to top

Moet alles uitgesproken worden?

Ik had laatst een interessant gesprek met een vriend. Hij klaagde een beetje over zijn vriendengroep en dat het een gewoonte was om iedere opmerking en iedere handeling van elkaar te analyseren en te bespreken. Met het idee om op die manier ruzie zoveel mogelijk te voorkomen en onderhuidse problemen zo snel mogelijk bloot te stellen en op te lossen. Ik trok mijn wenkbrauw op. Zo werkt het bij mij dus niet.

Als kind heb ik altijd geleerd om voor mezelf op te komen. Om het te laten weten als ik ergens verdrietig of boos van werd. Dat heb ik ook altijd gedaan. Ik durf meestal wel uit te spreken hoe ik me voel en kan, wanneer iets me echt hoog zit, ook aangeven dat ik bepaald gedrag van een ander niet leuk vond. Maar bij mij zit daar eerst wel een soort ‘filter’ voor.

Ik denk namelijk eerst heel goed na over hoe ik me voel. Voel ik me rot door die opmerking van een vriendin, of zit ik gewoon zelf al niet lekker in mijn vel? En zodra ik er voor mezelf uit ben welke van de twee opties het is, voel ik me nog niet altijd geroepen om een vriendin terug te fluiten om een bepaalde opmerking. Waarom zou ik? Vooral als het iets eenmaligs is, is het wat mij betreft de moeite niet waard om dat tot in de puntjes uit te spreken. Misschien had zij wel een rotdag of kwam mijn gedrag anders op haar over, waardoor zij die opmerking maakte. Hoe dan ook: het is vaak makkelijker mijn schouders op te halen, het hele voorval te vergeten en een dag later elkaar gezellig weer te spreken. Overigens geldt dat natuurlijk alleen maar voor opmerkingen die van dusdanige aard zijn dat ze ook best te vergeten zijn, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik überhaupt niet echt extreme aanvaringen heb met anderen.

IMG_5373

Als iemand je écht kwetst of iets van je vraagt wat je niet wilt/kunt waarmaken, dan is het goed om iets uit te spreken. Of wanneer je al een tijd met een bepaald probleem in je vriendschap/werkrelatie/huwelijk rondloopt. Zo vroeg ik me laatst af of een vriendin, die ik al heel lang niet had gesproken, mij nog wel als vriendin beschouwde. Ik liep er een tijdje mee rond, vroeg me allerlei dingen af en besloot het uiteindelijk gewoon aan haar te vragen. Het resultaat: zij was blij met mijn vraag, zei dat ik absoluut nog een belangrijke vriendin van haar was, snapte mijn twijfels en stelde snel een datum voor om weer gezellig bij te kletsen. Omdat het inderdaad veel te lang geleden was. Ik was enorm opgelucht na dat gesprek en vond het jammer dat ik het niet veel eerder op had gebracht.

Aan de andere kant denk ik dat je, door álles maar uit te spreken je vrienden ook de kans beneemt om gewoon zichzelf te zijn. Sommige mensen staan niet te wachten op het aan alle kanten analyseren van hun gedrag. Of ze hebben geen zin om iedere opmerking onder een vergrootglas te leggen. Sommige opmerkingen of grapjes worden gewoon gemaakt, zonder dat daar een negatieve bedoeling aan vast zit. Ik denk dat je, als je je de ander vertrouwd, er altijd vanuit kan gaan dat iemand iets met de beste bedoeling doet. Dat kan niet altijd zo op jou overkomen, maar dat kan ook met jouw gemoedstoestand of een miscommunicatie te maken hebben.

Met een vriend die iedere gemaakte opmerking wil analyseren en mijn ware bedoeling daarachter wil blootstellen, zou ik heel snel klaar zijn. Voor mij hoeft niet alles besproken en uitgekauwd te worden. Ik vind het veel prettiger om leuk met elkaar om te gaan, om oprecht het beste met elkaar voor te hebben. En mocht er dan een keer écht een moment zijn waarop ik me tekort gedaan voel, gekwetst ben of genegeerd voel, dan spreek ik dat tegen die tijd wel uit.

Hoe zit dat met jullie? Willen jullie ieder misverstandje de wereld uit helpen, of laten jullie soms bepaalde situaties ook maar gewoon gaan, om even later de vriendschap gewoon weer te hervatten?

  • Shirley

    Interessant. Bij sommige vriendinnen laat ik het zo omdat ik die al zo lang ken en weet hoe het ook kan zijn. Dat ik prima weet wat ze bedoelen of waar ze op doelden. Maar bij sommigen gaan dingen echt te ver en na het een tijdje te behappen zeg ik er wat van. Ik zit nu ook in zo’n situatie en heb er toch wat van gezegd omdat het me al zolang dwars zat. Of dat nu goed of fout gaat vallen weet ik niet, maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb omdat ik mezelf opvrat. En dat is dan ook weer zonde 🙂 Goede vraag! Altijd lastig die vriendschappen. Haha.

    3 juli 2014 at 11:22 Beantwoorden
  • iooon

    Ik hou niet van problemen uitpraten. Ik negeer ze liever en vergeet ze dan ook. Ik ben niet iemand die wrok koestert.

    Maar laatst kwam ik in een situatie waarbij de andere persoon het per se uit wilde praten en het probleem heel groot maakte. Ik had daar op dat moment geen energie voor en geen behoefte aan. Dat heb ik ook aangegeven. Later bleek dat dit het bij de andere persoon erger gemaakt heeft en ze het persoonlijk opgevat heeft dat ik het niet wilde uitpraten. Voor mij betekent het simpelweg dat ik verschillen accepteer en me er bij neerleg dat iemand er anders over denkt. Zij schijnbaar moet het uitpraten anders gaat ze bozer worden. Tot gevolg dat de werkrelatie nu waarschijnlijk onhoudbaar geworden is omdat zij zich niet over het persoonlijk gekwetste heen kan zetten.

    Frustrerend dus. Waarbij ik alleen maar denk dat ik voortaan beter helemaal mijn mond kan houden om de lieve vrede te bewaren. 😉

    3 juli 2014 at 11:44 Beantwoorden
  • Manon

    Interessant stukje 🙂
    Ik ben ook vaak van “zand erover, klaar, uit”. Alles helemaal uitkauwen wat jij zegt daar heb ik eigenlijk ook weinig zin in. Soms zijn er wel dingen die besproken moeten worden omdat het anders ongemakkelijk kan worden als je elkaar weer ziet een volgende keer.
    Gelukkig heb ik niet zoveel mensen om me heen waar dit vaak bij voorkomt. Ik zeg ook vaak wel wat ik vind of denk, maar wel op zo’n manier dat ik uitkijk hoe het over kan komen en zeg er dan vaak bij van: “maar dit bedoel ik op een goede manier hoor”.

    3 juli 2014 at 13:20 Beantwoorden
  • Jessica

    Lastig.. Ik spreek (helaas) niet zo snel uit als iets mij dwars zit. Vriendschappen kunnen daardoor toch snel onder druk komen te staan, omdat ik mij dan toch wat gereserveerder opstel. Sommige dingen kunnen mij lang dwarszitten, terwijl de anders niet eens weet wat hij/zij verkeerd gedaan/gezegd heeft. En dat is vooral voor mezelf heel vervelend, want je wordt er zo moe van 🙂

    Dus ik denk dat het goed is soms eerlijk te zeggen wat je stoort. Scheelt veel frustratie. Alleen nu moet ik het nog leren!

    3 juli 2014 at 17:40 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.