De 3D-echo

donderdag, juni 19, 2014 3 Permalink 0

Ik heb al aardig wat 3D-echo’s van vrienden en familieleden mogen zien. Meestal deed het me niets. Sterker nog: ik werd er soms een beetje onpasselijk van. Waar de verliefde mama in spé haar foto in mijn handen drukte, zag ik meestal niets meer dan een onherkenbaar kleipoppetje. Wat moest ik daarmee? Ik voelde dus absoluut niet direct de drang om ook een 3D-echo te plannen als ik zelf ooit zwanger zou worden. Nee, ik vond het vooral alleen maar griezelig en wilde er niets mee te maken hebben.

Totdat ik daadwerkelijk zelf zwanger was. Ik merkte namelijk hoe ontzettend gaaf het is om een kijkje in je buik te mogen nemen! Het is überhaupt al moeilijk voor te stellen dat die krioelende, zwart-witte blob in je buik daadwerkelijk je eigen kind is, maar zonder die beelden heb je de eerste maanden helemaal niets om je aan vast te houden. Er verandert zoveel in je lichaam, maar daar merk je de eerste weken niets van. Vooral niet met een zwangerschap zoals de mijne. Geen kwaaltjes, maar dus ook niet echt het gevoel dat je daadwerkelijk een kindje verwacht!

Vanaf ongeveer een week of 18 kon ik met zekerheid zeggen dat ik onze baby af en toe voelde bewegen. Soms een kriebel, soms met een paar vriendelijke tikjes, nadat ik had geniest. Die schopjes, tikjes en kriebels werden steeds sterker. Iedere week kan ik concluderen dat het makkelijker te voelen is of onze kleine man wakker is of slaapt. Nu slaapt het ventje vaak, écht een enorme druktemaker is het niet. En juist daarom lijkt het me enorm leuk om hem nog een keertje op beeld te mogen zien. Want hoewel hij goed voelbaar is, gaat er toch niets boven visueel bewijsmateriaal van dat lieve, hoopje mens dat nu blijkbaar in mijn lichaam keihard aan het groeien is.

Bovendien hoor ik van al die verliefde mama’s met 3D-ervaring dat het een enorme aanrader is. Bij anderen zie je er dan wel niks in, bij jezelf schijnt het een feest der herkenning te zijn. Niet alleen op dat moment (misschien kun je tijdens de 3D-echo zelf al vaststellen dat kindlief de neus van papa en de oortjes van mama heeft), maar ook na de geboorte. Vaak zijn de gezichtjes, als je die naast elkaar legt, echt precies hetzelfde. Ik heb erop gegoogled en het klopt, als ik eerlijk moet zijn.

Om die redenen hebben we besloten om toch wel een 3D-echo in te plannen. Ik weet absoluut niet wat ik ervan moet verwachten, omdat ik naast nieuwsgierig ook enorm sceptisch ben, maar hoe dan ook we mogen weer even bij ons mannetje naar binnen gluren. Wanneer dat feest gaat plaatsvinden? Vanmiddag! Ik boekte de afspraak wéken geleden met het idee dat de tijd vast nooit voorbij zou gaan. Toch wel, blijkbaar! Ik heb er enorm veel zin in!

Hebben jullie ervaring met de 3D-echo?

3 Comments
  • Manon
    juni 19, 2014

    Ah leuk! Wij gaan ook een 3D-echo doen, lijkt me ook heel erg leuk om iets meer te zien dan een platte 2D foto 😀

  • mamavanmo
    juni 20, 2014

    Een 3D foto is heel indrukwekkend vind ik. Ik had er een paar van mijn zoontje (woon in België). En inderdaad, we zagen meteen op wie zoonlief lijkt en het klopte!

  • mamawatdoejenou.nl
    juni 22, 2014

    Wij hebben het bewust niet gedaan. Ik vind die 3d-echo’s altijd een beetje eng. Je baby die eruit ziet als een maanlandschap… Ik heb daar nooit een goed gevoel bij gekregen, ook niet toen ik zwanger was. Heb het ook nooit jammer gevonden dat we dat niet gedaan hebben. We wilden ook het geslacht niet weten, dus werden we op deze manier dubbel verrast.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *