to top

Hoe Maran en ik elkaar hebben ontmoet

Ik bedacht laatst dat ik nog helemaal nooit geschreven heb over hoe Maran en ik elkaar hebben ontmoet. Ik vind het bij anderen altijd zo bijzonder om te lezen, maar op één of andere manier vind ik het zelf altijd een beetje gek om te vertellen over onze ontmoeting. Niet dat het zo’n heel raar verhaal is, maar het klinkt alsof het uit een hele andere tijd komt. Dat is het ook wel, want het is alweer ruim 9,5 jaar geleden! Toch vind ik ons 1-jarig trouwjubileum wel een mooi moment om dit verhaal eens aan jullie te vertellen. Komt ‘ie!

Ooit, in een ver, ver verleden, richtten Donna en ik een forum op. We noemden het ‘Mens-erger-je-niet’ en ronselden al onze (online) vrienden om erbij te komen. Al snel groeide het uit tot een redelijk groot sociaal platform met allemaal tieners van ongeveer onze leeftijd. We organiseerden dagen waarop we elkaar ontmoetten, vertelden elkaar al onze geheimen en belevenissen en groeiden echt met elkaar mee. Het was (geloof ik) december 2004 of januari 2005 toen een nieuw lid zich aanmeldde. Dat gebeurde niet vaak, meestal was het dan een bekende van één van de andere vaste leden.

Eén van de weinig foto's waarop we nog geen vriendje-vriendinnetje waren :-)

Eén van de weinig foto’s waarop we nog geen vriendje-vriendinnetje waren 🙂

Het bleek een hele leuke jongen te zijn. Spontaan stelde hij zichzelf voor en beantwoorde op een hele leuke manier de (achterlijke) vragen die op hem werden afgevuurd. Hij was een real-life vriend van een paar meiden op het forum. Eén van hen liet me via een privéberichtje weten dat hij ‘echt wat voor mij zou zijn’. Ik was al gecharmeerd van zijn leuke berichtjes, maar toen ik later zijn foto zag, was ik helemaal geïnteresseerd. Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat die jongen Maran was, de man waarmee ik uiteindelijk zou gaan trouwen en wiens kind ik momenteel draag. Al wist ik dat op dat moment, daar in het woonkamertje van mijn ouders, natuurlijk nog niet.

Via het forum kwamen we met elkaar aan de praat en ik voegde hem (op aanmoedigen van die vriendin) toe op MSN. We chatten avond aan avond en ik begon inderdaad te geloven dat hij ‘wel wat voor mij was’. Op een avond, een paar dagen na onze eerste online ontmoeting, vertelde hij dat hij had afgesproken om naar een feestje te gaan. Hij had er absoluut geen zin in. Ik spoorde hem aan om toch te gaan. Hij vroeg mijn telefoonnummer, zodat hij me op de hoogte kon houden. Die gaf ik, we zeiden elkaar gedag en ik sloot mijn pc af. Ik was zijn verzoek alweer vergeten toen ik een tijdje later naar mijn slaapkamer liep. Op mijn bed zag ik mijn mobieltje knipperen in het donker. Een smsje!

Dat begint ergens op te lijken. Al was het nog niet officieel 'aan'.

Dat begint ergens op te lijken. Al was het nog niet officieel ‘aan’.

Het was het allereerste smsje van Maran. Ik weet niet meer letterlijk wat erin stond, maar het was iets in de strekking van: “Wat een rotfeest. Ik ben uit verveling alle Breezer-smaken aan het uitproberen en werd net door een vriend gekoppeld aan een meisje van 15. Mag ik al naar huis?” Ik moest grinniken. Dat was het begin van een grote storm smsjes die we in de loop van de weken heen en weer stuurden. Ik keek echt uit naar die knipperende telefoon en baal er soms van dat ik dat ding niet meer heb om er stiekem nog even naar te kijken.

