to top

Mijn allereerste eigen huisje

Ik was nog nét 20 toen ik met Maran ging samenwonen in Almere. We waren iets langer dan een jaar bij elkaar, studeerden allebei in Almere en konden een redelijk betaalbaar huisje met twee slaapkamers ‘krijgen’. Het leek een hele logische stap en die wilde ik dus nemen. Maar stiekem wilde ik nog niet mijn ouderlijk huis verlaten. Vanaf het moment dat we het besloten tot aan de verhuizing heb ik met een knoop in mijn maag gelopen.

Na de verhuizing heb ik bijna een week gehuild. Ik was er gewoon nog niet aan toe om bij mijn ouders weg te gaan, maar vond zelf dat het ‘erbij hoorde’. Iedere vrije dag wilde ik naar het huis van mijn ouders, waardoor ik het samenwonen en ons eigen huisje geen échte kans heb gegeven. Na negen maanden besloot ik dat ik weer terug wilde. Het werkte niet voor mij. Maran kon gelukkig in het huis blijven en ik trok weer in bij mijn ouders. Het was een hele pijnlijke beslissing, maar ik werd er meteen een stuk blijer van.

Een jaar later kreeg ik dan toch echt de kriebels. Ik wilde deze keer wel écht ‘uit huis’ en ik voelde dat ik er klaar voor was. Mijn nicht wilde samenwonen met een vriendin, dus haar (superleuke!) mini-appartementje bij het centrum van Amsterdam kwam vrij. Ik was er dolgelukkig mee! Deze keer besloot ik het anders aan te pakken. Ik nam geen genoegen met meubels die anderen toch kwijt wilden, maar draaide extra diensten op mijn werk, zodat ik mijn huisje precies zo in kon richten als ik zelf wilde. Ook verfde ik de muren in hysterische kleuren. Fel turquoise en in de keuken felroze. Ik wist dat dit de enige keer zou zijn dat ik helemaal zelf mijn huisje in kon richten. Een volgende huis zou met Maran zijn, en die zou zo’n felroze keuken waarschijnlijk niet waarderen. Maar omdat het deze keer míjn huisje zou zijn, verfde hij vrolijk mee.

Mijn mini-keukentje

Mijn mini-keukentje

Woonkamer deel 1

Woonkamer deel 1

Woonkamer deel 2. Met zicht op de 'slaapkamer'. Dat stuk werd dus later met een muurtje dicht gemaakt.

Woonkamer deel 2. Met zicht op de ‘slaapkamer’. Dat stuk werd dus later met een muurtje dicht gemaakt.

En woonkamer deel 3. Jezus wat was ik er trots op!

En woonkamer deel 3. Jezus wat was ik er trots op!

Behalve de inrichting die ik helemaal zelf koos, besloot ik deze keer ook meteen huisdieren te nemen. De kat van de buren had net kleintjes gekregen en die zouden, op de dag dat ik zou verhuizen, precies oud genoeg zijn om ook het nest te verlaten. Dus na heel veel schoonmaken, opknappen en inrichten, was het dan eindelijk tijd voor de verhuisdag. Ik ging voor de tweede keer in mijn leven ‘uit huis’, maar deze keer voelde het heel definitief. Mijn moeder en ik lieten wederom heel wat tranen en ook mijn vader had zichtbaar een brok in zijn keel. Toen ik de poesjes ophaalde, moest ik nog harder huilen: ook deze schatjes haalde ik bij hun moeder weg! Toch voelde deze verhuizing anders: ik was even verdrietig, maar ik wist dat het goed zat.

Dat merkte ik meteen al toen ik in het nieuwe huis aan kwam. Alles was zo mooi en voelde zo ontzettend goed en vertrouwd. Ik woonde ik de buurt waarin ik ben opgegroeid, met mijn mooie spulletjes en mijn lieve babykatjes. En natuurlijk met Maran dicht bij me. Hij was inmiddels op een zolderkamer in Amsterdam gaan wonen, maar we logeerden heel regelmatig bij elkaar. Die eerste nacht voelde onwennig, maar ik was blij met de stap die ik had genomen. Ik was nu, met 22 jaar, echt wel klaar om op mezelf te wonen.

Ik heb er, die tweede keer, bewust voor gekozen om écht alleen te gaan wonen en niet meteen weer te gaan samenwonen. Die eerste keer heb ik het goed ongezellig gemaakt voor Maran. Ik had continu last van heimwee, waardoor ik niet lekker in mijn vel zat. Ook vond ik dat ik het eens moest ervaren om helemaal voor mezelf te moeten zorgen. Ik hoopte wel dat we op den duur weer zouden kunnen samenwonen (wat uiteindelijk ook is gebeurd!), maar vond het wel goed om het nu even alleen te doen.

Nog een keer de woonkamer, vanuit het 'tussenstuk'

Nog een keer de woonkamer, vanuit het ‘tussenstuk’

Mijn slaapkamer-gedeelte.

Mijn slaapkamer-gedeelte.

En nog een keer de slaapkamer. Ik hing later wel een plankje boven het bed, wat het geheel wat meer afmaakte.

En nog een keer de slaapkamer. Ik hing later wel een plankje boven het bed, wat het geheel wat meer afmaakte. Volgens mij hebben die verhuisdozen er nog wel een flinke tijd gestaan…

Mijn lieve babykatjes <3

Mijn lieve babykatjes <3

En het balkon. Dat alleen werd gebruikt om vuilniszakken op te stapelen totdat het 'vuilnisdag' was.

En het balkon. Dat alleen werd gebruikt om vuilniszakken op te stapelen totdat het ‘vuilnisdag’ was.

Dat beviel me prima! Ik studeerde, liep stage in de buurt en genoot er iedere keer van om thuis te komen. Ik was apetrots op mijn mini-huisje. Want ondanks dat het écht heel klein was, zat alles erop en eraan. Het huisje was ongeveer 40m2 en bestond uit een halletje, een grotere ruimte (waar mijn vader later een muur tussen had gezet om een aparte slaap- en woonkamer te creëren), een toilet/douche, een aparte keuken en een balkonnetje. Ik vond het heerlijk om na een lange werkdag in mijn stille huisje thuis te komen en mijn katjes te knuffelen. Ook genoot ik ervan om mijn huisje netjes te houden. Ik vond de avonden waarop ik alleen op de bank kon liggen heerlijk, maar natuurlijk was het ook een feest als Maran erbij was. In die periode heb ik ook regelmatig vriendinnen over de vloer gehad, die (vanwege mijn slaapbank) altijd gezellig konden blijven logeren.

Achteraf gezien kan ik concluderen dat het heel goed was om ruim anderhalf jaar alleen te wonen. Natuurlijk was Maran vaak bij me (of ik bij hem), maar het was ook heel goed om op mezelf aangewezen te zijn. Ook was het goed om te merken dat ik me nu prima voelde, nu ik niet meer bij mijn ouders woonde. Destijds in Almere voelde dat zó anders!
Met veel plezier kijk ik de foto’s van dit huisje terug. Uiteindelijk werden we op een hele vervelende manier verplicht om het huis uit te gaan (ga ik verder niet op in), en zijn we in ons huidige gebouw terecht gekomen. Schrijf ik misschien nog wel eens wat over!

Hoe was jullie allereerste eigen huis?

  • iooon

    Wij wonen nu niet veel groter dan jij toen haha. 😀

    Mijn eerste “woning” was een studentenkamer in Nijmegen toen ik 19 was. Ik ben met ruzie het huis uit gegaan dus van heimwee geen sprake. Ben wel een flinke hectische volwassen-word tijd doorgegaan daar. Belangrijke periode geweest. Net zoals jouw op jezelf wonen belangrijk was. 😀

    3 juni 2014 at 08:13 Beantwoorden
  • Manon

    Ah wat leuk om te zien. Ergens lijkt het me ook echt ontzettend leuk om alleen “op kamers” te wonen, maar die tijd ligt nu achter mij haha.

    3 juni 2014 at 08:36 Beantwoorden
  • Sara

    Leuk om te lezen! Je was er blijkbaar echt niet aan toe, aangezien je je gelijk weer beter voelde toen je terug bij je ouders ging wonen. Wel fijn dat je vriend het goed kon begrijpen en ook toen je later alleen ging wonen. Ik ben wel gelijk samen gaan wonen, toen ik 21 was. Wij waren er ook echt aan toe en inmiddels al 5 jaar samen. Ik ben erg gelukkig met de keuze, alleen denk ik soms als ik door de Xenos loop bijvoorbeeld, oh dit had ik echt gekocht als ik alleen zou wonen, en dat doe ik nu dus niet omdat mijn vriend het echt niets zou vinden. Ook denk ik soms dat ik mijn vriend teveel heb verwent door gelijk veel huishoudelijke taken op mij te nemen, bij zijn moeder hoefde hij niets te doen, dus dat deed hij in het begin ook niet. Nu we wát ouder zijn is het beter verdeeld!

    3 juni 2014 at 15:55 Beantwoorden
  • Kim

    Ooh wat leuk om te lezen en zien! 🙂 ik ben nu bijna 22 en ik kijk er het laatste jaar echt heel erg naar uit om te gaan samenwonen met mijn vriend! Ik kan echt niet wachten, soms maakt het me echt verdrietig dat het nog niet kan aangezien ik nog een jaar moet studeren 🙁 ik kijk er zo naar uit om op onszelf te zijn, doen wat we willen, elke dag bij elkaar zijn, bij elkaar thuiskomen en samen eten, samen slapen… Gewoon vaak samen zijn, ook al ben je soms elk je eigen ding aan het doen, gewoon weten dat de andere daar ook is en dat je er naartoe kan gaan wanneer je wil 🙂 en ook naar het inrichten kijk ik heel erg uit, daar hou ik van!! Helemaal alleen gaan wonen zegt me dan weer niet zo veel, ik kan niet zo goed alleen zijn en zou echt anderen in huis missen denk ik, hoewel ik nu thuis bij m’n ouders ook wel vaak op m’n kamer zit… Ben wel benieuwd naar wanneer het eindelijk zo ver zal zijn, of het dan zo fijn zou zijn als ik verwacht had!

    3 juni 2014 at 16:36 Beantwoorden
  • Anne

    Dit is echt leuk om te zien zeg! Ik zit nu in een gezellig studentenhuis maar bij het lezen van zo’n artikel kan ik me wel voorstellen dat het ook heel fijn is om je eigen plekje te hebben!

    3 juni 2014 at 23:04 Beantwoorden

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.