitgebarsten: het idee dat ik mijn kindje niet hele dagen bij me zou hebben, verschrikkelijk haha! Inmiddels ben ik iets meer aan het idee gewend nu ik over 2 weken weer ga beginnen. Wat ik later voor baan wil? Tja, geen idee. Eerst maar eens die studie zien te voltooien!
    En jij eerst maar eens lekker genieten van je kindje denk ik he, op zoek gaan naar een passende baan kan altijd nog, het moederschap verandert je ook. Misschien weet je het over een paar maanden wel!

    14 augustus 2014 at 17:10 Beantwoorden
  • Stien

    Wat een leuk stukje om te lezen! Het lijkt me ook zo vervelend…maar je hebt wel veel mogelijkheden. Ik zie deze site echt nog succesvol groeien tot een site waar je van kan leven. Het is hard werken, je zal nieuwe ideeën nodig hebben en ook over producten en fashion (dek ik) maar het is niet onmogelijk. Je kan bijvoorbeeld ook kiezen om gewoon parttime te werken op een school, of iets bij studiebegeleiding op een school? Je kan natuurlijk ook altijd eerst gewoon in de horeca gaan werken…er zijn daar echt leuke banen als je even zoekt maar dat is natuurlijk ook niet het lichtste werk…redelijk zwaar zelfs. Je hebt nog tijd…eerst genieten zou ik zeggen! 🙂

    16 augustus 2014 at 16:41 Beantwoorden
  • Liza

    Ik denk dat je ook nog mogelijkheden hebt met dit blog. Bijv.tips hoe weer in shape te komen na de bevalling. Healthy tips wat betreft voeding voor de moeder en baby. Lekkere recepten ga zo maar door. Vernieuwend is de healthy business allang niet meer maar iedereen stapt lekker op de denderende trein die nu door voedselland rijdt! Haha. Graantje mee pikken kan altijd. Maar ik denk dat tips om weer in shape te komen wel interessant kunnen zijn. En je hebt toch ook een opleiding voor gewichtsconsulent? In combinatie met eettips voor peuters, kleuters? Nederland wordt toch te dik? En wat te denken van het organiseren van kids feestjes? Hogere segment bedoel ik dan! Betty misschien heb je hier iets aan;)

    18 augustus 2014 at 10:13 Beantwoorden
  • Liza

    Las laatst een artikel over iemand die idd ‘dure’ kids party’s organiseert. Gewoon incl.een meet en greet bv.in de Arena met Gregory vd Wiel. Dat werk. Er is toch ook een markt voor kidsfeestjes die gewoon zo’n 10.000 mogen kosten;)) echt Betty sommige mensen weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten met hun geld. En op school tel je anders niet meer mee he. Haha. Anyway overal is een markt voor!

    18 augustus 2014 at 14:35 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.