Op een gegeven moment besloten we dat het tijd was om elkaar te ontmoeten. We spraken af bij Pathé de Munt in Amsterdam, waar ik rete zenuwachtig stond te wachten. Ik had een lichtroze jas aan, die ik zelf heel leuk vond staan. Achteraf zei Maran dat hij het een vreselijk ding had gevonden! Gelukkig bleken we ook in het echt een leuke klik te hebben. Afgezien van die roze jas dus, en de slechte film (Bridget Jones’ Diary II) hadden we een gezellige avond. Na afloop liep hij mee naar mijn bushalte, zeiden we elkaar gedag en gingen we allebei onze eigen kant. Geen kus, niks. Dat vond ik stiekem wel jammer, maar we zouden wel zien.

2007. Op deze foto waren we even uit elkaar. Maar zoals je ziet niet voor lang :-)

2007. In Scheveningen.

Vanaf dat moment spraken we regelmatig af. Ik ging wel eens langs bij hem thuis in Almere, waar hij op kamers woonde met een vriend. Of we spraken af met de gezamenlijke vrienden van het forum. Tot april van 2005 bleef het daarbij. Toen gingen we met een hele groep stappen in Rotterdam. Wij werden op één of andere manier de hele tijd naar elkaar toegetrokken. Aan het einde van de avond zoenden we voor het eerst, voor het huis van en vriendin waar ik zou blijven logeren. Ik zal nooit vergeten hoe ik me toen voelde. Op wolkjes liep ik vervolgens naar haar huis en ik deed die nacht geen oog dicht. Ja, ik was toch wel verliefd aan het worden!

Bij hem viel het mee, geloof ik. Ik heb het hem eigenlijk nooit gevraagd, maar in de weken die op die avond volgden, leek hij niet heel erg happig op een herhaling. Pas toen ik me erbij had neergelegd dat het waarschijnlijk niet meer dan een vriendschap zou worden, leek zijn interesse weer aangewakkerd. We spraken weer een paar keer één op één af en gingen in juli met twee gezamenlijke vrienden een weekje naar Limburg. Daar sliepen we samen op één kamer en is de vonk echt over gesprongen. We probeerden het wel geheim te houden voor de anderen, maar ik geloof dat we daar niet echt in geslaagd zijn. Toen de week erop zat, boekten we nog een halve week bij. We hadden het zó naar onze zin! Bij thuiskomst had ik buikpijn van de heimwee. Ik wilde zo graag terug! Bovendien was ik ook onzeker over de beginnende relatie met Maran. Was het alleen maar iets voor de vakantie geweest?

En één van de laatste fotos van ons samen. In Puerto de Mogàn. Getrouwd en met mijn zwangere buikje in een jurkje van Shirley.

En één van de laatste fotos van ons samen. In Puerto de Mogàn. Getrouwd en met mijn zwangere buikje in een jurkje van Shirley.

Dat bleek, gelukkig, niet zo te zijn. In de zomer van 2005 werd het steeds serieuzer tussen ons. Volgens mij hebben we het nooit officieel uitgesproken, maar toen ik hem op een gegeven moment tegen een collega hoorde zeggen dat hij “met zijn vriendin was”, wist ik genoeg. Yay! Wij waren vriendje en vriendinnetje!

En nu zijn we dus alweer bijna 10 jaar verder sinds die eerste online ontmoeting. We wonen al bijna 6 jaar samen, zijn getrouwd en krijgen binnenkort een kindje. Ik ben nog steeds dolgelukkig met Maran en ik kan me niet voorstellen hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik hem toen op die winteravond niet mijn telefoonnummer had gegeven.

  • Stien

    Wat een leuk en vreemd (hihi) verhaal! 🙂 Jullie zien er een heel gelukkig koppel uit!

    12 juli 2014 at 10:03 Beantwoorden
  • Miriam

    ahhhh wat een mooi verhaal! Gefeliciteerd met jullie 1 jarig jubileum en nog heel veel gelukkige jaren toegewenst 🙂

    12 juli 2014 at 12:54 Beantwoorden
  • iooon

    Wat grappig, bijna tegelijkertijd hebben Stefan en ik elkaar ook online leren kennen!

    Heel leuk verhaal. Heerlijk dat onzekere gebakvis, om elkaar heen draaien. 😀

    13 juli 2014 at 22:36 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.